Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Έχασε τις εκλογές από το ποδόσφαιρο

Ο Χάρολντ Γουίλσον
ΠΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ ΤΟ ΤΩΡΙΝΟ (ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ) ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ

O Χάρολντ Γουίλσον (φωτό 1) έκλεισε την τηλεόραση μ’ ένα περίλυπο ύφος. Οι συνεργάτες του δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς είχε στο μυαλό του. Ως δηλωμένος ποδοσφαιρόφιλος, και φανατικός οπαδός της Χάντερσφιλντ, της ομάδας τής
πόλης του, ο Άγγλος πρωθυπουργός δεν μπορούσε παρά να ήταν λυπημένος. Η Αγγλία, εστεμμένη πρωταθλήτρια κόσμου, είχε μόλις χάσει την ευκαιρία να υπερασπιστεί τον τίτλο της. Το ημερολόγιο έδειχνε 14 Ιουνίου 1970. Ο Γουίλσον βρισκόταν στις δύσκολες τελευταίες ημέρες της προεκλογικής του εκστρατείας, όπου διεκδικούσε και πάλι την πρωθυπουργία ως ηγέτης του Εργατικού Κόμματος. Δεν υπήρχε χρόνος ούτε καλά-καλά για να κοιμηθεί. Ένα πράγμα, όμως, ήταν γι’ αυτόν αδιαπραγμάτευτο, όσο βαρύ πρόγραμμα κι αν του είχαν φτιάξει για εκείνη την ημέρα: να παρακολουθήσει στην τηλεόραση την εθνική ομάδα της Αγγλίας στον προημιτελικό του Μουντιάλ απέναντι στη Δυτική Γερμανία.

Η επανάληψη του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966, όπου οι Άγγλοι είχαν στεφθεί πρωταθλητές κόσμου στο Ουέμπλεϊ, είχε κάνει όλη τη χώρα να κρατάει την ανάσα της. Η Αγγλία είχε προκριθεί από τον όμιλο με δύο οριακές νίκες με 1-0 (εναντίον Ρουμανίας και Τσεχοσλοβακίας) και μία ήττα με το ίδιο σκορ από τη Βραζιλία, στο ματς που έμεινε στην ιστορία για την φοβερή απόκρουση του Μπανκς στην καρφωτή κεφαλιά του Πελέ. Τα νέα πριν τον αγώνα δεν ήταν ευχάριστα, αφού ο ήρωας Μπανκς δεν θα έπαιζε λόγω τροφικής δηλητηρίασης.

Η βιασύνη των Άγγλων δημοσιογράφων

Η είσοδος των ομάδων για το παιχνίδι του 1970
Η Αγγλία, όμως, μπήκε με ορμή και στο 50’ βρισκόταν ήδη μπροστά με 2-0, με γκολ των Μάλερι (32’) και Πίτερς (50’). Οι Άγγλοι δημοσιογράφοι, σε μια μάλλον πρόωρη ένδειξη σιγουριάς, σηκώθηκαν από τις θέσεις τους κι άρχισαν να φωνάζουν ρυθμικά «Auf Wiedersen» (εις το επανιδείν) στους Γερμανούς συναδέλφους τους. Η συνέχεια έχει καταγραφεί στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου ως μια «κλασική» γερμανική ανατροπή από την ομάδα που δεν το βάζει ποτέ κάτω. Με τη βοήθεια του Μπονέτι, του αντικαταστάτη του Μπανκς, ο οποίος έκανε μια από τις χειρότερες εμφανίσεις στην καριέρα του (και την τελευταία του με την Αγγλία) οι Γερμανοί ισοφάρισαν σε 2-2, πήγαν το ματς στην παράταση και με γκολ του φοβερού Γκερντ Μίλερ πήραν τελικά την πρόκριση στα ημιτελικά με 3-2.

Ο Γουίλσον, προς γενική έκπληξη, κάλεσε αμέσως σύσκεψη στο γραφείο του. Οι συνεργάτες του θαύμασαν τον τρόπο που συγκεντρώθηκε αμέσως στα πολιτικά του καθήκοντα μετά από μια ήττα-σοκ, που δεν θα μπορούσε να ξεπεραστεί εύκολα, ειδικά με τον τρόπο που έγινε. Ο Άγγλος πρωθυπουργός, όμως, τους αιφνιδίασε όλους όταν τους ανέλυσε τους φόβους του ότι το αποτέλεσμα αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει την έκβαση των εκλογών! Το χρονικό διάστημα μεταξύ του ματς και της κάλπης ήταν πολύ μικρό, οι εκλογές είχαν προγραμματιστεί για τις 18 Ιουνίου.

Ήταν μπροστά με 50.2%

Μέχρι τότε οι Εργατικοί δεν είχαν κανένα λόγο να ανησυχούν. Μόλις το πρωί του αγώνα είχε δημοσιευτεί στις εφημερίδες η τελευταία δημοσκόπηση της Μάρπλαν, η οποία τους έδινε μπροστά με 50,2% των ψηφοφόρων έναντι μόλις 41,5% των Συντηρητικών του Έντουαρντ Χιθ. Ακόμα, όμως, και η τελευταία δημοσκόπηση πριν τις κάλπες, του ινστιτούτου Γκάλοπ, τους έδινε σαφές προβάδισμα 48,2% έναντι 44,1% των Συντηρητικών. Το ένστικτο του Βρετανού πρωθυπουργού αποδείχτηκε αλάνθαστο. Ως γνήσιος ποδοσφαιρόφιλος κατάλαβε πόση σημασία μπορεί να έχει το αποτέλεσμα στη συνείδηση του μέσου ψηφοφόρου. Οι Συντηρητικοί αναδείχτηκαν πρώτο κόμμα με 46,4% έναντι 43,1% των Εργατικών και πήραν την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή των Κοινοτήτων με 330 έδρες έναντι 280.

Το δημοψήφισμα για την ΕΟΚ

Ο Γουίλσον το ίδιο βράδυ απέδωσε την ήττα του κόμματός του στην συντηρητική στροφή του κόσμου μετά απ’ αυτή την ήττα. Υπέρμαχος της προσέγγισης με την υπόλοιπη Ευρώπη, είχε μόλις εξαγγείλει την μετατροπή του βρετανικού νομίσματος σε δεκαδικό από τις αρχές του 1971, και μάλιστα γι’ αυτόν τον λόγο είχε αποφασίσει την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, πριν οι Βρετανοί μπερδευτούν αλλάζοντας τα σελίνια και τις παλιές τους πένες με τις νέες.

Η πλειοψηφία των Βρετανών προτίμησε τον Συντηρητικό Χιθ δίνοντας ένα σαφές μήνυμα καχυποψίας προς την υπόλοιπη Ευρώπη, αφού επέστρεψαν οι (ακόμα νωπές) μνήμες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το οξύμωρο είναι ότι ακόμα και ο Συντηρητικός Χιθ κατάλαβε τα οφέλη της Βρετανίας από την ευρωπαϊκή προσέγγιση. Επί της πρωθυπουργίας του η Βρετανία έγινε δεκτή στην τότε ΕΟΚ (1973) και επίσης ο ίδιος διοργάνωσε το δημοψήφισμα του 1975, όταν και οι Βρετανοί σε ποσοστό 67,23% ψήφισαν την ένταξή τους στην ενωμένη Ευρώπη.

Ο τωρινός ρόλος της εθνικής Αγγλίας

Πριν την σοκαριστική δολοφονία της βουλευτίνας των Εργατικών Τζο Κοξ πριν λίγες ημέρες, η πορεία της εθνικής Αγγλίας στο Euro της Γαλλίας θεωρούνταν ο σοβαρότερος αστάθμητος παράγοντας που θα μπορούσε να πείσει τους αναποφάσιστους ή αδιάφορους ψηφοφόρους πριν το κρίσιμο δημοψήφισμα του Brexit την προσεχή Πέμπτη. Η διαφαινόμενη πρόκριση όλων των βρετανικών ομάδων που συμμετέχουν (Αγγλίας, Ουαλίας, Β.Ιρλανδίας) στο β’ γύρο και η πιθανή μάχη Αγγλίας-Β.Ιρλανδίας στη φάση των «16» (εφ’ όσον οι Άγγλοι πάρουν την πρώτη θέση στον όμιλό τους και οι Βορειοϊρλανδοί την τρίτη στον δικό τους) στις 25 του μήνα μπορούν να δώσουν μια αποφασιστική ώθηση υπέρ της παραμονής. Αμφιβάλλει κανείς ότι το ποδόσφαιρο και η πολιτική βαδίζουν χέρι-χέρι;

Αργύρης Παγαρτάνης
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής)