Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Γυναίκα πρόεδρος στη Λέστερ του Ισραήλ, στην καρδιά της ερήμου

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ... ΕΝΟΠΛΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ, Η ΑΠΟΒΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΛΟΓΩ... ΖΕΣΤΗΣ, ΟΙ ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ 

Αν δεν υπήρχε η Λέστερ και το τρομερό της επίτευγμα να κατακτήσει την αγγλική Πρέμιερ Λιγκ, η Χάποελ Μπιρ Σέβα θα δικαιούνταν πολύ περισσότερο χώρο στο ρεπορτάζ για τις μεγάλες εκπλήξεις της χρονιάς. Μιλάμε
για την πρωταθλήτρια Ισραήλ, την ομάδα από την έρημο της Νεγκέβ που τα έβαλε με τις Μακάμπι και τις Χάποελ της Ιερουσαλήμ και του Τελ Αβίβ και τις νίκησε. Κι όλα αυτά χάρη σε μια… γυναίκα πρόεδρο! Η Χάποελ Μπιρ Σέβα ιδρύθηκε το 1949, έναν χρόνο αργότερα από την ίδρυση του ισραηλινού κράτους, σε μια πόλη, η ιστορία της οποίας χάνεται στο πέρασμα των αιώνων. Η Μπιρ Σέβα, η πόλη των επτά καλών όπως λέει το όνομά της, αναφέρεται πολλές φορές στην Παλαιά Διαθήκη. Εκεί λέγεται ότι βρήκε καταφύγιο ο προφήτης Ηλίας, όταν διατάχθηκε η θανάτωσή του από τον βασιλιά Ζεζεμπέλ.

Και το καταφύγιο ήταν ασφαλές, γιατί ήταν… μακριά. Η πόλη βρίσκεται στο κέντρο της ερήμου, σ’ ένα άνυδρο και ξερό περιβάλλον. Ανέκαθεν τα ιερά βιβλία των Εβραίων τη θεωρούσαν την νότια εσχατιά της επικράτειάς τους. Ακόμα και τώρα το όνομα της πόλης είναι κοινό αστείο στο Ισραήλ, με τον τρόπο που οι Αθηναίοι αντιμετωπίζουμε το… Σουφλί!

Οι προσπάθειες της Χάποελ να μπει στο ποδοσφαιρικό σύστημα του Ισραήλ έπεσαν σε τοίχο. Το 1952 αποβλήθηκε από την πρώτη κατηγορία λόγω απόστασης και ζέστης! Οι ομάδες που ήταν μαζεμένες στο κέντρο της χώρας, κυρίως σε Ιερουσαλήμ και Τελ Αβίβ, δεν έβλεπαν με καλό μάτι ταξίδια στο νότο και παιχνίδια σε θερμοκρασίες που έφταναν και τους 40 βαθμούς Κελσίου. Η ομάδα, μάλιστα, κατηγορούνταν ότι χρησιμοποιούσε τη ζέστη και την εξάντληση των αντιπάλων για να κερδίζει. Με αυτό το υπόβαθρο δεν θα μπορούσε να υπάρχει ανάπτυξη. Τα μόνα χρόνια που η ομάδα ανέβηκε αγωνιστικά ήταν δύο συνεχόμενες σεζόν στα μέσα της δεκαετίας του 1970 (1974/75 και 1975/76), όταν εκμεταλλεύθηκε την πολιτική και στρατιωτική αναμπουμπούλα (το Ισραήλ είχε μόλις βγει από τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973) και κατέκτησε ισάριθμους τίτλους.

Από τότε, όμως, που άρχισαν να παίζουν ρόλο και τα λεφτά, η ομάδα έφθινε. Όχι μόνο επειδή δεν είχε τους πόρους των άλλων, αλλά και διότι δεν μπορούσε να προσελκύσει ακόμα και γηγενείς παίκτες ποιότητας, οι οποίοι ζητούσαν πάντα υπέρογκα ποσά για να παίξουν στην έρημο… Το 2007 οι φίλοι της Χάποελ αναθάρρησαν στην είδηση ότι τους αγόρασε ο μεγαλοεπιχειρηματίας Ελί Μπαρκάτ, μεγιστάνας των τηλεπικοινωνιών και αδελφός του δημάρχου της Ιερουσαλήμ. Αμέσως μετά, όμως, έπεσαν από τα σύννεφα: Ο Μπαρκάτ ανακοίνωσε ότι δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί με την ομάδα και παραχωρούσε τη διοίκηση στη… γυναίκα του, την Αλόνα Μπαρκάτ. Η οποία είχε μεν πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων, αλλά από ποδόσφαιρο δεν σκάμπαζε τίποτα! Παραδέχτηκε, μάλιστα, ότι δεν είχε καμία επαφή με την πόλη και την είχε επισκεφθεί ελάχιστες φορές.

Ξύλο στην έρημο! 

Η ομάδα άρχισε να ρίχνει λεφτά, αλλά τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Οι καλοί ξένοι της γυρνούσαν την πλάτη, οι καλοί γηγενείς έφευγαν, προπονητές διώχνονταν με κακό τρόπο. Το 2010, μάλιστα, ο τότε προπονητής Γκι Αζουρί είχε πέσει σε… ενέδρα ένοπλων οπαδών στη μέση της ερήμου, οι οποίοι τον τράβηξαν έξω από το αυτοκίνητό του και του έριξαν ένα χέρι ξύλο! Ο Αζούρι παραιτήθηκε αμέσως και η Αλόνα ζήτησε από τον άνδρα της να πουλήσουν την ομάδα. Αυτός είπε ότι αναζήτησε αγοραστή και δεν βρήκε. Ουσιαστικά την έφερε προ τετελεσμένων γεγονότων.

Η χρονιά που άλλαξε τον ρου της ιστορίας ήταν το 2012, όταν η (συνήθως φωλιασμένη στη μέση της βαθμολογίας) Χάποελ κινδύνευε όλη τη χρονιά με υποβιβασμό και εξασφάλισε τη σωτηρία της μόλις την τελευταία αγωνιστική. Τότε η Αλόνα πήρε την κατάσταση στα χέρια της: Άνοιξε πόλεμο με τους άτακτους οργανωμένους και πέτυχε να τους απομακρύνει από τις εξέδρες, έβαλε μάλιστα φθηνότατο εισιτήριο για γυναίκες και κυρίως παιδιά. Διακήρυξε ότι θα φτιάξει νέο γήπεδο, κινητοποίησε τους πάντες στην περιοχή, μέχρι και την κυβέρνηση, και πέτυχε να βρει 250 εκ. δολάρια (!) για να φτιάξει το υπερσύγχρονο στάδιο «Τέρνερ», χωρητικότητας 16.000 θέσεων. Και, το κυριότερο, προσέλκυσε τον γηγενή σταρ Ελιανίβ Μπαρντά (μεγάλη καριέρα στη βελγική Γκενκ) και τον έμπειρο κόουτς Ελίσα Λεβί, στον οποίο έκανε τριετές συμβόλαιο και του υποσχέθηκε ότι δεν θα το σπάσει επ’ουδενί.

Μεγαλωμένος στα κιμπούτς

Ο Μπαρντά έμεινε, το παράδειγμά του ακολούθησαν κι άλλοι. Ο Λεβί στα τρία χρόνια της δουλειάς του έφτιαξε έναν κορμό, τον οποίο εκμεταλλεύθηκε ο διάδοχός του αυτή τη σεζόν, ο 36χρονος φιλόδοξος Μπαράκ Μπαχάρ, μεγαλωμένος στα κιμπούτς του βορείου Ισραήλ και πρωταθλητής ήδη με την Χάποελ Κιριάτ Σμόνα. Αυτός οδήγησε την ομάδα στον πρώτο της τίτλο μετά από 40 χρόνια. Η Αλόνα λατρεύεται πλέον ως θεά στην πόλη. Με το δίκιο της.

Η Χάποελ θα συμμετάσχει στους προκριματικούς του επόμενου Τσάμπιονς Λιγκ, με προοπτική να μπει στους ομίλους και να γίνει το πιο νότιο σημείο που θα έχει κουνηθεί σεντόνι στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση. Παράλληλα δεν ξεχνάει το ότι η ομάδα έχει και μεγαλύτερη αποστολή από το να βάζει γκολ. Πρόσφατα ανακοίνωσε την χορήγηση 600 υποτροφιών σε παιδιά από την Αιθιοπία, για να δείξει ότι το ποδόσφαιρο είναι πάνω από θρησκείες, γλώσσες και έθνη.

Αργύρης Παγαρτάνης 
(Δημοσιεύεται στη «Live Sport» της Κυριακής)