Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

Μια Μάνα!

Πλημμύρισαν σήμερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από αναρτήσεις για την Ημέρα της Μητέρας. Συγκινητικά λόγια, παλιές οικογενειακές φωτογραφίες, ευχές και αναφορές στα γλυκύτερα πλάσματα της ζωής του καθενός μας. Πολλά από αυτά θα θέλαμε να αναδημοσιεύσουμε, αλλά μένουμε σε ένα που αναπαράχθηκε από διαδικτυακή μας φίλη. Το υπογράφει η Νανά Ξενίδου και το βρίσκουμε πολύ ανθρώπινο, ιδιαίτερα συγκινητικό και ξεχωριστά περιγραφικό της έννοιας «μάνα»:


«Γνώρισα την Πηγή στα μνήματα, όταν έχασα τον πατέρα μου.Έχασε τον γιο της, τον Δημητράκη, 39 χρονών. Ήταν κάθε μέρα εκεί και τις Κυριακές πρωί -απόγευμα.Περάσαμε πολλά απογεύματα μαζί συζητώντας για τον πατέρα μου, για τον Δημητράκη, για τους νεκρούς και τους ζωντανούς, για τις ζωές μας, για επιθανάτιες εμπειρίες, για λόγια απλά που ανταλλάξαμε μαζί τους στα οποία ο θάνατος προσέδωσε μια άλλη διάσταση. Κλάψαμε, γελάσαμε, είπαμε, είπαμε, είπαμε...Μια μέρα, κατακαλόκαιρο και καύσωνας, Αύγουστος μήνας, της λέω: Πήγαινε Πηγή μου να κάνεις κανένα μπανάκι,να ξεσκάσεις και λίγο! Φοράει το πιο άγριο βλέμμα της και μου λέει: Τι λες καλέ, και τον Δημητράκη μόνο του θα τον αφήσω;»