Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

Ευγνωμοσύνη οφείλεις στη νοσοκόμα και στον οδοκαθαριστή των 700 ευρώ...

Επειδή έχω εξαπολύσει οχετούς κατά του Γκάλη και του Γιαννάκη κρεμασμένος στα κάγκελα του «Γ. Μόσχος» πριν από πολλά πολλά χρόνια, δεν εκπλήσσομαι από τις ύβρεις σε βάρος του Διαμαντίδη. Όσο ασεβής και ανεγκέφαλος ήμουν τότε εγώ, άλλο τόσο ασεβείς και ανεγκέφαλοι είναι και οι οπαδοί του Άρη που έβρισαν τον Διαμαντίδη. Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θά 'ναι τα γήπεδά μας, διότι έτσι τα θέλουμε. Αυτό το
είδος οπαδού-φιλάθλου εκτρέφουμε εδώ και δεκαετίες και στο έλεος του έχουμε αφήσει τις εξέδρες. Μην πέφτετε λοιπόν από τα σύννεφα. Είμαι βέβαιος, άλλωστε, ότι ούτε ο Διαμαντίδης έπεσε...

Θα γελάσω δε πολύ αν ακολουθήσουν σχόλια περί «αγνωμοσύνης». Όπως ο (κάθε) Γκάλης, έτσι και ο (κάθε) Διαμαντίδης είναι επαγγελματίες αθλητές που παίζουν πρώτα για πάρτη τους και κατόπιν για το σύστημα που τους (χρυσο)πληρώνει (σύλλογος/φίλαθλοι/παράγοντες). Αν συμβεί να φτάσουν πολύ ψηλά και να δοξάσουν συλλογικά και εθνικά χρώματα, αυτό θα προκύψει από την αθλητική ικανότητα, τη θέληση, τη φιλοδοξία και την καλή τύχη του καθενός τους. Και σίγουρα από καμία διάθεση προσφοράς στην πατρίδα και στην κοινωνία.

Στον Διαμαντίδη και στον κάθε Διαμαντίδη οφείλεις σεβασμό ως άνθρωπο και ως αθλητή. Ευγνωμοσύνη, όμως, οφείλεις στη νοσοκόμα και στον οδοκαθαριστή των 700 ευρώ.

Γιάννης Μπίλιος 
(Ανάρτηση στο fb του συναδέλφου, φίλου και παλιότερα καλού συνεργάτη σε αγαπημένους επαγγελματικούς χώρους)