Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

«Μην τρως τα ωμά, θα βγάλεις σκουλήκια»!

Διάβαζα την Έλενα Ακρίτα και αναρωτήθηκα μαζί της αν αυτά που θυμόμαστε απ’το παρελθόν μας ήταν όντως καλύτερα ή αν η πατίνα του χρόνου τα έχει ωραιοποιήσει. Αλλά πράγματι, τι σημασία έχει; Θυμάμαι κι εγώ κουζίνες ανοιχτές με μυρωδιές που σε τρέλαιναν. Δίπλα στη γιαγιά καθισμένη, πέρναγα με λαδωμένο πανάκι τα
βαμμένα αυγά για να γυαλίσουν. Περίμενα σαν το λαγωνικό να βγουν τα κουλουράκια απ’τον φούρνο. «Δεν θα τα φάμε ακόμα, την Κυριακή» έλεγε η γιαγιά, που μόνο με γιαγιά δεν έμοιαζε. 45 χρονών ξανθή γαλανή κούκλα, με το παντελόνι της και τα ωραία, προσεγμένα της μαλλιά. Είχε έρθει πρόσφυγας απ’την Μικρά Ασία στα 10 της, κι όμως δεν την είχα ακούσει ποτέ να βαρυγκομάει. Η χαρά της ζωής. Κι εκείνη όπως η μαμά πάντα λιγόφαγες. Ενώ εγώ η λιχούδα… Έβαζα τα μικρά στρουμπουλά δαχτυλάκια και μάζευα όλα τα υπολείμματα απ’τις ζάχαρες και τα αλεύρια. «Μην τρως τα ωμά, θα βγάλεις σκουλήκια»! Βούταγα λάθρα το τσουρέκι στον τούρκικο καφέ της γιαγιάς, σαν έπαθλο για την βοήθεια που είχα προσφέρει στην κουζίνα. Και ανήμερα το Πάσχα, πριν την παράσταση, καθισμένοι όλοι στο τραπέζι, κι εγώ να μην αποχωρίζομαι την λαμπάδα απ’την αγκαλιά μου. Τόσα πολλά με τόσα λίγα! Καλή Ανάσταση!

Ζωή Ρηγοπούλου (από το fb)