Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Η άγνωστη «εθνική» του Σουρινάμ…

«Αισθανόμαστε Σουριναμέζοι και δεν θέλουμε άλλο να μας διώχνει η πατρίδα μας»! Μοιάζει με κραυγή απόγνωσης, αλλά στις ευαίσθητες εποχές που ζούμε καλό είναι να υπάρχει κι ένα μέτρο στους χαρακτηρισμούς. Τηρουμένων, πάντως, των αναλογιών, ο παλιός γνωστός μας κύριος Νόρντιν Βόουτερ, που είπε αυτά τα λόγια στην ολλανδική τηλεόραση πριν λίγες ημέρες, έχει νιώσει στο πετσί του την ποδοσφαιρική προσφυγιά, και τα τελευταία δύο χρόνια έχει αφιερώσει
τις δυνάμεις του για να μην βρεθούν σε παρόμοια δύσκολη θέση οι νεότερες γενιές.
Ο 39χρονος σήμερα Βόουτερ, που έπαιξε  στον Παναθηναϊκό για μία διετία (2004-06) γεννήθηκε στην Μπρέντα της Ολλανδίας, αλλά οι ρίζες του κρατάνε από το Σουρινάμ, την πρώην Ολλανδική Γουιάνα. Ένα κομμάτι γης, ένα κομμάτι ζούγκλας καλύτερα, σφηνωμένο στη βορειοανατολική ακτή της Βραζιλίας, με λίγο πάνω από μισό εκατομμύριο κατοίκους. Παρά τις εξακριβωμένες ρίζες του και τη θέλησή του να εκπροσωπήσει ποδοσφαιρικά την πατρίδα καταγωγής του, δεν το κατάφερε. Οι ποδοσφαιρικοί νόμοι του Σουρινάμ είναι σαφείς και άκαμπτοι: Όποιος γεννιέται σε άλλη χώρα μπορεί μεν να έχει διπλή υπηκοότητα, αλλά δεν μπορεί να παίξει στην εθνική του Σουρινάμ. Για να παίξεις πρέπει να είσαι μόνο Σουριναμέζος, όχι και κάτι άλλο μαζί. Και φυσικά κανείς απ’ όσους γεννήθηκαν στην Ολλανδία, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν… τρελλάθηκε ακόμα για να απαρνηθεί τα προνόμια του Ευρωπαίου πολίτη για να παίξει στην εθνική του Σουρινάμ, μια από τις πιο αδύναμες της CONCACAF, της συνομοσπονδίας της Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής.

Ναι, καλά διαβάσατε. Το Σουρινάμ μπορεί γεωγραφικά να ανήκει ολόκληρο στη Νότια Αμερική, όμως ήδη από το μακρινό 1921 που ιδρύθηκε η ομοσπονδία δεν εντάχθηκε στην CONMEBOL! Ούτε οι Σουριναμέζοι ήθελαν, μάλλον φοβούμενοι ότι θα μάζευαν τα γκολ κατά δεκάδες με τα μεγαθήρια της Νότιας Αμερικής, ούτε και οι λατινόφωνοι Νοτιοαμερικάνοι ήθελαν τα κατάλοιπα της αποικιοκρατίας στην ήπειρό τους.

Εκτός από το Σουρινάμ, και οι άλλες δύο Γουιάνες, η «σκέτη» (πρώην αγγλική) και η Γαλλική, συμμετέχουν ποδοσφαιρικά στην CONCACAF από την ίδρυσή τους και ποτέ δεν σκέφτηκαν καν να μετακομίσουν. Αποικία των Ολλανδών από το 1667, το Σουρινάμ έγινε ανεξάρτητο κράτος μόλις το 1975. Σύμφωνα με τις στατιστικές, στην Ολλανδία υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι με ρίζες από το Σουρινάμ απ’ ότι στο ίδιο το Σουρινάμ! Σε αντίθεση, όμως, με τα άλλα κομμάτια της περιοχής που προτίμησαν να μείνουν υπό τη σκέπη της Ολλανδίας (Αρούμπα, Κουρασάο και οι υπόλοιπες Ολλανδικές Αντίλλες), το Σουρινάμ επέλεξε το σκληρό δρόμο της μονής υπηκοότητας όσον αφορά τον αθλητισμό του. Φυσικά το Σουρινάμ δεν έμοιαζε με τη Βενετιά που έχασε το βελόνι της επειδή δεν πρόσφερε ποδοσφαιρική στέγη στο ταλέντο του Βόουτερ. Αν αναλογιστούμε, όμως, σε ποιους άλλους παγκόσμιας κλάσης παίκτες έχουν κλείσει την πόρτα οι Σουριναμέζοι μας πιάνει ζάλη: Γκούλιτ, Κλάιφερτ, Ράικαρντ, Ζέεντορφ, Ντάβιτς, Φάνεμπουργκ, Βίντερ Μπάμπελ, Χάσελμπαϊνκ… Ολοι αυτοί έχουν ρίζες από το Σουρινάμ, αν ίσχυαν οι νόμοι π.χ. της Ελλάδας ή και οποιασδήποτε άλλης χώρας θα είχαν το δικαίωμα να παίξουν στην εθνική τους, όμως οι Σουριναμέζοι τους «χάρισαν» στην Ολλανδία χωρίς καν να δώσουν μάχη!

Φυσικά οι παικταράδες που αναφέραμε πιθανότατα (αν όχι… βεβαιότατα) θα επέλεγαν να εκπροσωπήσουν διεθνώς την Ολλανδία κι όχι το Σουρινάμ, ακόμα κι αν είχαν το δικαίωμα να παίξουν εκεί. Η αδικία δεν αφορά αυτούς, αλλά παίκτες τύπου Βόουτερ, καλούς για να κάνουν καριέρα σε ολλανδικές και ευρωπαϊκές ομάδες, όχι τόσο καλούς για να παίξουν στην εθνική Ολλανδίας, αλλά οπωσδήποτε κλάσεις καλύτερους από τους γηγενείς Σουριναμέζους, που έχουν μεν το ταλέντο, αλλά τους λείπει η υποδομή για να αναπτυχθούν. Οι περισσότεροι παίζουν σε ομάδες των δύο πρώτων κατηγοριών της Ολλανδίας, αλλά βλέπουμε τέτοιους παίκτες να αγωνίζονται στη Σερβία, την Αίγυπτο, μέχρι και τη Λιθουανία!

 Έτσι, λοιπόν, αναβίωσαν οι… Σουριπρόφς! Μια άτυπη «εθνική» ομάδα του Σουρινάμ, αποτελούμενη αποκλειστικά από παίκτες με ρίζες από την χώρα, οι οποίοι έχουν γεννηθεί στην Ολλανδία. Είχε φτιαχθεί κάτι τέτοιο και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά το σχήμα δεν προχώρησε. Τώρα έχει την «έγκριση» της ομοσπονδίας του Σουρινάμ, που το αντιμετωπίζει ως πιλοτικό πρόγραμμα, αλλά και της ΦΙΦΑ, που της έδωσε δικαίωμα να συναντά σε επίσημα φιλικά άλλες εθνικές ομάδες. Ο Βόουτερ πήρε πάνω του την κατάσταση. Όπως είπε ο ίδιος, ανέλαβε να στείλει προσωπικές επιστολές σε πάνω από 100 παίκτες με ρίζες από το Σουρινάμ, κάτι σαν… πρόσκληση ενδιαφέροντος. Έλαβε 85 θετικές απαντήσεις! Υπάρχουν πολλοί που θέλουν να εκπροσωπήσουν το Σουρινάμ κι ας μην έχουν πάει ποτέ εκεί. Στόχος, να δημιουργηθεί μια εθνική ομάδα που θα παίζει παράλληλα με την «επίσημη» και κάποια στιγμή θα γίνει η συγχώνευση, έτσι ώστε το Σουρινάμ να διεκδικήσει την πρόκριση στο Μουντιάλ του 2022!

Αργύρης Παγαρτάνης 
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής)