Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Η αναγέννηση της «χειρότερης εθνικής»

Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙ ΜΕ 46-0 ΚΑΙ ΔΕΧΕΤΑΙ ΓΚΟΛ ΚΑΘΕ 2,5 ΛΕΠΤΑ, ΤΑ 607 ΝΗΣΙΑ ΜΕ ΝΟΜΙΣΜΑ ΤΟ ΔΟΛΑΡΙΟ, Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΝΟΣ ΙΔΕΟΛΟΓΟΥ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΑ!

Ο Σταν Φόστερ κάθισε σε μία γωνία του εθνικού σταδίου της Γιαπ και έβγαλε το καπέλο του για να παρατηρήσει καλύτερα το θέαμα που απλωνόταν μπροστά του: Το γρασίδι
γεμάτο από δεκάδες εφήβους που κλωτσούσαν ποδοσφαιρικές μπάλες! Αν μη τι άλλο, η… πρόσκληση ενδιαφέροντος που έκανε μέσω του τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού και των εφημερίδων έπιασε τόπο. Όλα αυτά τα παιδιά πάσχιζαν να του δείξουν πόσο καλά παίζουν, ώστε αργότερα να τα καλέσει στην… χειρότερη ποδοσφαιρική εθνική ομάδα της υφηλίου! Οι Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας είναι ένα κράτος που αποτελείται από 607 μικρά νησιά, τα οποία βρίσκονται διάσπαρτα στον Ειρηνικό σε μια θαλάσσια έκταση μεγαλύτερη από την Αυστραλία (!), και πληθυσμό λίγο περισσότερο από 100.000 κατοίκους.
Ως το 1986 βρίσκονταν υπό την εποπτεία των ΗΠΑ, από τότε απέκτησαν την ανεξαρτησία τους, αλλά η αμερικάνικη «γεύση» παρέμεινε (νόμισμα της χώρας εξακολουθεί να είναι το αμερικάνικο δολάριο). Οι νέοι ασχολούνται με το μπέιζμπολ και το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο δεν τους συγκινούσε. Γι’ αυτό το κράτος αυτό είναι ένα από τις μόλις πέντε ανεξάρτητες χώρες του κόσμου που δεν έχουν ποδοσφαιρική εθνική ομάδα αναγνωρισμένη από τη ΦΙΦΑ.

Ο γεννημένος στην Αυστραλία Φόστερ έχει την τρέλα ενός ποδοσφαιρικού… ιεραπόστολου. Στόχος του; Να κάνει την Μικρονησία ένα πλήρες και ισότιμο μέλος της ΦΙΦΑ και να φτιάξει μια εθνική ομάδα που να στέκεται σε περιφερειακό επίπεδο και, κυρίως, να «αποκαταστήσει» το όνομα της ομάδας, που πριν κάποια χρόνια εξελίχθηκε σε ανέκδοτο. Κι όπως όλοι οι ιεραπόστολοι, ο Φόστερ δεν χάνει την πίστη του, παρά τις ακραίες δοκιμασίες, στις οποίες υποβάλλεται.

Η πρώτη προσπάθεια της Μικρονησίας να παρουσιάσει εθνική ομάδα έγινε το περασμένο καλοκαίρι, όταν η ομάδα δήλωσε συμμετοχή στους αγώνες του Ειρηνικού. Ο Φόστερ πήρε μαζί του παιδιά με ελάχιστη προπόνηση, ορισμένα δεν κατανοούσαν καλά-καλά τους κανονισμούς, και το αποτέλεσμα ήταν τραγικό: Τρεις ήττες, η μία χειρότερη από την άλλη! Στην πρεμιέρα ηττήθηκε με 30-0 (!) από την Ταϊτή, δύο ημέρες αργότερα 38-0 (!) από τα νησιά Φίτζι και στο τέλος έχασε με 46-0 (!) από τα νησιά Βανουάτου. Συνολικό παθητικό 114 γκολ, δεχόταν ένα τέρμα κάθε 2,5 λεπτά

Θα περίμενε κανείς μετά απ’ αυτά τα εξευτελιστικά σκορ ο Φόστερ να φύγει άρον-άρον από τη χώρα και οι νέοι να γυρίσουν εντελώς την πλάτη στο παιχνίδι, στο οποίο (θεσμικά πλέον…) καταλαμβάνουν την τελευταία θέση από πλευράς αποτελέσμάτων. Κι όμως… Ο Φόστερ ξεκίνησε δουλειά από τα σχολεία, συνέχισε με κυριακάτικα ματς στους δρόμους (!) και πριν δέκα ημέρες αποτόλμησε να οργανώσει ένα προπονητικό καμπ, για να δει αν υπάρχει ενδιαφέρον. Πάνω από 150 νέοι έτρεξαν να δηλώσουν συμμετοχή, και μάλιστα πολλοί ήθελαν να δοκιμαστούν ως… τερματοφύλακες! Το νερό μπήκε στ’ αυλάκι…

Ο Φόστερ αποφάσισε να επεκτείνει τα προπονητικά καμπ και στα άλλα νησιά και να φτιάξει μια εθνική ομάδα αποτελούμενη πραγματικά από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές του κράτους κι όχι μόνο από ένα νησί. Εστειλε κι επιστολή στη ΦΙΦΑ, μαζί με φωτογραφίες και βίντεο από το πρώτο καμπ, για να αποδείξει το ενδιαφέρον που υπάρχει για τη μπάλα, μαζί με την έκκλησή του να γίνει δεκτή η Μικρονησία στην παγκόσμια ομοσπονδία, ώστε να αποκτήσει και πρόσβαση στο χρηματοδοτικό πρόγραμμα ανάπτυξης της ΦΙΦΑ. Κυρίως, όμως, έστειλε επιστολές στα βρετανικά ΜΜΕ, με τις οποίες τα προέτρεπε να γράψουν κάτι καλό για την ομάδα του. Κι αυτό, διότι οι έννοιες «Μικρονησία» και «ποδόσφαιρο» είχαν περάσει στο βρετανικό κοινό ως ανέκδοτο, κυρίως εξαιτίας του Πολ Γουότσον.

Ο προκάτοχος του Φόστερ στον εθνικό πάγκο, ένας τυχοδιώκτης νεαρός που βάλθηκε (και πέτυχε) να γίνει ο νεότερος εθνικός προπονητής του κόσμου, ανέλαβε την εθνική Μικρονησίας το 2009 και κάθισε έναν χρόνο στον πάγκο της, προσπαθώντας να τη φέρει στο προσκήνιο. Με τη βοήθεια του κωμικού ηθοποιού αδελφού του (!) προσπάθησε να συγκινήσει τις ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ για να εξασφαλίσει λεφτά, ώστε να αγοράσει μπάλες και εμφανίσεις, αλλά κυρίως τα αεροπορικά εισιτήρια για φιλικούς αγώνες. Κι όταν είδε ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον, εγκατέλειψε άρον-άρον τα νησιά κι έγραψε, μάλιστα, τις τραγελαφικές εμπειρίες του σε βιβλίο (!), ώστε τουλάχιστον αυτός να κερδίσει κάτι από την ιστορία…

Αργύρης Παγαρτάνης 
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής)