Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

To facebook και οι θηρευτές του like

Ακολουθώ το μοναχικό δρόμο του μπλογκ. Εκεί εξομολογούμαι, εκεί κάνω την ψυχοθεραπεία μου και εκεί αναζητώ ακολούθους που θέλουν να διαβάσουν - εγώ και όσα παιδιά έχουμε τρυπώσει σε αυτή τη διαδικτυακή γωνιά για να λέμε τα δικά μας. Το fb που είναι μια κοινότητα, και μαζί μικρές ηλεκτρονικές αμφικτιονίες. Οι συμμαχίες της επιδοκιμασίας, οι θηρευτές των λάικ. Το fb παρόλα τα κακά του,
είναι μια ρούγα, ένα ξέφωτο σαν και αυτά που έβγαινε παλιά ο κόσμος μετά τη βροχή ή μετά τον καυτό ήλιο του μεσημεριού – όταν αποσυρόταν πίσω από τα βουνά. Είναι η πλατεία που τρέχαμε παιδιά για να παίξουμε μετά τα μαθήματα, να πούμε τα δικά μας, να ακούσουμε τον ηγέτη της παρέας να ξεχωρίζει, με την έξυπνη ατάκα ή τον βλακώδη εξυπνακισμό.

Η πλατεία ήταν ο σάκος οξυγόνου και είχε έναν πληθυσμό από φυλές χαρακτήρων. Εκεί γίνονταν οι παρέες πιο παρέες και πιο οικείες. Τέτοια χαρακτηριστικά βρίσκω και στο fb. Δεν το εγκαταλείπω γιατί είναι η ζωή μεταφερμένη στην οθόνη. Την πιο μικρή από αυτή που συνηθίσαμε να λέμε «μικρή», την τηλεοπτική. Η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, συνεχώς μεγαλώνει και καλύπτει περισσότερα τετραγωνικά εκατοστά στα σαλόνια μας. Μεγαλώνουν και αυγατόζουν οι ίντσες. Πάει να γίνει σινεμασκόπ. Το παλιό Ράδιο Σίτι (που είναι πλέον σούπερ μάρκετ) μπαίνει στα σπίτια μας.
(Πώς πήραν φόρα οι σκέψεις και τρέχουν; Σαν να τραβάς ένα κεράσι από το καλάθι και μαζί βγαίνουν μπλεγμένα καμιά εικοσαριά. Σταματάω εδώ να τις ξεμπλέξω – όσο μπορώ όσο γίνεται).