Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

Μιλάμε πολύ, ακούμε καθόλου

ΟΤΑΝ ΟΙ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ  ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ

 Βρέθηκα με έναν παλιό φίλο. Είχαμε χρόνια να ειδωθούμε. Επικοινωνούσαμε μόνο τηλεφωνικά, στις γιορτές συνήθως και όταν μας έπιανε – αραιά και πού – η νοσταλγία. Είπαμε πολλά από τα παλιά . Βουτιά στα πιο βαθιά από το παρελθόν. Μας έπιασε κρίση αφήγησης. Συνέλαβα τους εαυτούς μας σε εκείνους τους σχοινοτενείς μονολόγους που τους ονομάζουν «συζήτηση»,
αλλά κανείς δεν ακούει τον άλλον. Προσπάθησα να συμμορφωθώ. Το έχω μελετήσει πολύ το θέμα και τα κατάφερα.
Κάποια στιγμή ο φίλος θυμήθηκε ένα συναρπαστικό νεανικό καλοκαίρι στην Αίγινα, με ελάχιστα λεφτά – ίσως και χωρίς λεφτά. Ο φίλος άρχισε να μου αραδιάζει ποιοι ήταν σε εκείνη τη συγκλονιστική παρέα.

Ο ΦΙΛΟΣ:  Ηταν ο τάδε, ο δείνα, εκείνη, εκείνος, ο Κώστας, ο άλλος, ο παραπέρα…
ΕΓΩ (τον διακόπτω): Ξέρεις ο Κώστας μας άφησε στις προάλλες, ξαφνικά και αναίτια. Πέθανε και…
Ο ΦΙΛΟΣ: Α, ναι; Λοιπόν ήταν και ο Μανώλης, η Μαρία, η Τασούλα, ο Γιώργος.

Τον άφησα να αραδιάζει ονόματα και αναμνήσεις. Χωρίς μιλιά για τον Κώστα. Γιατί είτε δεν ήθελε να το πιστέψει είτε ο μονόλογος είναι τόσο εθιστικός στις συζητήσεις που δεν τον κόβεις ούτε σε κέντρο απεξάρτησης. Νομίζω ότι είναι μακρύς ο δρόμος για να μάθουμε στο τέλος του να συζητάμε.