Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2016

Αυτό το μπλογκ...

Και έρχεται η στιγμή που διαπιστώνεις ότι ξεκίνησες έναν περίπατο που τον εξέλιξες σε Μαραθώνιο. Και το κυριότερο: είναι ένας Μαραθώνιος πλάι σε άλλους παράλληλους Μαραθώνιους βιοπορισμού. Λες να
κόψεις λίγο ταχύτητα, αλλά το κέφι της δουλειάς σε τραβάει μπροστά. Είναι η μόνη που δεν σε πληρώνει σε ευρώ, αλλά πιστώνει τον λογαριασμό σου με περισσότερη χαρά μαζί με ανέξοδες χρεώσεις σε ελεύθερες ώρες. Τις οποίες αφαιρείς από άλλες μικρές διαδρομές που έχεις χαράξει στον χάρτη της ζωής, αλλά ουδέποτε αρχίζεις γιατί είσαι βέβαιος ότι είναι εκεί και περιμένουν – πάντα ανοικτές και επί χρόνια αδιαμαρτύρητα.
Το μπλογκ και οι συνεργάτες του στάθηκαν μπροστά σε αυτές τις γραμμές του χάρτη, στάθμισαν τα «θέλω» τους, τα σχέδια που περιμένουν αγόγγυστα, τους στόχους τους και αποφάσισαν: συνεχίζουμε χωρίς ημερομηνίες και όρια! Συνεχίζουμε για όσο… Τουλάχιστον έως ότου οι άλλες, οι υπομονετικές, διαδρομές αρχίσουν να διαμαρτύρονται. Κανείς δεν ξέρει ποτέ οι δημιουργικές ανησυχίες θα αρχίσουν να ουρλιάζουν μέσα του. Προς το παρόν, λανθάνουν. Ίσως και για πάντα να περιμένουν νυσταλέα τη σειρά τους εκτός χάρτη. Αόρατο το μέλλον.
(Καταστάλαγμα εμπειρίας πέντε χρόνων: είναι ακριβό σπορ το μπλόκινγκ. Ακριβό σε ώρες...)