Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Ανθρώπινο δράμα και χιούμορ σε μια εξαιρετική παράσταση

ΣΤΟ VAULT ΠΟΥ... ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΛΕΦΤΑ!

Μέχρι το βράδυ της Παρασκευής δεν θυμάμαι να είχα δει άλλη παράσταση με πάνω από μιάμιση ώρα σφιγμένο το στομάχι και το ίδιο σφιγμένους τους δακρυγόνους αδένες – για να μην εκτεθώ στους διπλανούς μου! Παρακολούθησα το υπέροχο Marvin's Room, που έκανε πρεμιέρα (στο όλο και πιο υπέροχο Vault), με αυτόν τον κόμπο που ουδέποτε είχα ξανανιώσει στη ζωή μου θεατριζόμενος. Συνεχής κόμπος που λάσκαρε για λίγο στις – πολλές – σκηνές του λεπτού, πανέξυπνου χιούμορ και μετά γινόταν πάλι ατσάλινος καθώς βουτούσε στο βαθιά ενός ανθρώπινου δράματος, με οδυνηρές, αλλά και ευχάριστες ανατροπές. Χιούμορ και δράμα σε μια εξαιρετική θεατρική αντίστιξη, με τέλεια αρμονία (σαν τις μουσικές αντιστίξεις!) από την απλή σκηνοθετική γραμμή του Δημήτρη Καρατζιά, που στο Marvin's Room επιβεβαίωσε ότι είναι θεατράνθρωπος που ωριμάζει σκηνοθετικά από παράσταση σε παράσταση, και καθιερώνεται ως ένας από τους προικισμένους πολυσχιδείς δημιουργούς του θεάτρου: ηθοποιός, συγγραφέας και, συνεχώς ανερχόμενος, σκηνοθέτης.
Φυσικά, δεν περίμενα το Marvin's Room για να διαπιστώσω πόσο σπουδαία ηθοποιός είναι η παλιά καλή μου φίλη,
η Αθηνά Τσιλύρα, που για μια ακόμα φορά ήταν συγκλονιστική, σε έναν δύσκολο ρόλο (κόντρα σε αυτούς, τους σκληρούς χαρακτήρες, που ενσάρκωσε τελευταία στο Vault), αλλά που τον «έχει» από μέσα της, το γνωρίζει πολύ καλά, πηγαία, και γι’ αυτό τον ανέδειξε σε εκπληκτικά υποκριτικά επίπεδα.

Εξαιρετική η κυρία Αλεξάνδρα Παλαιολόγου. Την οποία όσοι γνωρίζουν μόνο – ή κυρίως – από την τηλεόραση θα πρέπει να τη μάθουν και στις θεατρικές επιδόσεις της – επιδόσεις επιπέδου για την ακρίβεια. Πολύ καλή η κυρία Γιάννα Σταυράκη στο ρόλο της άρρωστης και τηλεόπληκτης θείας, ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης σε διπλό ρόλο (δύο γιατρών) καθώς και ο νεαρός Στράτος Στρατηγαρέας.

Πληρώνετε μετά, αν... σας αρέσει

Τελειώνοντας, έχω γράψει και άλλες φορές (δείτε παρακάτω τα λινκ), σε αυτό το μπλογκ για το θεατρική κυψέλη του Vault που βουίζει κάθε περίοδο στον Βοτανικό με μεγάλη σειρά από ποιοτικές παραστάσεις. Το βράδυ της Παρασκευής πήρα μια εξήγηση για την καταπληκτικά γρήγορη άνοδο αυτής της θεατρικής γωνιάς. Γιατί οι άνθρωποί της είναι πραγματικά υπεράνω. Υπεράνω χρημάτων και σκοπιμοτήτων και αφιερωμένοι στην τέχνη τους. Ακούστε:

Η παράσταση άρχιζε στις 9 και μόλις στις 8 διαπίστωσα στην εφημερίδα ότι θα μπορούσα, εκτάκτως, να τελειώσω τη δουλειά κατά τις 8.30. Ευκαιρία σπάνια για να παρακολουθήσω θέατρο (που μου είχε λείψει) και τηλεφώνησα στο Vault που ήταν σχετικά κοντά μου. Απογοήτευση! Η κυρία που κάνει χρέη ταμία μου είπε ότι οι θέσεις είναι πλήρεις (και λόγω πρεμιέρας με τους προσκεκλημένους), αλλά ας πήγαινα «κατά τις 9.10 μήπως υπήρχε κάποια ακύρωση». Ήμουν εκεί 9.12, όμως βρήκα το ταμείο άδειο και εγώ έψαχνα για το πώς - αν εύρισκα - θα έβγαζα εισιτήριο αφού δεν ήθελα (ειδικά στο Vault) να κάνω χρήση της δημοσιογραφικής ατέλειας.

«- Έχω τηλεφωνήσει στην κυρία για τη λίστα αναμονής και… » είπα αλλά με διέκοψαν. 
«- Είναι πάνω (σημείωση: στην αίθουσα) για να τακτοποιήσει τον κόσμο, ανεβείτε γρήγορα μήπως σας βολέψει». 
«- Μα να βγάλω εισιτήριο…». 
«- Δεν πειράζει, τρέξτε να προλάβετε και θα βγάλετε μετά». 

Μετά, στην έξοδο, με κατάμεστο το φουαγιέ της Μελενίκου (που λειτουργεί και ως μπαρ), κανείς δεν με έψαξε για το εισιτήριο. Εγώ έψαχνα την κυρία για να το βγάλω. Έκανα προσπάθεια, αλλά τη βρήκα! Αυτή η θεατρική ευδαιμονία έπρεπε να πληρωθεί…

Σημείωση: Πόσο χαίρομαι όταν γεφυρώνονται παλιές καλές φιλίες που είχαν κλονιστεί. Όσοι πρέπει, θα καταλάβουν τι εννοώ. Η χαρά μου είναι διπλή.

Διον. Βραϊμάκης 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΓΙΑ ΔΥΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ 
1) Η ναζιστική κόλαση, το Νταχάου και η δημιουργική κυψέλη του Vault...
2) Αρκετά πια με την Αντέλα, στο Vault