Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Όσο και να ντυθεί θα τη βλέπουν γυμνή

Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΑΔΗΛΩΤΗ ΠΟΡΝΗ ΕΓΙΝΕ ΔΗΛΩΜΕΝΗ 

Όσο και να ντυθεί θα τη βλέπουν γυμνή Μιλάμε ώρες και μέρες για το αν προηγήθηκε φάουλ ή όχι στο γκολ του Μπερμπάτοφ στη Λιβαδειά, αν προηγήθηκε οφσάιντ ή όχι σε εκείνο του Μπαρμπόσα στη Νέα Σμύρνη, αν ήταν πέναλτι ή δεν ήταν η κατά φαντασία ανατροπή του Φινμπόγκασον στην Κομοτηνή. Γιατί; Γιατί η διαιτησία στην Ελλάδα είναι γυμνή. Ξετσιτσιδώθηκε αργά, σαν να έκανε επαγγελματικό στριπτίζ μπροστά σε ηδυπαθείς
από τις επιτυχίες παράγοντες (όχι πάντα του ίδιου χρώματος και σε ίδιες εποχές), και πέταξε το τελευταίο κουρελάκι που σκέπαζε το αδήλωτό της όταν αποκαλύφθηκε το τηλεφώνημα-εντολή τού πατρός ο Σπάθα. Τότε που ο διαιτητοπατέρας έδινε κατευθύνσεις για το ποιοι επιβάλλεται να «κερδάνε» και ποιοι πρέπει να στέλνονται στις γενετήσιες λειτουργίας τους.

Η στιγμή έμοιαζε με εκείνη την ημέρα που η αδήλωτη πόρνη γίνεται δηλωμένη, αποκτά άδεια επαγγέλματος και νομιμοποιείται. Από τότε η διαιτησία σύρθηκε πολλές φορές ολόγυμνη στον δρόμο τής αμαρτίας. Και όταν αποφάσισε να σουλουπωθεί, αρχίζοντας να ντύνεται, είχε χάσει την τιμή και την αξιοπιστία της.

Αν υπήρχε μια διαιτησία με τίμιο παρελθόν δεν θα καθόμασταν δυο μέρες τώρα πάνω στον ακυρωθέν τού Μπερμπάτοφ, δεν θα αναρωτιόμαστε αν τέτοιες φάσεις τις σφυρίζουν οι Άγγλοι ή αν ο Βούλγαρος έσπρωξε λίγο, πολύ ή καθόλου για να κερδίσει την κεφαλιά. Αλλά η διαιτησία έχει ροζ παρελθόν και γκρίζο παρόν. Δεν μπορείς να πιστέψεις στην καλή προαίρεση του Αρετόπουλου, του Στυλιάρα, του Παπαδόπουλου γιατί δεν σε αφήνει η γενική διαιτητική γύμνια. Και, ακόμα, γιατί επί τρεις συνεχείς αγωνιστικές (τρεις συνεχείς!) η ίδια ομάδα παίρνει σφυρίγματα που εξοργίζουν, χωρίς πιθανότατα – ή βεβαιότατα – η ίδια να το έχει ζητήσει.

Γιατί τα παίρνει; Ίσως από εθισμό της διαιτησίας να πηγαίνει με τον ισχυρό, ενδεχομένως από την αντανακλαστική κίνηση το χέρι να κατευθύνεται στη σφυρίχτρα, μπορεί από φόβο, από εθελοδουλία, από ψάρωμα απέναντι σε αυτό που λέμε «σύστημα».

Σήμερα υπάρχουν και διαιτησίες που νιώθεις ότι θέλουν να είναι σωστές, να μοιράσουν στη μέση το καρπούζι και τα σπόρια. Αλλά ό,τι και να κάνουν θα είναι σαν το σύνθημα στους τοίχους: «Όσα ρούχα και να αγοράσεις εγώ θα σε σκέφτομαι γυμνή». Αυτή είναι η μοίρα της. Που, βέβαια, την έφτιαξε μόνη.

Διον. Βραϊμάκης 
(Δημοσιεύτηκε στη Live Sport της Τετάρτης, πριν από τα νέα διαιτητικά ολισθήματα το βράδυ της ίδιας ημέρας)