Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Ο άτακτος ευρωπαϊκός Νότος (ή Ένα ακόμα καρφί στα οπίσθια του Σόιμπλε)

ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΡΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΑ ΚΕΙΔΩΘΕΙΣ ΕΞΩ, ΠΑΡΑ ΜΕΣΑ

Μετά την Ελλάδα άλλο ένα καρφί έβαλε ο άτακτος ευρωπαϊκός Νότος στα οπίσθια του Σόιμπλε που αφοδεύουν φτώχεια και δυστυχία στην ήπειρο. Η κρίση που ξέσπασε στο «καλό παιδί» των Βρυξελλών, στην Πορτογαλία, θα διαταράξει τον ύπνο των παχύδερμων και μένει να δούμε πόσο περισσότερο, σε σχέση με τους Έλληνες, θα σφίξουν τη μεσαιωνική τους γκαρότα στο λαιμό των Πορτογάλων για να πνίξουν κολλητικές και εξαγώγιμες αντιδράσεις.
Προς το παρόν έπεσε η κυβέρνηση Κοέλιο, ενός από τους σκληρούς πολέμιους της Ελλάδας στις διαπραγματεύσεις του καλοκαιριού που οδήγησαν τον Τσίπρα – και τη χώρα – σε γονυπετείς ικεσίες και σε απόλυτη υποταγή. Η Πορτογαλία ήταν το
σπασικλάκι της Τρόικας, ο καλός μαθητής που παίρνει τα γράμματα από την παράδοση και δεν χρειάζεται καν να ανοίξει βιβλίο για να διαβάσει τις λεπτομέρειες. Γι’ αυτό και η έξοδός της από το μνημόνιο (ουσιαστικά εικονική) τον Μάιο του 2014 χαιρετίστηκε με ομοβροντία δηλώσεων επιβράβευσης – φυσικά και από εκπροσώπους τού «Ναι σε όλα» Έλληνες.

Η Πορτογαλία «πέτυχε γιατί ακολούθησε κατά γράμμα το πρόγραμμα» είπε ο φιρερίσκος της ευρωπαϊκής οικονομίας Σόιμπλε. Αλλά μπορεί η χώρα να βγήκε από το μνημόνιο, όμως τίποτα δεν άλλαξε: οι συντάξεις έμειναν χαμηλά, οι φόροι ψηλά και η λιτότητα θα συνεχιστεί το ίδιο άγρια έως το 2035. Χώρια που τα μέτρα τής πορτογαλικής κυβέρνησης – κάνοντας ΟΛΑ όσα της ζήτησαν – δεν απέτρεψαν και την κατάρρευση της μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, της Banco Espirito Santo, λίγους μήνες μετά την πανηγυρική έξοδο από το μνημόνιο.

Την περασμένη άνοιξη ο Κοέλιο δέχτηκε πίεση από μερικές δεκάδες προσωπικοτήτων της χώρας (πανεπιστημιακούς, πολιτικούς και επιχειρηματίες) για να χαλαρώσει τη στάση του απέναντι στην Ελλάδα, αλλά έμεινε ασυγκίνητος στο πλευρό των Ευρωπαίων εκφραστών τής μνημονιακής λέπρας. Τώρα καταβαραθρώθηκε στην προσπάθειά να είναι εξυπηρετικός προς τους Ευρωπαίους δανειστές προκειμένου από τη μια να κρατηθεί αυτός στην καρέκλα του και από την άλλη η Πορτογαλία να μη βγει από την «Ενωμένη» Ευρώπη και μετά να χτυπάει την πόρτα για να ξαναμπεί. Αλλά αγνοεί ότι πολλές φορές είναι απείρως καλύτερο να κλειδωθείς έξω, παρά μέσα.

Διον. Βραϊμάκης 
(Δημοσιεύεται στη Live Sport τής Πέμπτης. Η μεγάλη φωτογραφία είναι από παλαιότερη διαδήλωση στη Λισσαβόνα)