Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2015

Οι 2.000 συσκέψεις της «Εφ. Συν» και ο κενός χώρος από «Νέα», «Έθνος» κ.α.

Μπορεί η «Εφημερίδα των Συντακτών» να γίνει η πρώτη σε κυκλοφορία καθημερινή εφημερίδα; Ο διευθυντής της, ο Νικόλας Βουλέλης, απαντάει «ναι», και δείχνει τον τρόπο στους αναγνώστες που την αγκάλιασαν. Πώς γίνεται; Με το να την αγοράζουν κάθε μέρα όσοι την εμπιστεύονται και την αγοράζουν τις Κυριακές. Φυσικά, αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο αλλά ο Βουλέλης διατυπώνει μια ευχή, μια υπόδειξη, έναν ευσεβή πόθο – και καλά κάνει. Όπως και να έχει, η «Εφημερίδα των Συντακτών» καλύπτει έναν τεράστιο χώρο στον Τύπο, ο οποίος έμεινε κενός με τη μετεξέλιξη πολλών εφημερίδων σε άκρως συντηρητικές. Εφημερίδων, δηλαδή, που παραδοσιακά κάλυπταν από δεκαετίες τους αναγνώστες του δημοκρατικού χώρου. Τα σημερινά «Νέα» δεν έχουν καμιά σχέση με τα «Νέα»
του Νίτσου, του Καραπαναγιώτη ή, ακόμα, και του πατρός Καψή. Το «Έθνος» απέχει πολλά χιλιόμετρα από το «Έθνος» του Φιλιπόππουλου και… ασύλληπτα μίλια από το παλιό «Έθνος» της Κολοκοτρώνη (δεύτερη φωτό), με το μεγάλο σχήμα, που έκλεισε επί χούντας για να ανοίξει πάλι σε μικρό σχήμα με αγορασμένο τον τίτλο από τον Μπόμπολα.

Στη διαδρομή τού χρόνου χάθηκαν πολλές δημοκρατικές, μη κομματικές, εφημερίδες όπως η «Ελευθεροτυπία» του Τεγόπουλου (μια δημοσιογραφική έκρηξη ποιότητας και αλλαγής στον Τύπο), η «Ελευθερία» του Κόκκα (που πέρασε, πάντως, με την Αποστασία στην άλλη πλευρά), η «Αθηναϊκή» του Παπαγεωργίου, η «Δημοκρατική Αλλαγή» ή άλλες που μπορεί να ξεχνάμε αυτήν τη στιγμή.

Η «Εφ. Συν» είναι μια πολύ καλή έκδοση που βρίσκεται καθημερινά στους τόπους πώλησης μέσα από πολλές δυσκολίες, διαφωνίες, και αντιθέσεις, όπως αποκαλύπτει ο Νικόλας Βουλέλης στο χαιρετιστήριο σημείωμά του για τα τρίχρονα της έκδοσης. Και, φυσικά, φτάνει καθημερινά στην τελική μορφή της μέσα από αλλεπάλληλες συσκέψεις. Δείτε τι γράφει ο Ν.Β.: «Ας έχει απλώς υπόψη του ο αναγνώστης ότι αυτά τα σχεδόν 900 φύλλα της εφημερίδας για να γίνουν πράξη απαίτησαν πάνω από 2.000 συσκέψεις».

** Ολόκληρο το επετειακό άρθρο του Νικόλα Βουλέλη, όπως τα διαβάσαμε στους Zoornalistas, υπάρχει εδώ.