Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Αχ, εκείνο το «κ-υ-ρ-ί-α» που μου είπατε

Περπατάω στον προαύλιο χώρο της Βουλής. Το ίδιο και δύο νεαρά, νόστιμα αγόρια από την φρουρά ασφαλείας. Μου χαμογελούν και με καλημερίζουν.Το ίδιο και εγώ. Λέω από μέσα μου: «Φαντάσου τώρα να έπεφτα φαρδιά πλατιά στα σκαλοπάτια, να άνοιγε η τσάντα μου και να εκτοξευόταν το κινητό μου που είναι του προηγούμενου αιώνα. Πόσο εύκολα θα χαλούσε μια ωραία στιγμή, πόσο κωμική θα γινόταν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα». Δεν προλαβαίνω να το σκεφθώ και πέφτω, βγαίνει η μία μου γόβα, ματώνει το γόνατό μου και ναι, ανοίγει η τσάντα μου και
κυλιέται στα σκαλοπάτια το παμπάλαιο κινητό μου. «Είστε καλά κυρία, χρειάζεστε βοήθεια;» με ρωτούν και τα δύο με μία φωνή. Αχ, μαναράκια μου, αν εξαιρέσουμε την πτώση, το γδαρμένο γόνατο, τη στιγμή που χάλασε, το νευρικό μου γέλιο και, κυρίως, εκείνο το «κ-υ-ρ-ί-α» που μου είπατε, όλα μια χαρά, όλα μια χαρά!

Χριστίνα Καπετανοπούλου (από το fb)