Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

Η Κούκλα (ή Δεν σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν)

Κατεβαίνοντας πριν από ένα δίμηνο περίπου από το χωριό μου προς την Καστοριά, πέρασα από τα βουνά της Άνω Φτεριάς. Σε μια στροφή του χωματόδρομου αντίκρισα αυτό το πανέμορφο ζώο. Δεν έχασα ευκαιρία και έπιασα αμέσως το τρίτο μου χέρι, τη μηχανή, και την φωτογράφιζα. Μετά από πέντε λεπτά έφτασε στο ίδιο μέρος και ένας Άνθρωπος (έτσι τον αποκαλώ γιατί δεν γνωρίζω ούτε το όνομά του. Άνθρωπο με Α κεφαλαίο) με το κοπάδι του. «Δικό σου είναι;» τον ρώτησα. «Πολύ όμορφο άλογο». «Η κούκλα μου», απάντησε, «έτσι τη λέω». Όταν σε μια στιγμή η πανέμορφη φοράδα θέλησε να κάνει κάποια βήματα πρόσεξα πως δυσκολευόταν και έκανε κοφτά βηματάκια κουτσαίνοντας.«Τι έχει;» τον ρώτησα.
«Στα δυο μπροστινά της πόδια έχουν σπάσει κάποια κοκαλάκια» μου είπε και έσκυψε το κεφάλι του. «Η εγχείρηση είναι ακριβή και το χειρότερο είναι πώς δεν ξέρω αν επιζήσει από τη νάρκωση. Είναι τώρα 22 χρονών». «Γιατί δεν την αφήνεις σπίτι;» τον ρώτησα. «Την αφήνω αλλά δεν θέλει να κάτσει σπίτι συνήθισε από μικρή να ακολουθεί τα πρόβατα και με το κοπάδι. Θέλει να είναι μαζί».

Ο Άνθρωπος στηρίχθηκε στο μπαστούνι του και συνέχισε. «Είκοσι δύο χρόνια είμαστε μαζί, 22 χρόνια!Ξέρεις πόσες φορές με έχει κουβαλήσει στην πλάτη της; Οικογένειά μου είναι. Τώρα έφτασε ο καιρός να την φροντίσω εγώ», είπε και τα μάτια του βούρκωσαν.

Τον χαιρέτησα και συνέχισα τον δρόμο μου πριν με πάρουν και μένα τα ζουμιά. Προχτές το απόγευμα κατεβαίνοντας και πάλι από το χωριό μου, έξω από την Άνω Φτεριά, τη συνάντησα και πάλι. Τα πρόβατα περπατούσαν από τα χωράφια και αυτή κούτσα κούτσα από την άσφαλτο. Σταμάτησα έκανα στην άκρη το αυτοκίνητο και κατέβηκα. Ανάγκασα και ένα άλλο διερχόμενο όχημα να κάνει το ίδιο. Ο οδηγός εκνευρίστηκε λιγάκι αλλά δεν πειράζει και αν δεν ήξερε αυτός τον λόγο που έπρεπε να σταματήσει, τον ήξερα εγώ...

Κώστας Καπούργας (από το fb)