Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

Αν αυτοκτονήσω θα είναι λόγω Μπάμπη του Σκάι...

ΑΛΛΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΚΑΙ ΔΕΝ... 

Όταν οδηγώ και ακούω τον Μπάμπη – τον Μπάμπη του Σκάι – είναι στιγμές που μου ΄ρχεται να στρίψω το τιμόνι προς το αντίθετο ρεύμα, να χαθώ μια ώρα αρχύτερα κάτω από τις ρόδες του τριαξονικού που έρχεται - γιατί έτσι κι αλλιώς με όσα ακούω χαμένος είμαι. Όταν είμαι στο μπαλκόνι του 5ου και ακούω τις εσχατολογικές αναλύσεις του Μπάμπη, το πεζοδρόμιο στο βάθος μοιάζει με λύτρωση πριν από τον αφανισμό μου που είναι θέμα ημερών – αν όχι στιγμών. Όταν ο Μάμπης εξηγεί στη Σία – και τα πρωινά στον Άρη – τα οικονομικά δεδομένα της πατρίδας, η απελπισία γίνεται αίμα και τρέχει στις φλέβες μου. Το μυαλό μου
σκοτεινιάζει στο χρώμα τού μαύρου που περιγράφει ο Μπάμπης, ο ιδρώτας κάνει ορμητικά ρυάκια στα μαλλιά, στο πρόσωπο, στο σώμα και ο αυτοκτονικός ιδεασμός με κυριεύει. Χρόνια τώρα ο Μπάμπης – που στο βραδινό τηλεοπτικό δελτίου ακούγεται και ραδιοφωνικά – είναι το ηχείο της Συμφοράς, η φωνή της Καταστροφής, ο τηλεβόας του Ερέβους. Μιλάει γι’ αυτά που έπρεπε να γίνουν και δεν γίνονται, διεκτραγωδεί αυτά που και να θέλουν να τα κάνουν δεν προλαβαίνουν πλέον, περιγράφει το αδιέξοδο, το τέλος – που απλώς μετατίθεται –, τον δρόμο του γκρεμού που χάσκει στο επόμενο βήμα. Χρόνια ζω με το Μπάμπειον Άγος και θέλω να μη ζήσω. Κάποτε επιθυμούσα να δηλώσω σε συμβολαιογράφο, αστυνομικό ή ληξίαρχο πως αν αυτοκτονήσω θα λόγω Μπάμπη – κυρίως λόγω Μπάμπη. Αλλά, τελικά, σκέφτηκα ότι ο Μπάμπης είναι ένας αριθμός, ανάμεσα στους πολλούς που βγάζουν το ψωμί τους με την τρομοκρατική ανάλυση. Μια επιχειρηματική μονάδα, ένα τηλεοπτικό νούμερο. Και το διασκεδάζω.