Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

Σκίζεται η καρδιά μου με την Ταχιάου

(*) Για όσους έχουν χάσει επεισόδια από την καυτή επικαιρότητα, ο λόγος αυτού το σχολίου υπάρχει σε λινκ στο τέλος του κειμένου

Je suis Ταχιάου!
@ Μα, καλά, δεν έλεγε ο αρχηγός Σταύρος ότι εμείς δεν έχουμε γραφεία γιατί δεν θέλουμε πελατειακές σχέσεις; Αυτή γιατί είχε στη Σαλονίκη; Για να μαζεύονται οι ψηφοφόροι (της καινοτομίας, της επιχειρηματικότητα και της δημιουργίας) να πλέκουν πουλόβερ και να φτιάχνουν κομπόστες;
@ Είχε πάρει αυτοκίνητο από τη Βουλή, αλλά δεν της έφτανε, ήθελε και δεύτερο...
@ Μόνο χίλια ευρώ της έδιναν για νοίκι... Λίγα, ελάχιστα, διότι ούτε στη Σαλονίκη έχει δικό της σπίτι. Να δεις που δεν έχει ούτε
εξοχικό στη Χαλκιδική κι εντόύτοις η κωλο-Βουλή αδιαφορούσε...
@ Έπρεπε ν' αλλάξει και γκαρνταρόμπα, διότι την κυνηγούσαν οι κάμερες. Την Ταχιάου και την Ιρίνα Σάικ!
@ Είχε και κεράσματα. Να μην τους τραπεζώνει έξω; Να πληρώνουν οι πτωχοί; Από τη μία, βέβαια, τους τραπέζωνε κι από την άλλη έκανε... τράκα στα μεταφορικά, τους αγγάρευε να την πηγαινοφέρνουν, για να μην πληρώνει, λέει, ταξί.
@ Μετά βίας έβγαζε η κακομοίρα έξι χιλιαρικάκια το μήνα. Ο μισθουλάκος κι από εκεί και πέρα όλα κι όλα τρία χιλιάρικα από επιτροπές σε 7 μήνες. Πουτάνα ζωή!
@ Μα, καλά, στο Ποτάμι δεν πήγαιναν οι επιτυχημένοι κι αυτοδημιούργητοι; Αυτή, τι στα κομμάτια, τόσα χρόνια δούλευε και δεν είχε, όπως λέει, σπίτι, αυτοκίνητο, ρούχα
@ Δεν είχε, τέλος, ελεύθερο χρόνο. Απλώς, πήγαινε -όπως γράφει- κάνα μπαράκι, κάνα σινεμά, καμιά παράσταση, κολυμβητήριο, κάπου - κάπου γυμναστήριο, να ψωνίσει ρούχα. Συνεπώς, πού ώρα για μπιρίμπα; Σκίζεται η καρδιά μου...

Νίκος Σαρίδης

Διαβάστε εδώ, από τους Zoorlanistas, πώς περιέγραψε το δράμα της ως βουλευτής (του Ποταμιού) η Χριστίνα Ταχιάου.