Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Γιατί η Μακρή δεν έγινε η Σπυράκη

Ακούω στο ραδιόφωνο Κάτια Μακρή και στη φωνή της, πού και πού, διακρίνω αποχρώσεις Βανιζέλου. Λίγο θέλει να περάσει από το μικρόφωνο το βροντώδες «Απολύτως!» του Βαγγέλη με το χτύπημα στο τραπέζι. Το χολώδες αντι-ΣΥΡΖA της Μακρή κατακλύζει κάθε πρωί (τώρα που αντικαθιστά τον Χατζηνικολάου) και κάθε μεσημέρι τα ερτζιανά. Όχι για την κριτική που ασκεί στην κυβέρνηση – δικαίωμα και υποχρέωσή της. Αλλά για το ενάντιο πάθος που κρύβει κάτω από την προσποιητά χαριτωμένη εκφορά των σχολίων της. Όλο αυτό το πράγμα που εκπορεύεται από τη συνάφειά της με το ΠΑΣΟΚ (ευγενικά το λέω «συνάφεια» και όχι κάτι άλλο). Και όταν αναρωτιέμαι πώς και δεν έγινε ακόμα «Μαρία Σπυράκη» του ΠΑΣΟΚ, το ψάχνω και βρίσκω τη απάντηση:
Μπορεί και η Κάτια να γινόταν Σπυράκη αν το ΠΑΣΟΚ ξαναγινόταν κόμμα. Αλλά το «αγαπημένο», κινείται ακόμα – και ας μιλάνε για επιτυχία στις περασμένες εκλογές – στο επίπεδο του αυλικού ακολούθου του μερκαλισμού, από όπου και αν εκφράζεται. Και δεν είναι κόμμα. Δεν θα ξαναγίνει κόμμα τόσο βαθιά που το έθαψαν οι προηγούμενοι αρχηγοί του. Το πιθανότερο είναι να εξελιχθεί σε ένα γκρουπούσκουλο ενός ιδιότυπου σοσιαλισμού (βγάλτε έξω τον κύριο που γέλασε με το «σοσιαλισμού», μιλάμε σοβαρά εδώ). Γι’ αυτό η Κάτια δεν θα γίνει ποτέ Μαρία. Θα παραμείνει μια καλή δημοσιογράφος, καλή ρεπόρτερ, καλή αρχισυντάκτρια και καλή αντι-ΣΥΡΙΖΑ σχολιάστρια με συγκεκαλυμμένο μένος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΟΝ HARDDOG 
Γιατί χασμουριούνται με τις χαριτωμενιές της Κάτιας Μακρή;