Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Η Βηθλεέμ, οι χιλιαστές και ο φρέντο (ή Η Ζωή, ο Πρετεντέρης και η Ραχήλ...)

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΙΔΗΣ 

ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΕΙΧΕ ΚΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΕΝΩ ΕΙΧΑΝ ΒΓΕΙ ΠΛΥΝΤΗΡΙΑ ΕΠΛΕΝΕ ΣΤΗ ΣΚΑΦΗ - Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΑΝ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ

Αυτοπροσδιορίζεσαι αριστερός, αλλά για τους γνωστούς λόγους σού κάθεται πικρό –έως θεόπικρο- το brand ΣΥΡΙΖΑ. Tι σου μένει, λοιπόν; Αρχίζεις και κοιτάζεις μία προς μία τις εναλλακτικές…

ΛΑΕ: Ένα κόμμα… παρθενορραφής, το οποίο σπεκουλάρει πάνω στο (σχεδόν) 62% του ΟΧΙ, ενώ το ίδιο έχει… 3%. Ένα κόμμα, με λογότυπο χριστουγεννιάτικης κάρτας νηπιαγωγείου· αν ερμηνεύω σωστά το συμβολισμό, το άστρο της Βηθλεέμ οδηγεί τους ψηφοφόρους στη φάτνη όπου γεννήθηκε ο μεσσίας Λαφαζάνης. Ένα κόμμα με έναν δαιμόνιο αρχηγό, που τον ρωτάνε στο ντιμπέιτ πώς θα πάμε σ’ εθνικό νόμισμα και λέει ότι αυτό θ’ απαντηθεί στο επόμενο προεκλογικό σποτ. Ένα κόμμα, με μία επίδοξη αρχηγίνα – καρικατούρα Πασιονάρια(ς), ξεσαλωμένης και μονίμως σε κρίση μεγαλείου. Για χάρη της ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κηρύξει, από διετίας, εμπάργκο στον Πρετεντέρη (για εκείνο το «Ζωή Κασιδιάρη») κι αυτή τώρα –ανήμερα του ντιμπέιτ Τσίπρας vs Μεϊμαράκης- πηγαίνει στου Πρετεντέρη. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ένα, κόμμα μ’ έναν γηραλέο επικεφαλής ψηφοδελτίου Επικρατείας, που καλεί τους αριστερούς να ψηφίσουν Λαϊκή Ενότητα ή ΚΚΕ, ο οποίος γλιτώνει… τις μαλαστούπες, λόγω πρότερου -ηρωικού κι αγωνιστικού- βίου. Ένα κόμμα, με μία Ραχήλ, βεβαίως βεβαίως…

ΚΚΕ: Τους δοκίμασες όλους… Τώρα, με το χιλιαστικό ΚΚΕ (για να παραφράσουμε και το προεκλογικό μότο του Περισσού). Ένα κόμμα, που ο γραμματέας του έχει δηλώσει οι εργαζόμενοι έχουν ελπίδα εάν η στρατηγική του ΚΚΕ καταστεί πλειοψηφικό ρεύμα στην Ευρώπη. Οσονούπω, δηλαδή…
Ναι, αλλά διακρίνεται από συνέπεια. Ναι, αλλά συνέπεια είχε και η μακαρίτισσα η γιαγιά μου, που ενώ είχαν βγει τα πλυντήρια έπλενε στη σκάφη.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Σαν τη Σαντορίνη ένα πράγμα. Όχι τόσο σε γραφικότητα, αλλά ως προς το πώς προέκυψε. Ο πυρήνας του, το ΝΑΡ, προήλθε –κάποτε- από ηφαιστειακή έκρηξη στην ΚΝΕ. Χρήσιμη στις κινηματικές δράσεις, αλλά ώς εκεί. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση τα μέλη της αναλύουν γιατί παίρνουν μόνο 1-1,5% και στις επόμενες εκλογές ξαναπαίρνουν το ίδιο. 

ΔΗΜΑΡ (official): Η πιο συμβιβασμένη των συμβιβασμένων Αριστερά. Κατεβαίνει στην ίδια ομπρέλα με το ΠΑΣΟΚ (Δημοκρατική Συμπαράταξη). Δεν λέω, αφοπλιστικό και άκρως ζουμερό πολιτικά το επιχείρημα της Φώφης ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι το κοινό μας σπίτι», αλλά όπως και να το κάνεις, ΔΗΜΑΡ χωρίς Κουβέλη (ο ΦώτηςΦανούρης της καρδιάς μας στηρίζει ανοιχτά ΣΥΡΙΖΑ) δεν «λέει». Χώρια που προσπαθείς να εισχωρήσεις στο μυαλό του Χατζησωκράτη και του Μαργαρίτη. Όταν έφευγαν από τον Συνασπισμό Ανδρουλάκηδες, Δαμανάκηδες, Κουναλάκηδες, Μπίστηδες και σία, για να ενσωματωθούν στο ΠΑΣΟΚ του 40-45%, αυτοί βράχοι ακλόνητοι. Και σήμερα τρέχουν στο ΠΑΣΟΚ του 5%. Προφανώς, είναι αυτός ο σαγηνευτικός λόγος της Φώφης που τους τραβάει…

Το ξαναπιάνεις από την αρχή... Να δεις πρωθυπουργό των Βαγγέλα των «Κενταύρων» των early eighties (που λένε και στο χωριό μου); Την ώρα, μάλιστα, που στη Βρετανία ξεπηδά ένας Κόρμπιν, ενώ διάφορες ευρωπαϊκές φωνές –αριστερές- εκφράζονται ευμενώς ή τάσσονται υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ; Ή ν’ αφήσεις τους Σύρους πρόσφυγες στα χέρια κανενός Αδώνιδος ή κανενός Φορτσάκη, που είναι σαν Εγγλέζος νεκροθάφτης; Ή να τους αφήσεις να σου κοπανάνε οι αντίπαλοι ως ιστορικό παράδειγμα αριστερής διακυβέρνησης το επτάμηνο της ήττας;

Από την άλλη, για ποιο λόγο να ρίξεις στην κάλπη ΣΥΡΙΖΑ και όχι Λεβέντη; Ο Λεβέντης εισήγαγε το φραπέ στις τηλεοπτικές εκπομπές (του), ο Φλαμπουράρης το φρέντο στα πάνελ! Θα μου πεις ο Λεβέντης δηλώνει κεντρώος και όχι αριστερός, οπότε είναι εκτός συναγωνισμού. Σωστό κι αυτό. Εξάλλου, ο Λεβέντης με τους σταυροποταμίσους δεν διεκδικούν αριστερούς, αλλά απολιτίκ. Όπως τους διεκδικούν το λευκό, η αποχή και το άκυρο. Αυτή ακριβώς είναι και η δυστυχία του αριστερού, ότι πρέπει να διαλέξει –και θα διαλέξει- αριστερό κόμμα σε συνθήκες σαν τις σημερινές…