Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2015

Διέξοδος στην απελπισία αυτή η ομάδα

ΕΛΠΙΖΩ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΠΑΣΚΕΤ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑΣ - ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΒΑΡΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ  

Η αλήθεια είναι πως από μπάσκετ δεν γνωρίζω πολλά πράγματα... Διαβάζω και ακούω (από έγκυρους και εξαιρετικούς συναδέλφους) ότι η εθνική ομάδα έχει σοβαρές πιθανότητες για ένα μετάλλιο σ΄ αυτό το ευρωμπάσκετ και δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο να αμφισβητήσω αυτά που γράφουν. Παρατηρώ επίσης πως οι Έλληνες φίλαθλοι περιμένουν με αυξημένο ενδιαφέρον την προσπάθεια της εθνικής. Να είναι άραγε η προσδοκία του μεταλλίου που έχει δημιουργήσει αυτό το (μεγάλο) ενδιαφέρον; Ή, μήπως, την παρούσα χρονική στιγμή αυτή η ομάδα προσφέρει τη μοναδική, ίσως, διέξοδο στα προβλήματα και στην απελπισία του μέσου Έλληνα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Για σκεφτείτε το λιγάκι: Με ένα μνημόνιο ακόμη (το τρίτο!) στην πλάτη, με τον φόβο της ανεργίας να πλανάται καθημερινά πάνω από το κεφάλι του, με ένα απίστευτο αδιέξοδο όσον αφορά τις επικείμενες εκλογές (οι μισοί δεν θα ψηφίσουν κι οι άλλοι μισοί θα ψηφίσουν... σιχτιρίζοντας!), με την απογοήτευση της πολιτικής προδοσίας να έχει «ποτίσει» πολύ πρόσφατα το αίμα του, ο μέσος Έλληνας δεν έχει άλλη διέξοδο από τον αθλητισμό.

Ειδικά το μπάσκετ μοιάζει μονόδρομος, με δεδομένο ότι αυτή την εποχή το ελληνικό ποδόσφαιρο τρώει τη μια σφαλιάρα μετά την άλλη. Και η εικόνα του πλησιάζει, σε απέχθεια, την εικόνα της σύγχρονης πολιτικής στη χώρα. Δεν ξέρω μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η εθνική. Το χθεσινό ματς με τα Σκόπια δεν αποτελεί κριτήριο για να βγάλει κανείς ασφαλή συμπεράσματα. Αν κι εδώ που τα λέμε, ούτε οι επιπολαιότητες έλειψαν σε κάποια διαστήματα, ούτε το μυαλό ήταν τόσο καθαρό όσο θα έπρεπε.

Εκείνο που ξέρω, πάντως, είναι ότι «συνέλαβα» τον εαυτό μου να παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον –για να μη πω και αγωνία- το παιχνίδι. Ξεκινώντας, μάλιστα, να γράψω αυτό το κομμάτι, συνειδητοποίησα πως είχα παρακολουθήσει και όλα τα φιλικά παιχνίδια της ομάδας. Πράγμα που ΠΟΤΕ στο παρελθόν δεν είχα κάνει ξανά. Φαντάζομαι πως κάτι ανάλογο έκαναν οι περισσότεροι Έλληνες. Και με το δίκιο τους.

Εκείνο που αναρωτιέμαι είναι αν οι παίκτες του Φώτη Κατσικάρη έχουν συνειδητοποιήσει τις προσδοκίες που έχει από αυτούς ο κόσμος. Πιστεύω πως όχι κι εύχομαι να είναι έτσι! Γιατί το ψυχολογικό βάρος είναι τεράστιο. Και το μπάσκετ είναι πάνω και πρώτα από όλα άθλημα ψυχολογίας. Κάτι τελευταίο: Από το ματς με τα Σκόπια εκείνο που προσωπικά κράτησα δεν ήταν ούτε η σούπερ εμφάνιση του Πρίντεζη, ούτε το πάρτι του Μπουρούση κάτω από τα καλάθια. Ήταν η εντυπωσιακά σταθερή, μεστή και κυρίως... τσαμπουκαλίδικη παρουσία του Κώστα Κουφού. Μετά από πολλά χρόνια, επιτέλους, ο Μπουρούσης δεν είναι μόνος. Και η σημασία του συγκεκριμένου γεγονότος είμαι βέβαιος πως θα φανεί ακόμη πιο καθαρά στα επόμενα παιχνίδια.

Γιάννης Μηνδρινός 
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής)