Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Το βραχιολάκι της «ντροπής»

Πήγα να πάρω τα γυαλιά μου από τον οπτικό. Βγαίνοντας πέφτει πάνω μου μια κυρία και κάτι μου λέει ψιθυρίζοντας. Σκύβω γιατί δεν ακούω καλά. «Μήπως έχετε 20 λεπτά;» Μου επαναλαμβάνει κοκκινίζοντας. «Φυσικά!» της λέω κι εγώ ψιθυριστά (δεν ξέρω γιατί) ανοίγοντας το πορτοφόλι μου. Μου πιάνει το χέρι, μου δείχνει τον καρπό της και βουρκωμένη μου λέει : «Ένα βραχιολάκι ήθελα. Και το αγόρασα εδώ πιο κάτω από έναν Πακιστανό. Φτηνούλι ήταν. Χειροποίητο. Το ήθελα! Αλλά όταν έφυγα είδα ότι τα λεφτά μου δεν μου έφταναν για το μετρό». Της έδωσα το 20λεπτο. Με ευχαρίστησε κι έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι. Με ντροπή και ενοχές. Γιατί λιμπίστηκε ένα βραχιολάκι από χρωματιστά κορδόνια. Θέλησε αίφνης κάτι περιττό (Να. Σαν κι αυτό...)

Ευγενία Χριστοπούλου (από το fb)