Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

«Οι πρόσφυγες θα φύγουν, η ντροπή να μην μείνει» (ή Η ευαισθησία που άδειασε από τον Άδωνη και τον Πλεύρη)

«ΝΑ ΣΟΥ ΑΠΑΓΓΕΛΕΙ Ο ΝΕΑΡΟΣ ΑΦΓΑΝΟΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΤΗΣ ΣΑΠΦΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΛΥΠΑΤΑΙ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΒΡΩΜΙΚΟΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ...»

Ονομάζεται Γιώργος Τυρίκος (στο fb εμφανίζεται ως Γιώργος Τυρίκος-Εργάς) και οι διαδικτυακές αναρτήσεις του έχουν την αγωνία και την έγνοια για τους πρόσφυγες που καταφθάνουν μαζί με τη δυστυχία τους στη Λέσβο, εκεί όπου ζει ο (Καλύμνιος) Γιώργος. «Οι πρόσφυγες θα φύγουν, η ντροπή να μην μείνει», γράφει σε μια από τις πολλές αναφορές του με τις οποίες ενημερώνει, πραγματοποιεί εκκλήσεις για βοήθεια, ευαισθητοποιεί – με μια λέξη: ΜΕΤΕΧΕΙ! Εξαιρετική facebookική σελίδα. Όπου το Μέσον (το fb) αποκτά πραγματικά κοινωνική διάσταση. Και η οποία δεν (πρέπει να) αποτυπώνεται μόνο με ανταλλαγή μηνυμάτων και ματαιόδοξο κυνηγητό λάικ ή μοίρασμα προσωπικών δευτερολέπτων με τους διαδικτυακούς φίλους. Πρέπει (ποιος είμαι εγώ να λέει «πρέπει», αλλά ας το ξεπεράσουμε) να είναι ΚΑΙ μοίρασμα κοινωνικής ευαισθησίας.
Μια από τις αναρτήσεις του Γ.Τ., που έγινε στις 20 Αυγούστου, εξελίχθηκε, σε αυτό που λέμε viral, γιατί πλημμυρίζει από ανθρωπιά. Λες και έφυγε όλη από τον άδειο Άδωνη, τον κενό Πλεύρη και τους άλλους ομοιολάγνους της αναλγησίας και κατέκλυσε τον Τυρίκο. Με τον οποίο από χθες είμαι με αίτησή μου (σπάνια το κάνω) φίλος. Νιώθω πως αυτή η φιλία είναι κάτι περισσότερο από διαδικτυακή – και ας μην γνωριστούμε ποτέ από κοντά. Διαβάστε την ανάρτησή του, αλλά αναζητήστε και άλλες στη σελίδα του: +/- Δείτε τη συνέχεια

«Nα βάζεις στο χέρι Σύρου πρόσφυγα πενήντα ευρώ και εκείνος να μη τα δέχεται με τίποτα λέγοντας "εγώ είμαι ένας, θα τα καταφέρω, δώσε τα σε μια οικογένεια".
Να συζητάς νύχτα στην Αγκαλιά που δεν έχει ρεύμα για την "Καρδιά του Σκότους" του Κόνραντ παρέα με Πακιστανό καθηγητή Αγγλικής Φιλολογίας από το Πανεπιστήμιο της Λαχώρης.
Να σου απαγγέλει νεαρός Αφγανός στίχους της Σαπφούς και να σου λέει πως λυπάται που ήρθε βρώμικος πρόσφυγας στο νησί της.
Να στέκεσαι σαν μαλάκας ακούγοντας από νεαρό Παλαιστίνιο μηχανικό-μηχανολόγο για τον Ηρόστρατο και τις υδραυλικές του μελέτες.
Να τρως χοντρή ήττα στο σκάκι (τέσσερις φορές απανωτά) από δεκαπεντάχρονο από τη Σρι Λάνκα... 
Να λαμβάνεις με το ταχυδρομείο δεκάδες δέματα με τακτοποιημένα ρουχαλάκια από όλο τον πλανήτη και με σημειώματα "Υπομονή". "Βαστάτε". "Σταγόνα στον ωκεανό, μα σταγόνα".
Να έρχεται ο μεροκαματιάρης, στην ηλικία σου και να σου δίνει μια τσάντα αναλγητικά που αγόρασε κάνοντας έρανο στη δουλειά του και να έχουν τσοντάρει όλοι.


Να σχολάει dj από τη νυχτερινή του βάρδια σε μπαρ, να τον πετυχαίνεις εφτά η ώρα το πρωί ξενύχτη και να σου δίνει εβδομήντα ευρώ, ο,τι έβγαλε ολόκληρο το βράδυ "για να βοηθήσω τους ανθρώπους" και να φεύγει χαμογελώντας κάνοντας και μια σούζα.
Να μην ξέρεις να εξηγήσεις στον παππού από το Χαλέπι πως αυτό που πάτησε βγαίνοντας από τη βάρκα είναι αχινός, να μη ξέρεις τη λέξη στα αγγλικά και να πετάγεται μια στρουμπουλή κοπελίτσα και να σε ταπώνει με προφορά χαμογελώντας "sea urchin!"
Να έρχεται Έλληνας μετανάστης από Γερμανία και να σου λέει πεταχτά, ενώ χάνεσαι, πως θα πάει να προπληρώσει φρούτα και να καταλαβαίνεις πως σου πλήρωσε τα φρούτα όλου του επόμενου μήνα και βάλε και να μην ξέρεις καν το όνομά του να πεις ευχαριστώ.
Να σου στέλνει μήνυμα ο Σύριος με την υπέροχη οικογένεια που πέρασε από την Αγκαλιά πριν ένα μήνα και να σου λέει "είμαστε Γερμανία, τα καταφέραμε, είμαστε ζωντανοί".
Είπα να μην κάνω άλλη ανάρτηση για αυτήν την εβδομάδα, μα τέτοια πράγματα αν δεν τα μοιραστώ θα σκάσω... Καταστάσεις που δεν είχαμε τη δύναμη να φανταστούμε. Αλήθεια δεν έχω δικαίωμα να μην πω τι ζούμε, τα καλά και τα κακά, δεν έχω το δικαίωμα».