Παρασκευή 28 Αυγούστου 2015

Το μήνυμα της δασκάλας της προσφυγιάς

Ήταν μια μέρα από εκείνες που θα θυμάμαι σίγουρα στην Αγκαλιά .Το πρωί μόλις βγήκα από το αυτοκίνητο είπα σε όλους «καλημέρα» και τότε μια ερώτηση με φωνή σταθερή και ζεστή με ξάφνιασε: «Is this the word for good morning in greek?» Ήταν γυναικεία η φωνή, γύρισα και είδα μια μικροκαμωμένη, γεμάτη γυναίκα με άσπρη μαντίλα που σίγουρα με ξάφνιασε, γιατί οι προσφυγίνες είναι συνήθως σιωπηλές. Ήταν η Rim, και, όπως πολύ σωστά μάντεψα, με το δασκαλίστικο ένστικτό μου, ήταν κι εκείνη δασκάλα, από τη χιλιοταλαιπωρημένη πόλη Χομς της Συρίας. Σε κάθε ομάδα που μας έρχεται στην Αγκαλιά, υπάρχουν κάποιοι “αρχηγοί” που οργανώνουν τους άλλους. Η Ριμ ήταν η αρχηγός και ήταν η πρώτη φορά που συναντήσαμε γυναίκα σ’ αυτή τη θέση. Τους μοίραζε χυμούς και φαγητό και κάνα δυο φορές μάλωσε τους άτακτους της ομάδας της. +/- Δείτε τη συνέχεια

Μου είπε ότι μακάρι να τα καταφέρουν κάποτε να ξαναγυρίσουν στην πατρίδα τους και τότε θα χαρεί κι εκείνη πολύ να με φιλοξενήσει στο σπίτι της. Είπαμε κι άλλα πολλά, περισσότερα απ’ όσα μπορούμε να πούμε σε κανονικές συνθήκες γιατί ξέρουμε ότι ο χρόνος στις περιπτώσεις αυτές είναι εκβιαστικός, συμπυκνωμένος. Μόλις έφευγα, αγκαλιαστήκαμε και είμαι σίγουρη ότι με την κοπέλα αυτή θα μπορούσε να μας δέσει μια πολύ γερή φιλία. Της έδωσα τον αριθμό του κινητού μου και της είπα όταν εγκατασταθεί κάπου να μου στείλει μήνυμα με τα νέα της.

Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη χτες το βράδυ όταν έλαβα το πολυπόθητο μήνυμα. Είναι σε καλά χέρια τώρα και μου στέλνει τις ευχές της. Στην Αγκαλιά συναντάμε καταπληκτικούς ανθρώπους. Όταν φεύγουν δεν σβήνονται εύκολα από τη μνήμη μας. Θυμάμαι τον Μουσταφά που μου μετέφρασε τις οδηγίες που είναι γραμμένες στα αραβικά και τον Αμπντελχαμίντ, νεαρό παλληκάρι, έξυπνο, που μας παρατηρούσε για ώρα και μετά ήρθε να μου πει όλο ευγένεια: «Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι; Εσείς γιατί βοηθάτε τους πρόσφυγες;» Η ερώτηση με χτύπησε σαν σφαλιάρα. Μου ήρθε να βάλω τα κλάματα. Συγκρατήθηκα. Μου την έχουν κάνει πολλές φορές οι δημοσιογράφοι, όχι όμως ο ίδιος ο πρόσφυγας. Τι να του έλεγα;

Η Ριμ είναι μια Κατερίνα της Συρίας, μέσα σ’ εκείνη είδα πολλά δικά μου «χούγια». Όμως βλέπεις και εκτιμάς τόσο πολύ διαφορετικούς ανθρώπους .Όπως τον Κινέζο που έχει κατάστημα στην Καλλονή και για μένα μέχρι πρότινος είχε όλα τα κοινά χαρακτηριστικά του δισεκατομμυρίου των Κινέζων. Μου ήταν αδιάφορος. Μέχρι την ώρα που ανέκφραστος, σταμάτησε με το αυτοκίνητό του μπροστά στην Αγκαλιά, άνοιξε το πορτ  μπαγκάζ του αυτοκινήτου του και άρχισε να βγάζει πράγματα: καρπούζια, ροδάκινα, κρουασάν, χυμούς , νερά. Τα άφησε, κούνησε το κεφάλι του κι έφυγε. Αυτός ο άνθρωπος πίσω απ’ το παγωμένο βλέμμα έχει μια φλεγόμενη καρδιά. Υποκλίνομαι.

Κατερίνα Ευσταθίου (από το fb)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:
1) Οι πρόσφυγες θα φύγουν, η ντροπή να μην μείνει
2) «Δεν γινόμαστε φονιάδες για το τίποτα»