Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Δημοφιλία α λα φίρερ - Ο Γκίντερ Γκρας και «Η Ντροπή της Ευρώπης»

ΤΑ ΧΡΩΜΟΣΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ, ΤΟ 70% ΤΟΥ ΣΟΪΜΠΛΕ ΚΑΙ ΤΟ 44% ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ

Φασισμός δεν είναι μόνο να σηκώνεις το χέρι και να χαιρετάς ναζιστικά. Είναι και να τρίβεις στο χώμα τη μούρη εκείνου που έχεις ρίξει κάτω και δεν υπακούει στην εντολή σου: «Πες παραδίνομαι, ρε!» Πίσω από αυτόν τον γερμανικό νεοφασισμό στοιχίζεται ένας λαός. Σύμφωνοι, με τις φωτεινές εξαιρέσεις του. Γερμανός ήταν και ο τεράστιος Γκίντερ Γκρας άλλα έγραψε το αριστούργημα «Η Ντροπή της Ευρώπης», ένα ποίημα-ύμνο για την Ελλάδα, ένα μαστίγωμα για τη Γερμανία, για τις Αγορές, για τους κατακτητές μιας χώρας που είναι «καταδικασμένη σε φτώχεια αλλά ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία», όπως έγραψε ο Γκρας τρία χρόνια πριν από τον θάνατό του. +/- Δείτε τη συνέχεια

Πάρα πολλοί Γερμανοί, συνεπαρμένοι, αποζημιώνουν συνεχώς τη φασιστική πρακτική του χερ Σόιμπλε απέναντι στην Ελλάδα ανεβάζοντας τα ποσοστά της δημοφιλίας του. Πρόσφατη δημοσκόπηση την εξακόντισε στο 70%, ένα ποσοστό πολύ μεγαλύτερο από το 44% που πήρε το ναζιστικό κόμμα το 1933.

Τα χαρακτηριστικά των Γερμανών της δεκαετίας του ΄30 που αποδέχτηκαν την αυταρχικότητα του Χίτλερ και τη στήριξαν με μαζικότητα, υπάρχουν στα χρωμοσώματα των γενεών. Αυτό λέγεται αταβισμός, αυτό δηλαδή είναι το διαχρονικό ταξίδι καλών ή κακών χαρακτηριστικών που εξαφανίζονται για να εμφανιστούν με άλμα στο μέλλον. Και αυτό το άλμα το ζούμε στις μέρες μας.

Τελειώνοντας για σήμερα, πρώτα ένα μεγάλο συγγνώμη για την εμμονή στη θεματολογία των ημερών από αυτήν την γωνιά μιας εφημερίδας που έχει κάνει την ελευθερία λόγου των συντακτών της θεμελιώδη αρχή. Και ύστερα ένας ακόμα στίχος από το ποίημα του Γκρας. Είναι γραμμένος το 2012, αλλά τόσο επίκαιρος και τόσο ταιριαστός με αυτό που έγινε στη «διαπραγμάτευση» πίσω από τις κλειστές πόρτες των Βρυξελλών ώς το πρωί της Μαύρης Δευτέρας για την Ευρώπη:

«Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων• όμως ο Σωκράτης, με οργή Σού επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ώς επάνω». 

Αυτή τη φορά, όμως, το κώνειο το ήπιαμε. Και το «Πιες επιτέλους, πιες» δεν το έλεγαν μόνο οι «εγκάθετοι των Επιτροπών».

Διονύσης Βραϊμάκης 
(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
1) Η Χάννα και το ένοχο παρελθόν του Σόιμπλε
2) Δεν θέλω να ανεβαίνω στην Ακρόπολη με διαβατήριο 
3) Οι Γερμανοί βομβαρδίζουν με φτώχεια 
4) Αλέξη, χάσαμε γιατί οι δικοί μας ήταν με τους άλλους