Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

Αντί για σίδερα, μασούσαν τσίχλες

Όχι, αυτή δεν είναι η εθνική ομάδα που όλοι αγαπήσαμε. Δεν είναι αυτή που μόλις πέρσι, τέτοιες μέρες, μας έκανε περήφανους στα γήπεδα της Βραζιλίας, φθάνοντας μια ανάσα από την οκτάδα του Μουντιάλ. Φυσικά και δεν αναφέρομαι στη 2η ήττα από τα Νησιά Φερόε. Στο ποδόσφαιρο μια ήττα είναι πάντα μέσα στο πρόγραμμα. Ακόμα κι από «ψαράδες»... Εκείνο που ενόχλησε πιο πολύ στο χθεσινό ντροπιαστικό 1-2 ήταν η έλλειψη πάθους των Ελλήνων διεθνών. Το ματς ήταν τελικός, αλλά την ψυχή την άφησαν στην Αθήνα. Ούτε τρεξίματα, ούτε δύναμη στις προσωπικές κόντρες, ούτε καθαρό μυαλό. Ούτε πίεση ψηλά, ούτε φαντασία, ούτε κάθετες μπάλες. Τίποτε... Ένα τεράστιο μηδενικό! +/- Δείτε τη συνέχεια

Πόδια που έτρεμαν κι έκαναν τους ψυχωμένους γηπεδούχους να μοιάζουν παικταράδες, που ήταν ικανοί να παραβιάσουν την εστία του Καρνέζη όποια στιγμή ήθελαν. Κι όμως... Αυτή η κάκιστη εθνική είχε τις ευκαιρίες της να σκοράρει. Το γεγονός ότι δεν το πέτυχε οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην κακή ψυχολογία όσων βρέθηκαν «φάτσα» με το γκολ.

Βεβαίως –και για να τα λέμε όλα- για την κακή ψυχολογία δεν φταίνε μόνο οι ποδοσφαιριστές. Υποτίθεται πως υπάρχει ένας προπονητής που πρέπει να τους προετοιμάσει. Είμαι από εκείνους που είχαν ταχθεί υπέρ της πρόσληψης Μαρκαριάν, ωστόσο χθες φάνηκε πως ο πολύπειρος Ουρουγουανός μάλλον ήταν μια ατυχής επιλογή. Την οποία, παρεμπιπτόντως, χρεώνεται αποκλειστικά ο Γιώργος Καραγκούνης. Αλλά, για να επανέλθω στον Μαρκαριάν: Σε τέτοιου είδους ματς, που έχουν τον χαρακτήρα τελικού, δουλειά σου είναι να φτιάχνεις τους παίκτες σου ώστε να «μασάνε σίδερα». Οι δικοί μας μασούσαν τσίχλες. Και κάπως έτσι η σεμνή τελετή έλαβε τέλος...

Το χειρότερο: Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά η εντύπωση που σχημάτισα, παρακολουθώντας τα παιχνίδια στη μετά Σάντος εποχή, είναι πως χάθηκε η έννοια της ομάδας, για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Το «ένας για όλους και όλοι για έναν», που ήταν το «σήμα κατατεθέν» για μια ολόκληρη δεκαετία, μάλλον μετατράπηκε σε «ο καθένας για την πάρτη του». Και ίσως, τελικά, το χαστούκι από τα Φερόες να μας κάνει καλό. Με την έννοια πως θα επισπεύσει τις όποιες λύσεις. Και οι λύσεις –ή μάλλον η λύση- είναι απλή: Καθώς οι παίκτες δεν ξέχασαν τη μπάλα που ξέρουν, το μόνο που χρειάζεται είναι ένας προπονητής που να τους ξανακάνει ομάδα. Και μέσα στο γήπεδο, αλλά κι έξω από αυτό. Την ιστορία έχει αποδειχτεί ότι τη γράφουν οι παρέες. Η ίδια η εθνική ομάδα το έχει αποδείξει αυτό. Πάμε από την αρχή, λοιπόν.

Γιάννης Μηνδρινός 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής με τίτλο «Καλέ μου άνθρωπε ξέρεις από ψυχολογία;»)