Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

Μια υπερτιμημένη παράσταση

Ο Κάρολος Κουν αφήνοντας ως έργο ζωής το Θέατρο Τέχνης, άφησε μαζί μια τεράστια πόρτα ανοικτή για να συναθροίζονται θεατρόφιλοι και να εξιδανικεύουν παραστάσεις που δεν αξίζουν την (τόση) καταξίωση. Τι θέλω να πω; Ότι οι «Αδερφοί Καραμαζόφ» (ή «Καραμάζοφ» κατά το κείμενο του έργου) θα είχαν μικρότερη τύχη αν παίζονταν σε άλλη θεατρική στέγη και όχι στο θρυλικό υπόγειο του Κουν, που είναι φορτισμένο με θεατρικές μνήμες και γιγάντιες παρουσίες από το παρελθόν. +/- Δείτε τη συνέχεια

Πήγα στην παράσταση την Τετάρτη, παρασυρμένος από τη φήμη της που δημιουργήθηκε σε λίγες μέρες από δημοσιεύματα, κριτικές και αναρτήσεις στο ίντερνετ. Προσεγμένη δουλειά, καλές παρουσίες, αλλά όχι στο βαθμό του αριστουργήματος όπως προβάλλεται. Υψηλοί τόνοι, σύγχρονα κοστούμια - δυτικά - σκηνοθετικά και σκηνικά ευρήματα εντυπωσιασμού, αλλά αταίριαστα και ανακόλουθα στην παρουσίαση μιας κοινωνίας (της τσαρικής Ρωσίας) που δεν υπάρχει πια.

Δεν πείστηκα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης ότι είχε ενδιαφέρον η θεατρική διασκευή (με προσθήκη σύγχρονων προσωπικών στοιχείων) ενός λογοτεχνικού αριστουργήματος. Το οποίο αδικείται με τη μεταφορά του στη σκηνή, μέσα από βαρύγδουπους μονολόγους και μεγάλους σχοινοτενείς διαλόγους. Εν κατακλείδι: μια υπερτιμημένη παράσταση που την ονόμασαν «σύγχρονη ανάγνωση» του τελευταίου μυθιστορήματος του Ντοστογιέφκσι.

(Ξέρω, είναι εύκολος ο αφορισμός «εσύ δεν καταλαβαίνεις». Το δύσκολο είναι να σε καταλαβαίνουν).