Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Η Εθνική πριν από τον… Μάο

Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟ ΝΤΙ ΤΟΥΤΙ ΚΑΠΙ, ΟΤΟ ΡΕΧΑΓΚΕΛ, ΠΟΥ ΕΚΛΕΒΕ ΤΙΣ ΝΙΚΕΣ! - Η ΕΠΟ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ

Γράφει ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ήττες 2-1 και 5-1 από Φινλανδία, 0-2 από τη Σλοβακία, 1-2 και 2-3 από την Κύπρο, 2-0 και 1-0 και 0-2 και ξανά 0-2 από την Αλβανία, 1-0 και 0-2 από τη Νορβηγία, 1-2 από τη Λετονία, 2-1 από τη Λιθουανία. Και ισοπαλίες 0-0 με την Αλβανία και τη Λετονία, 1-1 με τη Μάλτα και την Κύπρο και τη Φινλανδία και ούτω καθεξής.

Αυτή ήταν η εθνική την δεκαετία π.Ρ. και ας κάνεις πως το ξεχνάς. Τι σημαίνει π.Ρ.; Προ Ρεχάγκελ. Έτσι είναι φίλε, επειδή εσύ δεν θες να θυμάσαι τι αντιπροσωπευτικό συγκρότημα είχε η χώρα σου πριν το 2003, πριν αναλάβει ο Γερμανός ποδοσφαιρικός Μάο, ο αναμορφωτής της εθνικής ομάδας της Ελλάδας, δεν σημαίνει πως ακόμα και ο πιο αδαής αν ψάξει στο αρχείο του δεν θα βρει τα αποτελέσματα της ομάδας πριν γίνει ξαφνικά από κομπάρσος και της πλάκας ιστορία, πρωταγωνίστρια και διεκδικήτρια διακρίσεων σε κάθε διοργάνωση. +/- Δείτε τη συνέχεια

Αυτή ήταν επί σειρά δεκαετιών η Ελλάδα ποδοσφαιρικώς, κύριοι, ο φτωχός συγγενής. Ο «πάμε να μην φάμε πολλά» στα σοβαρά ματς και ο θεατής εκ πολυθρόνας όλων των μεγάλων ποδοσφαιρικών ραντεβού.

Και όχι μόνο. Ήταν η ομάδα τις οποίας οι οπαδοί στα διεθνή ματς πλακωνόντουσαν στην εξέδρα, μοιρασμένοι σε παναθηναϊκούς, ολυμπιακούς και αεκτζήδικους θύλακες, με τους μεν να αποθεώνουν τους «δικούς τους» και να κράζουν τους άλλους. Και μετά να παίζουνε μάπες στην κερκίδα οι έτσι και οι γιουβέτσι με τους αλλιώς.

Και επίσης η εθνική Ελλάδας ήταν η ομάδα στην οποία οι σύλλογοι προσπαθούσαν μετά μανίας να αποφύγουν να στείλουν παίκτες, ήταν έξτρα κούραση και πιθανός τραυματισμός η φάση. Και ο κάθε ομοσπονδιακός, ο Αλκέτας Παναγούλιας και ο Χρήστος Αρχοντίδης, ο Μίλτος Παπαποστόλου και ο Αντώνης Γεωργιάδης, ο Λάκης Πετρόιπουλος και ο Νταν Γεωργιάδης, ο Βασίλης Δανιήλ και ο Κώστας Πολυχρονίου έπρεπε κάθε φορά να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Αν πράγματι δεν ήσαν ελέφαντες!

Και επίσης, η εθνική ήταν κάτι σαν η νομιμοποίηση της ΕΠΟ να λειτουργεί περίπου ως ταξιδιωτικό γραφείο. Με τα αξέχαστα τσάρτερ της χαράς να πηγαινοφέρνουν για αναψυχή τούς προέδρους των Ενώσεων μετά τις συζύγους των (ή και με τις μετρέσες τους κάποιες φορές) σε αταξίδευτους ως τότε προορισμούς.

Κι ύστερα ήρθε ο Γερμανός, ο Ότο Ρεχάγκελ, ένας ξένος στην «ελληνικιά νοοτροπία ναούμε» και πέταξε από τις θέσεις vip τους προεδράν της «Ενώσεως τάδε Νομού» και τους αρχιπαράγοντες «δείνα διεύθυνσης της ομοσπονδίας» και έπιασε να κάνει τον θίασο ομάδα.

Και βρήκε, η αλήθεια είναι, καλούς δέκτες στην προσπάθεια αυτή. Παίκτες με ανοικτά αυτιά, που ήθελαν να αποτινάξουν από πάνω τους τη ρετσινιά των γκουμομπασινάδων και των καραγκούνηδων. Έτσι τους κοροιδεύανε ως τότε, ή μήπως το ξέχασες; Ακούσανε τον μέντορα, και κάνανε πράξη ό,τι τους έλεγε, οι Ζαγοράκηδες και οι Κατσουράνηδες και οι Καραγκούνηδες, οι Γκουμομπασινάδες, οι Δέλλες και οι Κυργιάκοι. Και πάψανε να είναι πλέον ένας θίασος. Γίνανε μία ομάδα, μία συμμορία αποφασισμένη να κλέβει αποτελέσματα όταν παίζει κόντρα σε ανώτερη ομάδα, να κάνει «επαγγελματικές» νίκες όταν παίζει με ισοδύναμο ή υποδεέστερο αντίπαλο, που δεν υπήρχε υποδεέστερη ομάδα, έτσι τους είχε πει ο κάπο ντι τούτι κάπι, ο αρχισυμμορίτης Ρεχάγκελ.

Και τους έκατσε το σενάριο και γίνανε η κορυφαία έκπληξη της ποδοσφαιρικής Ευρώπης το 2004, αλλά και συνεχίσανε στο ίδιο τέμπο για μια δεκαετία, με τον πιστό στο πλάνο «συμμορία» Πορτογάλο Σάντος.

Μέχρι που έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, οι «προεδράν» και οι «παραγοντάρες» ξαναγύρισαν από την μπουκαπόρτα στο πλοίο και έκαναν ανταρσία. Έφαγαν τους συμμορίτες και άρχισαν να πιάνουν ξανά τα πόστα. Ποιος να τους αντιστεκόταν; Παίκτες που έπρεπε να αποδείξουν κάτι, δεν υπάρχουν πια στην εθνική. Όλοι τους μετριούνται για «φτασμένοι», για παικταράδες των κορυφαίων επαγγελματικών πρωταθλημάτων της Ευρώπης, πώς να ρίξουνε τη μύτη για να εξυπηρετήσουν ό,τι τους ζητήσει ο νέος «Νονός»; Και ποιος θα παίξει αυτό το ρόλο; Ο αποζημιωσάκιας Ρανιέρι; Η ο «έλα σώσε μας σαν άλλος Χάρυ Πότερ» Μαρκαριάν;

Δεν γίνονται αυτά, κύριοι. Ούτε και είναι θαύμα κι έκπληξη οι φάπες από τα Φερόε. Θαύμα ήταν η δεκαετία που προηγήθηκε. Και επιστροφή στη Γη λέγεται το κάζο που ζουν στην εθνική τους τελευταίους δέκα μήνες. Επιστροφή στην κανονικότητα. Και αυτό θα γίνεται για τα επόμενα χρόνια, πάρτε το απόφαση. Μάπες στην εξέδρα, «πισώπλατες μαχαιριές» στην ομάδα, τσάρτερ της χαράς και να 'χαμε να λέγαμε. Αυτή η ομάδα αξίζει να είναι καθρέπτης του εκτρωματικού σου ποδοσφαίρου και της σάπιας κοινωνίας σου. Δεν αξίζεις μισό δράμι παραπάνω από όσα παίρνεις. Τελεία. Και παύλα.