Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Οι Γερμανοί, ναι, φίλοι, αλλά μην ξεχνάμε το μάθημα Ιστορίας

Achtung bitte, Ακολουθεί σεντόνι (υπέρδιπλο): Παρακολουθώντας το -περίφημο πλέον και πολυπαιγμένο- βίντεο με τον Αργύρη Σφουντούρη, τον επιζώντα της σφαγής του Διστόμου, ομολογώ ότι το μόνο που σκεφτόμουν καθ' όλη τη διάρκεια της κουβέντας που είχε με τους Γερμανούς δημοσιογράφους είναι το πώς αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος, με το συγκεκριμένο παρελθόν και παρόν (είναι ένας απ τους επίμονους διεκδικητές αποζημιώσεων για το Δίστομο), μιλάει τόσο εξαιρετικά γερμανικά. Εντυπωσιάστηκα από αυτό το γεγονός, μου σφηνώθηκε στο μυαλό... Και θέλησα, όπως μου συμβαίνει συνήθως, να μάθω περισσότερα. Ο τίτλος του συνημμένου κειμένου δεν νομίζω ότι αποδίδει την πραγματικότητα. Δεν διέγνωσα καμία προσπάθεια εγώ, από τον μάλλον σπουδαίο αυτόν άνθρωπο, να ντροπιάσει απολύτως κανέναν. Έχει όμως πολλές πληροφορίες (το κείμενο) που είναι χρήσιμο να διαβάσει κανείς. +/- Δείτε τη συνέχεια

Με αφορμή αυτό, θυμήθηκα μια άλλη ιστορία, εξίσου πραγματική, και σκέφτηκα να τη μοιραστώ μαζί σας: Ο θείος του πρώην συζύγου μου (αδελφός του πατέρα του), είχε συλληφθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου, σε μια "εκκαθαριστική" των Γερμανών ανάλογη του Διστόμου, στην πόλη τους, στην Πολωνία, και είχε οδηγηθεί στο Άουσβιτς. Εκεί παρέμεινε κάποια χρόνια και είχε την απίστευτη τύχη να επιζήσει. Παρεμπιπτόντως, πριν τον μαζέψουν οι Γερμανοί, είχαν εκτελέσει μπροστά του τον πατέρα του.

Βγαίνοντας από το στρατόπεδο, γύρισε για λίγο στο σπίτι του και αμέσως μετά έφυγε για σπουδές. Στη Γερμανία. Την πρώην Ανατολική. Σπούδασε Ψυχιατρική και έκανε ακολούθως καριέρα πρώτα στη Γερμανία και μετά στις ΗΠΑ. Όταν άκουσα την ιστορία, έπαθα. "Μα, καλά", ρώτησα τον αδελφό του", στη Γερμανία πήγε; "Πώς μπόρεσε;" Εκείνος με κοίταξε με το στωικό ύφος της προχωρημένης ηλικίας, αλλά και των βόρειων ανθρώπων και μου είπε κάτι του τύπου "για να προχωράς μπροστά πρέπει να αφήνεις πίσω το παρελθόν". Είναι μια άποψη που άκουσα πολύ συχνά στην Πολωνία, για την ακρίβεια την άκουγα κάθε φορά που αναρωτιόμουν πώς γίνεται να θαυμάζουν και να μιμούνται τόσο φανατικά τους Γερμανούς, να τους συμπαθούν και να τους εκτιμούν, σχεδόν να ταυτίζονται μαζί τους. Δεν είμαι πολύ σίγουρη ότι η απάντηση αυτή ήταν αυθεντική, ή αποτελεί προϊόν της κοινής λογικής και, τελικά, του συμφέροντος. Πώς να το πω... Δεν ψήνομαι ρε παιδί μου με την τόση, μαζική και αυθόρμητη, μεγαλοθυμία.


Και έρχομαι στο δια ταύτα, διότι, ναι, έχει κι απ' αυτό: Η αλήθεια είναι ότι, κατά την άποψή μου, το θέμα της γερμανικής "διαγωγής" κατά τον Β' Π.Π., έχει αντιμετωπιστεί -και εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται- πλημμελώς, για να το πω ευγενικά. Δεν λέω, φυσικά, ότι πρέπει όπου βρίσκουμε Γερμανό να του τραβάμε και δυο χαστούκια. Λέω όμως ότι τα όσα έγιναν ΜΟΛΙΣ 70 χρόνια νωρίτερα, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ξεχαστούν και σε καμία επίσης να θεωρηθούν ως case closed.

Για τη δική μου γνώμη, η ιστορία στα σχολεία της Ευρώπης (και όχι μόνο) θα έπρεπε να ξεκινάει από το κορυφαίο και πιο πρόσφατο κοινό βίωμα, τον Β' Π.Π. και να πηγαίνει μετά στου καθενός το μακρύ και το κοντό. Θα έπρεπε το Ολοκαύτωμα να αποτελεί υποχρεωτική μελέτη στις ηλικίες που τα στομάχια των παιδιών μπορούν να το αντέξουν. Θα έπρεπε να φροντίσουμε να μαθαίνουμε από παιδιά τα πώς, τα ποιος και τα γιατί, μπας και το σώσουμε την επόμενη φορά. Κι αυτό, φυσικά έχει πολλές προεκτάσεις (βλέπε νεο-φασισμός, ΧΑ, κ.λπ) που αν τις πιάσω εδώ θα ξημερώσουμε.

Σύμφωνοι, οι Γερμανοί είναι φίλοι. Χωρίς εισαγωγικά. Είναι σύμμαχοι, εταίροι, καλοί άνθρωποι, οι καλύτεροι στο γαλαξία, και να τους καλέσουμε σπίτι για αρνάκι το Πάσχα, καμία αντίρρηση. Πριν από 70 χρόνια, όμως, ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ο καλός αυτός λαός διέλυσε συστηματικά και γενοκτονικά το μισό γνωστό κόσμο. Και οι σύμμαχοί τους, οι επίσης καλοί Ιάπωνες, τον άλλο μισό. Στη δική μου αντίληψη αυτό απαγορεύεται ρητώς να ξεχαστεί στο όνομα οποιασδήποτε σύγχρονης Pax Europaea ή Pax Universalis.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο γερμανομαθής Αργύρης Σφουντούρης δικαιούται να ζητάει το δίκιο του εσαεί, όπως και η Ελλάδα το δικό της και καθένας το δικό του. Το αν θα το βρει, είναι άλλο θέμα. Η ιστορία, πάντως, με το δικό της τρόπο, ζητά πάντα την απόδοση δικαίου. Και οδηγεί, επίσης με τον τρόπο της, σε αυτήν.

Μαρία Δεδούση 

(Δημοσιογράφος, φίλη καλή, σε ανάρτησή της στο fb)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ HARDDOG 1. Στην πρώτη φωτογραφία ο Αργύρης Σφουντούρης παιδί, στη δεύτερη σήμερα. Η εξαιρετική σατιρική εκπομπή-δικαίωση για την Ελλάδα που προβλήθηκε από την κρατική γερμανική τηλεόραση στο λινκ εδώ. Από το 12ο λεπτό εμφανίζεται ο ίδιος ο κ. Σφουντούρης και είναι συγκλονιστικά απλός, σπαρακτικά συγκινητικός χωρίς κανέναν σπαραγμό από τον ίδο. Υπέροχος!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ HARDDOG 2: Ο Αργύρης Σφουντούρης από τα 10 του χρόνια βρέθηκε σε ίδρυμα στην Ελβετία, μαζί με άλλα ορφανά του πολέμου. Φοίτησε σε ελληνικό Δημοτικό σχολείο της Ζυρίχης και, αργότερα, σε γερμανόφωνο Γυμνάσιο. Σπούδασε στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης.