Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Αθλητική Ηχώ: Λάθη, στραβά και πάθη - Μια επέτειος κι ένα ρητορικό ερώτημα

Αν ζούσε η Αθλητική Ηχώ θα γινόταν σήμερα 69 ετών. Δεν ξέρω πώς θα ήταν. Καλογερασμένη ή αφημένη, δημοσιογραφικά αξιοπρεπής ή χαρτί περιτυλίγματος για CD-τσόντες, όπως έγινε στην τελευταία φάση τής ζωής της από ανθρώπους ξένους με αυτήν. Ξένους με την ιστορία της, με την οικογένειά της, με τους δεσμούς αίματος και ψυχής που είχαν με την «Ηχώ» οι ιστορικοί εκδότες της.

Ένα είναι σίγουρο: ότι η Αθλητική Ηχώ – γεννημένη την 1η Οκτωβρίου του 1945, μέσα απ’ τα ερείπια του πολέμου – αντιστέκεται σήμερα στη μνήμη μας ως κάτι ωραίο, ως σημείο αναφοράς μια αθλητικής δημοσιογραφίας που, πέρα από τα πάμπολλα θετικά της στοιχεία, είχε συχνά λαϊκισμούς, ακρότητες, παρορμητικές συμπεριφορές, αλλά μαζί είχε και ΟΡΙΑ – αυτά που πολλοί σήμερα ξεπερνούν. Αν ζούσε σήμερα η Αθλητική Ηχώ, στα σωστά χέρια – και όχι σε εκείνα που της έκλεισαν τα μάτια αφού προηγουμένως της τα έβγαλαν – είναι πιθανό να συνέχιζε τα ίδια λάθη που την οδήγησαν αργά και σταθερά, σε μια φθίνουσα πορεία χρόνων.

Προσωπικά, έτσι κι αλλιώς, σωστή και με λάθη, τη θυμάμαι με όμορφα συναισθήματα ως μια μεγάλη, υπέροχη περιπέτεια της ζωής μου. Την αγαπάω με τα λάθη της και με τα λάθη μου - αυτά που μπορεί να έκανα όταν είχα την ύψιστη τιμή να αναλάβω τη διεύθυνσή της. Γιατί «λάθη στραβά και πάθη μ’ έβγαλαν σωστό», που λέει και ο τραγουδοποιός, αγαπημένη Πριγκιπέσσα δεκάδων δημοσιογράφων.

Διον. Βραϊμάκης

Το από καρδιάς άρθρο μου για την Αθλητική Ηχώ το έγραψα στο μπλογκ πριν ακριβώς δυο χρόνια, την 1η Οκτωβρίου του 2012. Αν σας ενδιαφέρει, διαβάστε το εδώ. Από εκείνο το άρθρο αναδημοσιεύονται πιο κάτω σχόλια παλιών συντακτών και συνεργατών της «Α.Η.» που συνόδευσαν τη δημοσίευσή του και την ανάρτησή του στο facebook. Η σειρά τών σχολίων είναι όπως ακριβώς βρίσκονται καταχωρημένα σε εκείνο το άρθρο +/- Διαβάστε τα σχόλια συντακτών της Αθλητικής Ηχούς

** Σαν σήμερα πρωτοκυκλοφόρησε η "Αθλητική Ηχώ" - Η εφημερίδα της καρδιάς μας και της ζωής μας, όσοι περάσαμε αρκετά χρονάκια εκεί - Και η αλήθεια είναι ότι η μεγαλυτέρα των Βαλκανίων λείπει όσο τίποτα άλλο από τον σημερινό αθλητικό Τύπο και από την παναθηναϊκή (σκληρή) πραγματικότητα. Γιώργος Σπανουδάκης 

** Χαίρε Διονύσιε! Δάσκαλε και "συμμαθητή". Χαίρομαι που είσαι πάντα εδώ, να αντ-ηχείς γνώση και ήθος, όσο λίγοι σε αυτή τη χώρα. Στέλιος Σοφιανός 

** Αγαπητέ μου Διονύση διαβάζοντας σήμερα το σχόλιο σου για την μεγαλύτερη των Βαλκανίων , δάκρυσα χωρίς υπερβολή. Γιατί υπήρξα από τους πιο παλιούς συνεργάτες. Χρήτος Παϊπέτης 

** Όπως στο κανονικό Βυζάντιο υπήρχαν Λέων Α', Λέων Β', Λέων Γ', έτσι και στο «Βυζάντιο» είχαμε Βραϊμάκης Α', Βραϊμάκης Β', Βραϊμάκης Γ'! Το ίδιο πρόσωπο σε τρεις θητείες, απλώς στην πορεία ξύρισε το μουστάκι, προφανώς για να μην τον αναγνωρίζουμε! (Εντάξει, είναι ηρωικό να έχει κάποιος διευθυντή τρεις φορές τον Δ. Βραϊμάκη, αλλά ως ταπεινός και μετριόφρων δεν το κάνω θέμα...). Τελικά, όπως και το κανονικό Βυζάντιο, έτσι και το «Βυζάντιο» εξέπνευσε στα χέρια κάποιου Κωνσταντίνου... Νίκος Σαρίδης 

** Τιμώ, δια της κοινοποιήσεως αυτής, έναν "εργάτη" διευθυντή, ένα αφεντικό που, ακόμα και με τα στραβά του, ήταν ιδιαίτερα αγαπητό και μια εφημερίδα η οποία δεν με "μεγάλωσε" μόνο ως αναγνώστη, αλλά και ως επαγγελματία δημοσιογράφο. Παναγιώτης Σπανός 

** Για μένα που πέρασα λίγα αλλά υπέροχα χρόνια στα γραφεία της Κωνσταντινουπόλεως ήταν απλά τεράστια ΤΙΜΗ. Σταμάτης Βούλγαρης 

** Διονύση μου, προφανώς δεν είμαι ο μόνος που δάκρυσα διαβάζοντας το κείμενό σου και αναπολώντας τα πρώτα μου δημοσιογραφικά βήματα δίπλα σου. Αλλά, ξέρεις, δεν είναι μόνο η συγκίνηση που μου προκάλεσες. Διαβάζοντας το απόσταγμα της ψυχής σου, μόλις συνειδητοποίησα ότι πέρασαν 29 χρόνια από εκείνο το απόγευμα του Μαΐου στην οδό Βούλγαρη... Και αισθάνθηκα ότι σε αυτή τη μεγάλη επαγγελματική διαδρομή, την τόσο συναρπαστική, τίποτε δεν έχει υπάρξει πιο δυνατό από εκείνα τα πρώτα χρόνια του έρωτα με την "Ηχώ" και τη δημοσιογραφία. Γιάννης Παπαδόπουλος 

** Έζησα κι εγώ έστω κι εξ αντανακλάσεως την πτώση της Ηχούς και τις προσπάθειες για τη σωτηρία της. Όπως και το Sportime πλήρωσε κι αυτή πανάκριβα το τίμημα της επιτυχίας της. Δυστυχως το... νεκροταφείο του Τύπου αποκτά και νέα μέλη. Απογευματινή, Ελευθεροτυπία και ποιος ξέρει ποιες άλλες. Νάσαι΄πάντα καλά και να γράφεις με το δικό σου μοναδικό στιλ. Άγγελος Μενδρινός 

** You 'll never walk alone! Και για να μην... αφρίσουν κάποιοι καλοί και αγαπητοί συνάδελφοι, glory glory A.Η. Με κούρασαν τα ελληνικά τόσα χρόνια και το 'ριξα στην αγγλική οπαδική συνθηματολογία... Κική Κούμπη

** «Αν κάνεις τη δουλειά που αγαπάς, δε θα χρειαστεί να εργαστείς ούτε μια μέρα στη ζωή σου», είπε ο Κομφούκιος. Εγώ εργάζομαι τα τελευταία 6 χρόνια της ζωής μου... από τα 30 συνολικά. Τα πρώτα 24 χρόνια ήμουν στην «Αθλητική Ηχώ». Και δεν είμαι δημοσιογράφος... Ενας απλός τεχνικός είμαι... Να είσαι καλά Διονύση. Χάρηκα που σε γνώρισα και συνεργάστηκα μαζί σου. Κρατώ την... ανωνυμία μου για να σου εξιτάρω την περιέργεια. Ανώνυμος (Σημείωση H.D.: Ανώνυμος, αλλά τόσο γνωστός σε εμάς και τόσο αγαπημένος!)

** Να μπω κι εγώ, κάπως καθυστερημένα, στη συζήτηση; Ας μπω... Κι ας θυμηθώ ένα παλιό γραφείο, αρχές της δεκαετίας του 80, στο ισόγειο της Βούλγαρη... Εκεί που δούλευαν οι λινοτύπες, εκεί που καθόταν ο Σωτήρης (Παπαϊωάννου) κι έφτιαχνε κασέ, εκεί που ο Διονύσης προσπαθούσε να κλείσει τη σελίδα με τα παρασκήνια (κρίμα που δεν θυμάμαι τον τίτλο της), στην οποία συνεργαζόμουν κι εγώ, κάνοντας τα πρώτα μου βήματα στη δημοσιογραφία. Μαζί με τον Νικόλα τον Δελαγραμμάτικα. Ακολούθησαν πολλοί σταθμοί στην πορεία μου, στο χώρο. Αλλά τη συγκεκριμένη εικόνα δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ. Γιάννης Μηνδρινός 

** Καλά μου φιλαράκια γεια σας. Θανάσης Χρήστου.

ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ ΣΤΟΝ HARDDOG

2012: Αθλητική Ηχώ, το εκδοτικό «Βυζάντιο» που γεννήθηκε σαν σήμερα το ’45 

2013: H «Αθλητική Ηχώ», τα γενέθλια και το πικρό παράπονο της Αγγελικής 

2013. Δέκα χρόνια από το μεγάλο τραύμα στην Αθλητική Ηχώ

10 σχόλια:

  1. Πάντως στο πιο κατω άρθρο έχετε ξεχάσει πολλά ονόματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Μα αφού ξέρεις! Τι να λέμε τώρα;

      Διαγραφή
    2. Ονοματογράφος1 Οκτωβρίου 2014 - 2:10 μ.μ.

      Ηθελημένα δεν νομίζω να ξεχάστηκε κανένα

      Διαγραφή
  3. Πέρασα το κατώφλι της «Ηχούς» στα 27 μου. Χωρίσαμε όταν η λεγάμενη εξέπνευσε (και ας φιλοξενούνται σήμερα σε σάιτ φήμες ότι η εφημερίδα θα επανακυκλοφορήσει…). Σχεδόν στα (δικά μου) 43. Επομένως, απόπειρα γραμμικής αφήγησης αυτής της συμπόρευσης ούτε γι’ αστείο. Ούτε τώρα ούτε στο μέλλον. Όμως, για να μπω και κατευθείαν στο ψητό, αν οι αρχαιολόγοι του 5.014 μ.Χ. θελήσουν να ψαύσουν και το δικό μου αποτύπωμα στο μεγαλοπρεπέστερο «ταφικό μνημείο» του αθλητικού Τύπου, στη μεγαλυτέρα των Βαλκανίων «Αμφίπολη», υπάρχει μπόλικο αρχειακό υλικό: όσα έγραψα στην ίδια την «Ηχώ» και όχι ΓΙΑ την «Ηχώ».
    Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, ενδεχομένως να συναντήσουν ορισμένα προβληματάκια με την ταυτοποίηση του αποτυπώματος, αφού αρκετά απ’ όσα ιδιόγραφα δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα δεν έφεραν υπογραφή «Νίκος Σαρίδης». Ομολογώ ότι είναι κάτι που με ψιλοτρώει, καθόσον για μια υστεροφημία ζούμε!
    Από την άλλη, με ανακουφίζει, διότι πολλά απ' αυτά τα κείμενα ήταν χάλια. Έτσι, από τη στιγμή που δεν έχουν το όνομά μου, μπορούν κάλλιστα οι ανασκαφείς να τα χρεώσουν σε άλλον!
    Πάντως, για να μην αμφισβητηθούν οι καλές μου προθέσεις να διευκολύνω την ταυτοποίηση, δηλώνω ότι άφησα καμιά εκατοστή χιλιάδες -«ολόχρυσες»- γόπες, στα δεκαπέντε χρόνια εκεί μέσα. Δεν φταίω εγώ αν οι καθαρίστριες τις μάζεψαν όλες!
    Αυτά (για φέτος)…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "δηλώνω ότι άφησα καμιά εκατοστή χιλιάδες -«ολόχρυσες»- γόπες, στα δεκαπέντε χρόνια εκεί μέσα. Δεν φταίω εγώ αν οι καθαρίστριες τις μάζεψαν όλες!"
      Γιατί; Στο τέλος είχε καθαρίστριες για τις γόπες;

      Διαγραφή
  4. http://www.youtube.com/watch?v=jMipeSx6tYE

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Παιδιά, ξέρει κανείς τι γίνεται με το ψηφιακό αρχείο της εφημερίδας; Υπάρχει περίπτωση κάποια στιγμή στο μέλλον να γίνει πάλι προσβάσιμο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή