Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Πενήντα χρόνια, τρεις ήρωες


























Μάιος 1963: Γρηγόρης Λαμπράκης. Ιούλιος 1965: Σωτήρης Πέτρουλας. Σεπτέμβριος 2013: Παύλος Φύσσας. Η αλυσίδα του αίματος σε απόσταση μισού αιώνα! Ένα νήμα, ένας συνεντικός ιστός της ανωμαλίας, που περνάει από τις ταραγμένες μέρες του ’63, τις σκοτεινές του ’65, τις εκρηκτικές του’13. Σε όλες κοινός ο παρανομαστής. Χαμένες ζωές νέων ανθρώπων στον βωμό της Δημοκρατίας που τιμωρείται με βαρβαρότητα. Πριν από έναν ακριβώς χρόνο η πληγή ξανάνοιξε από φασιστικό χέρι που έφτιαξε έναν ακόμα ήρωα. Τον οποίο οι δημοκράτες, οι ελεύθεροι άνθρωποι – ελεύθεροι στον νου –, τον τιμούν. Αυτά τα λίγα για τον Παύλο στην επέτειο του θανάτου του. Και δυο ακόμα που είχαμε γράψει τον Σεπτέμβρη του ’13: +/- Δείτε τη συνέχεια

«Ο Παύλος Φύσσσας έγινε χωρίς να το θέλει ήρωας. Με τον θάνατό του έσπρωξε τα γεγονότα, υποχρέωσε τους μηχανισμούς να αφυπνιστούν και να κινηθούν για να καθαρίσει το σκοτεινό τοπίο. Αν κάτι αλλάξει, η Δημοκρατία θα του οφείλει πολλά. Και η Ιστορία θα του δώσει τη θέση που του αξίζει. Πιο σωστά: τη θέση στην Ιστορία την έχει πάρει, έτσι κι αλλιώς».