Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Φονιάδες και κράτος-φαφλατάς

ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΣΚΟΛ ΚΑΙ ΔΕΡΝΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΝΟ 

Βλάκες ή μισθοφόροι, γεννημένοι εγκληματίες ή ετερόφωτοι δολοφόνοι, πεπλανημένα τσογλάνια ή αρχηγοί της ανωμαλίας. Ό,τι και να είναι αυτοί που δέρνουν για την μπάλα να πάνε φυλακή. Αλλά έγκαιρα, σήμερα, τώρα. Πριν σκοτώσουν πάλι, πριν γίνουν παραδείγματα προς μίμηση για τους νεότερους που έρχονται από πίσω. Γιατί η ιστορία των δολοφόνων στα ελληνικά γήπεδα είναι παλιά και έχει συνέχεια. Μια σκυταλοδρομία αίματος, μια κόκκινη γραμμή που κρατάει κοντά τριάντα χρόνια. Όταν δολοφονήθηκε με φωτοβολίδα ο τραγικός Χαράλαμπος Μπλιώνας οι σημερινοί Πυρήνες της Βλακείας στα ελληνικά γήπεδα ήταν αγέννητοι. Αλλά κρατάνε ανεξίτηλη την κόκκινη γραμμή και τη συνεχίζουν με συνέπεια. Ο θάνατος στο Αλκαζάρ και ο θάνατος στη Λαυρίου δεν έγιναν παράδειγμα προς αποφυγή. Αντίθετα, για κάποιους έγιναν σημεία αναφοράς, έγιναν σύνθημα. Χρόνια μετά το είδαμε με ανατριχίλα σε πλακάτ, γραμμένο από ατιμώρητους και ανάλγητους ηλίθιους: «Για κάθε καρωτίδα μια φωτοβολίδα!» Αποκρουστικό, απίστευτο, αλλά αληθινό. +/- Δείτε τη συνέχεια

Το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Είναι παγκόσμιο. Στη Βραζιλία το περασμένο Φεβρουάριο οπαδοί της Σάο Πάολο έδειραν μέχρι θανάτου οπαδό της Σάντος όταν τον συνάντησαν μετά τον αγώνα σε στάση λεωφορείου. Και στις αρχές της αγωνιστικής περιόδου στη Σουηδία, οπαδοί της Χέλσινγκποργκ σκότωσαν στη Στοκχόλμη, πριν από τον αγώνα, οπαδό της Τζουργκάρντεν.

Στην ίδια πορεία οι δικοί μας. Σκοτώνουν για ένα κασκόλ και δέρνουν μέχρι θανάτου για ένα πανό. Όπως έγινε στην Αλικαρνασσό με τον φίλο του Εθνικού που πλήρωσε με τη ζωή του την ατιμωρησία από ένα κράτος-φαφλατά, με μεγαλοστομίες και κορώνες. Ένα κράτος που γίνεται σκληρό μόνο εκεί που θέλει και συχνά εκεί που ΔΕΝ πρέπει. Και που λέει πολλά, αλλά κάνει λίγα – σήμερα και ΠΑΝΤΑ!

Δεν πάνε δέκα μήνες που ο Γιάννης Ανδριανός αποκάλεσε τη «βία» καρκίνωμα και διατράνωσε (διατράνωσε!) «τη βούληση της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού» να την πατάξουν. Τσάμπα είναι τα λόγια. Τσάμπα έφυγε μια ακόμα ζωή. Τσάμπα και να διατάξεις τη διακοπή των πρωταθλημάτων. Εις ένδειξη σεβασμού προς τον αδικοχαμένο. Και ως μια ομολογία ήττας απέναντι στους ανίκητους βλάκες που γίνονται φονιάδες για ένα κασκόλ και ένα πανό.

Διον. Βραϊμάκης 

(Από τη Live Sport της Τρίτης)