Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Τουλάχιστον εμείς δεν σφαζόμαστε (ακόμα…)

Η... ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΗΣ  ΓΚΡΙΝΙΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΥΠΟΦΕΡΤΗ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΡΜΟΥΡΑ 

Τα όσα εκπληκτικά και πρωτόγνωρα συνέβησαν στους προημιτελικούς χαράζουν ακόμα πιο βαθιά στην ιστορική μνήμη αυτό το εκπληκτικό Μουντιάλ με την ποικιλία των συναισθημάτων και τα σπάνια γεγονότα. Από δαγκώματα έως αλλαγή τερματοφύλακα στο 120΄ και… ένα δευτερόλεπτο. Και από χτυπήματα που στέλνουν παίκτη ένα χιλιοστό μακριά από την αναπηρία έως φιλικές συνομιλίες διαρκείας παίκτη με αντίπαλο προπονητή (Ρόμπεν-Χόρχε Λουίς Πίντο) την ώρα που καίγεται το ποδοσφαιρικό σύμπαν. +/- Δείτε τη συνέχεια

Το διήμερο στο τέλος της εβδομάδας ήταν ένα ακόμα βήμα προς την κορύφωση αυτού του καταπληκτικού Μουντιάλ. Όπου εμείς, ως Έλληνες, παρουσιάσαμε μια επίσης καταπληκτική Εθνική ομάδα, αλλά δυσκολευόμαστε ακόμα να το κατανοήσουμε. Το συναρπαστικό 0-0 της Κόστα Ρίκα με την Ολλανδία ήταν μια βελτιωμένη επανέκδοση του αψυχοβγαλτικού 1-1 των Κοσταρικανών με την Ελλάδα. Το οποίο έδωσε δικαιώματα για νέες αμφισβητήσεις της Εθνικής μας. Επειδή δεν «τελείωσε» την Κόστα Ρίκα όταν την είχε ρίξει στα σχοινιά. Και επειδή δεν πήρε την πρόκριση απέναντι σε μια «εύκολη», «κατώτερη», ομάδα η οποία όμως είχε ξεδοντιάσει προηγουμένως Ουρουγουανούς, Ιταλούς και Άγγλους!

Το Σάββατο ο Ολλανδία χτύπησε κάτω σαν χταπόδι την Κόστα Ρίκα και εκείνη κρατούσε την ψυχή της στα δόντια, δεν την άφηνε να βγει. Περίπου το ίδιο είχε πάθει από τη δική μας ομάδα. Ώσπου οι αντίπαλοι έφτασαν στο Σκρατς των πέναλτι και αυτή τη φορά κάτω από την ξυσμένη επιφάνεια οι Κοσταρικανοί βρήκαν ό,τι οι Έλληνες όταν έπαιξαν μαζί τους: την απογοήτευση του αποκλεισμού!
Μια μέρα πριν, την Παρασκευή, η Κολομβία είχε δείξει για μια ακόμα φορά ότι η οργή με την οποία αντιμετωπίστηκε η Εθνική από μερίδα (τι μερίδα; από ολόκληρο μαγειρείο!) φιλάθλων για το 0-3 της πρεμιέρας της, ήταν μια ακόμα ελληνική υπερβολή.

Τελικά, το μόνο παρήγορο είναι ότι υπάρχει στο ποδόσφαιρο η Διεθνής της Γκρίνιας. Την οποία έχουν Άγγλοι, Βραζιλιάνοι (με το διαολόστελμα του Σκολάρι!), Γερμανοί κ.ά. Άσε τους Κοσταρικανούς! Αυτοί αλληλομαχαιρώνονται στις πλατείες παρακολουθώντας ένα αγώνα χαράς της εθνικής ομάδας. Τουλάχιστον εμείς δεν φτάσαμε ως εκεί. Προς το παρόν…

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τρίτης)