Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Η μαμά Κάκια και η κόρη Ζωή μαζί την πρώτη ημέρα (του πανικού) στο σχολείο

Η πρώτη μέρα που θα πήγαινα στο Γυμνάσιο. Το ίδιο σχολείο με το Δημοτικό αλλά σε άλλο κτήριο και σε άλλη περιοχή! Επί πλέον, οι δυο κολλητές μου φιλενάδες θα άλλαζαν σχολείο. Αυτό το συναίσθημα πανικού και πένθους συνάμα δεν το έχω ξεχάσει. Απελπισία. Πού πάω μόνη μου; Να πω εδώ ότι αντίθετα με τα συνήθη ελληνικά οικογενειακά πρότυπα, εμένα τα σχολικά μου θέματα τα είχε στην αρμοδιότητά του εξ ολοκλήρου ο μπαμπάς μου. +/- Δείτε τη συνέχεια

Και να αγοράζουμε βιβλία και σάκα. Και να ρωτάει για την πρόοδό μου τους δασκάλους. Και να υπογράφει ελέγχους και σημειώματα. Όμως εκείνη την δύσκολη μέρα, την πρώτη μέρα στο Γυμνάσιο του Χατζηκωνσταντίνου στο Καλαμάκι, πήγαμε οι δυο μας με τη μαμά μου με το λεωφορείο-μια και δεν οδηγούσε. Εγώ μπήκα στο σχολείο και εκείνη έκατσε έξω στα κάγκελα το πεντάωρο-τετράωρο δεν θυμάμαι, και με περίμενε να τελειώσω και να βγω. Χωρίς διδαχές, χωρίς παρηγοριές, χωρίς λόγια. Ήταν απλώς εκεί για μένα. Δίπλα μου. Επειδή η ζωή μπορεί να μην είναι πάντα ωραία, αλλά είναι σπουδαίο να έχεις δίπλα σου κάποιον να πανικοβληθείτε παρέα.

Ζωή Ρηγοπούλου (από το facebook)