Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

Ο Γιάννης που έφυγε νωρίς...

Το πρωτοσέλιδο της «Αθλητικής Ηχούς» που έφτιαχνα την 1η Απριλίου 2004 για το φύλλο της επομένης, ήταν ένα από τα δυσκολότερα στη δημοσιογραφική μου πορεία. Από εκείνα που τα σχεδιάζει, τα γράφει και τα ολοκληρώνει περισσότερο το συναίσθημα και λιγότερο το μυαλό. +/- Δείτε τη συνέχεια

Σαν σήμερα πριν από δέκα ακριβώς χρόνια ο Γιάννης Κυράστας άφησε τα επίγεια νωρίς. Όπως νωρίς και πικραμένος άφησε τους προπονητικούς πάγκους και τον Παναθηναϊκό με το ειρωνικό κατευόδιο ενός δηλητηριώδους πρωτοσέλιδου τίτλου: «Καλό ψάρεμα κυρ Γιάννη»!

Ο Κυράστας ξεκίνησε ταπεινά την προπονητική του καριέρα στον Εθνικό Ελληνορώσων και την απογείωσε στον Παναθηναϊκό κτίζοντας μια ομάδα-μοντέλο, που πρόσφερε θέαμα με πολλά γκολ, που λατρεύτηκε από τους «πράσινους», που χειροκροτήθηκε από αντίπαλους και που στερήθηκε άδικα τον τίτλο του 2000 σε μια από τις πιο θολές περιόδους του ελληνικού ποδόσφαιρο. Έναν τίτλο που θεωρητικά τον έχασε στην Πάτρα λίγο πριν από τη λήξη της περιόδου (ήττα από την Παναχαϊκή με γκολ του Κατσουράνη και με μεγάλο πριμ για τους Πατρινούς), αλλά στην ουσία τον κατάπιαν καλοκαρδισμένοι μηχανισμοί που τότε ήταν στο φόρτε τους.

Η δουλειά του Κυράστα δεν ανταμείφθηκε ποτέ. Αλλά η προσφορά του αναγνωρίστηκε από τον κόσμο στην εκδήλωση για τον τίτλο του 2004 στη Λεωφόρο, με το σύνθημα «αυτή η κούπα πάει στ’ άστρα για τον Γιάννη τον Κυράστα»! Στο πρωτοσέλιδο άρθρο μου στην Αθλητική Ηχώ τον Απρίλη του 2004, στην έκδοση για το χαμό του, κατέληγα γράφοντας: «… έφυγε πριν φθαρεί από τον χρόνο. Και θα τον θυμόμαστε πάντα νέο, επιτυχημένο, μάχιμο. Κάτι είναι κι αυτό. Το να μείνεις νέος στους αιώνες, κάτι είναι».

Ανανεώνω εκείνη τη φράση δέκα χρόνια μετά.

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τρίτης)