Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Το μεγάλο λάθος είναι στάση ζωής...

Είδα το «Ζεϊμπέκικο» (Studio Μαυρομιχάλη) στην επίσημη πρεμιέρα με… ανεπίσημη ανυπομονησία να διαπιστώσω πώς ανέβηκε αυτό που είχα ακούσει και δει την άνοιξη στο Εθνικό, στο «αναλόγιο», και με είχε ενθουσιάσει. ΑΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ! Αλλά το ίδιο καλό και ίσως καλύτερο το «χειμωνιάτικο» Ζεϊμπέκικο από το «ανοιξιάτικο». Η φίλη μου, η Λεία Βιτάλη, το τούμπαρε όλο! Σε πρόσωπα, πλοκή, δράση, αλλά κράτησε το πνεύμα. Εκείνο το πνεύμα τού ανατρεπτικού ρεμπέτη που δεν συμβιβάζεται, που δεν πουλάει την ψυχή και την τέχνη του στα νυχτομάγαζα – και ας το έχει ανάγκη μετά την κοινωνική του απομόνωση.

Ωραία δουλειά, ωραίο κείμενο και… πανωραίες σε ερμηνεία, σκηνική παρουσία, και τραγούδι οι δυο κοπέλες: η Στέλλα Κρούσκα και η Μαρία Κατσούλη. Αλλά ο Νινιός πρέπει να κάνει ρόλο ζωής! Τραγουδάει, παίζει, συνθέτει (κάτι μικρό στο σύνολο της μουσικής) και πείθει με το μότο τού έργου. Ότι δηλαδή «το μεγάλο λάθος είναι στάση ζωής». Μου άρεσε και η σκηνοθεσία του Φώτη Μακρή… Όλα άψογα σε μια ακόμα καλή δουλειά της Βιτάλη.


Μου άρεσε και το (πλούσιο!) μουσικό πρόγραμμα που ακολουθεί μετά το τέλος, με τους τρεις ηθοποιούς να μεταβάλουν την σκηνή σε πάλκο και την πλατεία σε κοινό που απολαμβάνει (προσφέρεται και τσιπουράκι). Δηλαδή δυο παραστάσεις (θεατρική, μουσική) σε μία. Χωρίς… συσκευασία! Έτσι, χύμα… Χύμα από ιδεολογία όμως, από άποψη δηλαδή. Χύμα σαν τη ζωή  τού κεντρικού ήρωα, του «Λευτέρη» (αγαπημένο μου όνομα, υπάρχει λόγος!) Ο οποίος σήμερα γιορτάζει (ως ρόλος…) και είπα να γράψω ετεροχρονισμένα δυο λόγια, από τα πολλά που θα έπρεπε.

Γεια σου Λεία! Γεια σας παιδιά με την πολύ καλή δουλειά σας!

Υστερόγραφο: Όταν τον Μάιο άκουσα/είδα το «Ζεϊμπέκικο» στο αναλόγιο του Εθνικού (ανάγνωση έργου με ψήγματα θεατρικής απόδοσης) είχα γράψει πάλι δυο λόγια. Αν δεν σας κούρασα με τα σημερινά δυο λόγια, κάντε τα… τέσσερα διαβάζοντάς τα εδώ

Δ.Β.