Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Η Εθνική είναι ο μέσος Έλληνας, είναι ΕΓΩ…

Εγώ θέλω να πάει η Εθνική στη Βραζιλία και ας το κάνει έρποντας, με κίνηση κουτσής χελώνας. Ίσως είναι ο μόνος τρόπος να σταθεί ΚΑΠΟΤΕ το ποδόσφαιρό μας όρθιο. Θέλω την Εθνική να προχωράει χωρίς να υποφέρουν μάτια, ποδοσφαιρική αισθητική, αντοχές και ανοχές, όπως σε εκείνο το ανυπόφορο 45 λεπτά της Παρασκευής. Αλλά αν δεν μπορεί να νοστιμίσει το φαγητό, θα το φάω και άνοστο. Αρκεί να πάω! Δεν ανήκω στη νέα αίρεση που προβάλλει στα ραδιόφωνα με την ονομασία «Μην προκριθεί αν δεν φτιασιδωθεί». Δεν θα νιώσω εθνικός ρεζίλης αν πάω Μουντιάλ και δεν αρέσω. Δεν το ένιωσα ούτε στο Ευρωπαϊκό του 2008 που με πάτησαν. Αλλά πήγα, ήμουν εκεί, πήρα μέρος στη γιορτή. +/- Δείτε τη συνέχεια

Δεν θέλω η Εθνική να δικαιώνει πάνω μου το «άμα συνηθίζεις τη μορφή του τέρατος αρχίζεις να του μοιάζεις». Οι τερατόμορφες εμφανίσεις της στα περισσότερα παιχνίδια αυτής της πορείας (με κορυφαία το πρώτο ημίχρονο στο Λιχτενστάιν) με κάνουν να νιώθω λίγο τέρας που συνήθισε στην ασχήμια, αλλά αυτό δεν μου αφαιρεί τον πόθο να ταξιδέψω μαζί με τους άλλους λαούς στις μεγάλες ποδοσφαιρικές γιορτές.

Δεν θα αγοράσω μήτε κάλτσες, μήτε μαντήλι από τη νέα μόδα που ονομάζεται «Μην πας αν είσαι έτσι». Προσωπικά θέλω να πάει γιατί ΑΥΤΗ η Εθνική είναι «εγώ», είναι «εσύ». Είναι ο μέσος Έλληνας, ο καταφερτζής, ο σκυφτός που προσπαθεί να σηκωθεί. Αυτός που χώνεται, εκείνος που κουτσά στραβά θα τα καταφέρει.

Θέλω να πάμε Μουντιάλ γιατί όπως συμβαίνει με τη ζωή, έτσι και με τις επιτυχίες, δεν σου τις διδάσκεις κανείς: τις μαθαίνεις μόνο σου. Κι εμείς θα μάθουμε μέσα από τις συμμετοχές, μέσα από την κοινωνικότητα.

Προτιμώ την Εθνική να βγαίνει αχτένιστη στον Κόσμο, παρά την Εθνική τής αποχής που ήταν κλεισμένη για δεκαετίες στο ποδοσφαιρικό Κωσταλέξι τής Ευρώπης, άπραγη και άγνωστη. Είναι άσχημη, το ξέρω. Αλλά ας κάνουμε ότι δεν βλέπουμε. Και να ελπίζουμε ότι έρωτας της συμμετοχής θα την ομορφύνει.

 Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύτηκε στη Live Sport πριν από τον αγώνα με τη Λετονία)