Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Ένας ολοζώντανος δημοσιογραφικός εφιάλτης και μια πραγματική ιστορία

Ο ΟΝΕΙΡΙΚΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΗΣ ΤΟΥΑΛΕΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΑΝ 6,6 ΕΥΡΩ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ, ΓΙΑ ΠΕΝΤΑΩΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΠΙ 30 ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ.

Ξύπνησα με έναν επαγγελματικό εφιάλτη που έτσι κι αλλιώς τον βιώνουμε στο ξύπνιο μας: ο εκδότης – ένας εκδότης, όχι συγκεκριμένος – μου ζητούσε ραντεβού στις 5 το πρωί (αν και μετά το μεσημέρι είμαστε καθημερινά τουλάχιστον για 12 ώρες στο ίδιο κτήριο) και με προϊδέασε για τον λόγο τής συνάντησης. Έμαθα τις λεπτομέρειες τα χαράματα στο ραντεβού τής αφυπνισμένης τσίμπλας. Από το τέλος του μήνα θα έχανα την επιτελική μου θέση, και θα είχα τις εξής αυξημένες και πολλαπλές αρμοδιότητας: ρεπορτάζ αεροδρομίου (υπάρχει και τέτοιο;) για να καταγράφω με λεπτομέρειες τις αφίξεις προσωπικοτήτων τής ΕΕ, το μεσημέρι πληκτρολόγηση χειρόγραφων επιστολών από αναγνώστες, μεταφράσεις ειδήσεων από μια άγνωστη περίεργη γλώσσα που έχει μόνο οδοντικά και συριστικά σύμφωνα την οποία όφειλα να ξέρω, το απόγευμα μια-δυο συνεντεύξεις από πρόσωπα της ημέρας, ριράιτινγκ, «αλλά άμα χρειαστεί θα γράφεις και κάνα ματσάκι» και το βράδυ «ένα χεράκι βοηθείας στους διορθωτές», μερικές τηλεφωνικές ανταποκρίσεις (ακόμα υπάρχουν τέτοιες στην εποχή των ι-μέιλ;), μια-δυο ώρες στο τηλεφωνικό κέντρο και κλείσιμο σελίδων. Μου έκλεισε πονηρά το μάτι, λέγοντας πως… +/- Δείτε τη συνέχεια

…είμαι από τους λίγους τυχερούς (λόγω πολυετίας) που δεν θα αδειάζουν τα τασάκια, δεν θα σκουπίζουν-σφουγγαρίζουν, δεν θα αλλάζουν το χαρτί στην τουαλέτα και δεν σβήνουν όλα τα φώτα στα γραφεία τη νύχτα όταν θα φεύγει και ο προτελευταίος, κάνοντας όλα αυτά μαζί με τις άλλες δημοσιογραφικές ή δημοσιογραφοδήθεν ευθύνες. Ο μισθός μου, είπε, θα είχε την αναγκαία λογική μείωση για να επιβιώσει η επιχείρηση και κάτι μου πέταξε για «πενήντα ευρώ», νομίζω τον μήνα, αλλά για να μην τον αδικώ μπορεί να είπε και την εβδομάδα – δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά. (Το μόνο σίγουρο ήταν ότι έπαιζε πάνω στο γραφείο του με ένα μπλοκάκι αποδείξεων παροχής υπηρεσιών).

Μου έδωσε το δικαίωμα της άρνησης αν το έκρινα και μου έδειξε την είσοδο όπου συνωστίζονταν απόφοιτοι δημοσιογραφικών σχολών που σήμερα τελειώνουν και αύριο πιάνουν δουλειά (θα επιλέγονταν, είπε, αυτοί με ημιτελή ελληνικά και ατελές νευρικό σύστημα για να μην εγείρουν απαιτήσεις αργότερα). Του απάντησα ότι θα το σκεφτώ, αλλά προηγουμένως ενδιαφέρθηκα να μάθω ποιοι τουλάχιστον θα ήταν οι νέοι διευθυντές και αρχισυντάκτες. «Τα παιδιά που επιμελούνταν πέρσι τη Δ΄ Εθνική, με κάποια άλλα που έγραφαν τα φαρμακεία και το τηλεοπτικό πρόγραμμα γιατί είναι φτηνοί», απάντησε.

Ξύπνησα με ένα αίσθημα αποφασιστικότητας, με ένα ψυχικό κύμα ανυποχώρητης επαναστατικότητας, αποφασισμένος να φωνάξω (και με αυτήν την κραυγή άνοιξα τα μάτια μου) «ΑΡΝΟΥΜΑΙ»! Αλλά ανακάθισα στο μαξιλάρι. Προσπάθησα να ελέγξω την αναπνοή μου (σαν από Μαραθώνιο σε ανηφόρα) κι άρχισα να το σκέφτομαι. Μήπως κάνω καμιά βλακεία και χάσω τη δουλειά μου; Δεν σου χαρίζει κανείς πενήντα ευρώ σήμερα χωρίς να κάνεις κάτι...

Υστερόγραφο: Με ελάχιστες γνώσεις τής φροϋδικής θεωρίας αναζήτησα σε απωθημένες δράσεις τού λίμπιτό μου (μετά από τόσες σεξιστικές δράσεις της τρόικας σε βάρος μας) την αιτία. Αλλά τη βρήκα σε μέιλ συναδέλφου που μου εξηγούσε τα αίτια της απώλειας της δουλειάς του σε ένα Μέσον ενημέρωσης (ο Θεός να το κάνει) – κι αυτό το μέιλ είναι πραγματικό, όχι ονειρικό. Μου γράφει ο καλός μου συνάδελφος και φίλος από τα παλιά:
«Μου ζήτησε μείωση σε ποσοστό 55%, να δουλεύω με 400 ευρώ στην εφημερίδα και στο σάιτ. Στην πρώτη συνάντηση μου είπε ότι μπορώ, αν θέλω, να μείνω σε κάποιο από τα δύο με 200. Την επόμενη, του ζήτησα να μείνω στην εφημερίδα αλλά το γύρισε και απάντησε πως πάνε πακέτο. Ήθελε να δουλεύω 4-5 ώρες κάθε μέρα στο σάιτ, για 30 μέρες, δηλαδή χωρίς ρεπό, με 200 ευρώ. Που σημαίνει για 6,6 ημερησίως. Τον ρώτησα αν εκείνος θα δούλευε τόσο πολύ και κάθε μέρα για 6,6 ευρώ. Δεν απάντησε και το θέμα έμεινε μετέωρο. Δεν με πήρε τηλέφωνο από τότε».
(Η δουλειά – φευ! – είχε χαθεί…) 

Διονύσης Βραϊμάκης

8 σχόλια:

  1. Πριν από τρία χρόνια, τέτοια εποχή, η Γιούλα Ράπτη είχε δημοσιεύσει στο protagon.gr ένα άρθρο (τίτλος: «Είσαι πολύ δημοσιογράφος. Απολύεσαι!» που έδειχνε τη τρέλα των καιρών, μια τρέλα που ενδημεί και στο χώρο μας τα τελευταία χρόνια. Φαίνεται η παράνοια σε αυτήν την τριετία επιδεινώθηκε. Μεταξύ άλλων έγραφε τότε:

    «Νιώθω πολύ λυπημένη. Και πολύ θυμωμένη. Πολύ δημοσιογράφος δεν νιώθω, είμαι ήδη σε αναζήτηση νέου επαγγέλματος. Σήμερα έμαθα ότι ο φίλος και συνάδελφος Δημήτρης Σούλτας, χρόνια πίσω από ραδιοφωνικά μικρόφωνα, απολύθηκε με την αιτιολογία ότι είναι πολύ … δημοσιογράφος. Και το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι; Ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούω. Το έζησα κι εγώ, σε παραλλαγή, το ακούνε και πολλοί και καλοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί που ασφυκτιούν στους «κανόνες» που επιτάσσει η νέα εποχή.

    Και οι κανόνες είναι: Μιλάς λίγο- το πολύ 2 λεπτά- και όχι πολλά πολιτικά και πολλή άποψη, κουβεντούλες ανάλαφρες και κοφτές να περνάει η ώρα, χαλαρά, τι γίνεται στην πόλη.. και βάζεις τα τραγουδάκια που έχουν επιλεγεί σε play list, φτιαγμένη όπως πρέπει για να γίνουν τα ίδια νέα σουξέ, σε όλους τους σταθμούς.

    Φυσικά όσοι έχουμε κάνει ραδιόφωνο και το αγαπάμε ξέρουμε ότι το μαγικό με τον πομπό και τον δέκτη είναι να συντονιστούν και ότι για αυτό δεν υπάρχουν συνταγές χρονομέτρησης, όσο κι αν επικαλούνται οι επικεφαλής έρευνες, που κατατάσσουν σωρηδόν τους ακροατές σε target group…»

    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=2520

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γράψτε τα κύριε Διονύση, για να καταλάβουν και κάποιοι που τους τα λέμε αλλά δε μας πιστεύουν. Τα είπατε όλα... Στέλιος Ευαγγελακόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου Στέλιο!

      Επίτρεψέ μου να προσθέσω εδώ, στο χώρο που δημιούργησες, κάτι που έγραψα στο fb:

      Να αναφέρω ακόμα ότι η μία ιστορία είναι φανταστική, ονειρική (αλλά δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, με κάποια υπερβολή ίσως), αλλά όχι προσωπική (προς το παρόν…). Η άλλη, του υστερόγραφου, είναι η ίδια η πραγματικότητα αυτοπροσώπως. Και αφορά σε ΠΑΝΑΞΙΟ συνάδελφο (την αξιοσύνη, την πολυτιμότητα και την επαγγελματικότητα του οποίου έχω γνωρίσει για χρόνια κάτω από τη ίδια επαγγελματική στέγη) με αρκετά χρόνια υπηρεσίας, αλλά όχι τόσα ώστε να προσβλέπει σε μια λυτρωτική, έστω και αχαμνή, σύνταξη. Αν δεν έχετε χρόνο/διάθεση να διαβάσετε το κυρίως άρθρο (το ονειρικό, σαν πραγματικό) ρίξτε μια ματιά στο υστερόγραφο. Είναι, αυτό που «λέμε, όλα τα λεφτά» από έναν που μένει άφραγκος.

      Διαγραφή
  3. Για πρώτη φορά από συστάσεως ελληνικού κράτους, η τελευταία απογραφή (2011), της οποίας πρόσφατα ανακοινώθηκα τα πλήρη αποτελέσματα, κατέγραψε μείωση πληθυσμού της χώρας. Όταν λέγαμε ότι θα μας κάνουν Βουλγαρία, όπου οι μισοί έχουν μεταναστεύσει, μας έλεγαν ότι κινδυνολογούμε, υπερβάλλουμε, απειλούμε την παραμονή στο ευρώ, είμεθα κομμουνισταί κλπ. Δυστυχώς, δικαιωνόμαστε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και ποιος είναι ο τρόπος αντίδρασης; ΔΕΝ υπάρχει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Στείλε το άρθρο στην (ακέφαλη, πάλι, μετά από...εκλογές-και τις νέες περικοπές του ΕΔΟΕΑΠ) ΕΣΗΕΑ να το διαβάσουν προσεκτικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αν θέλεις, κάνε μας σοφότερους, Ανώνυμε. Η ΕΣΗΕΑ για τι ακριβώς φταίει; Και οι περικοπές του ΕΔΟΕΑΠ πού κολλάνε εδώ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δεν ιδρωνει κανενος το αυτι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή