Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Ολίγον απεργός, όπως ολίγον έγκυος...

Παρόλα αυτά και παρά τις φιλότιμες τούτη τη φορά προσπάθειες των Ενώσεων υπό την σκέπη της ΠΟΕΣΥ χάσαμε! Χθες (και προχθές) διάβασα εφημερίδες, άκουσα ειδήσεις στο ραδιόφωνο, είδα δελτία στα κανάλια. Αλλά… απεργούσαμε. Με μια συνταγή «ολίγη από απεργία και πολλή από δουλειά» κυκλοφορούμε με τις κονκάρδες στο στήθος που κάνουν τις διαφορές μας διακριτές: «Απεργός», «Μη απεργός», «Μερικώς απεργός», «Απεργός κρυφίως εργαζόμενος», «Απεργός με άδεια της Ένωσης». +/- Δείτε τη συνέχεια

Οι Ενώσεις φαίνεται πως αυτή τη φορά είχαν την καλή διάθεση να παλέψουν. Μια διάθεση που δεν είχαν όταν ο Στουρνάρας γύρισε την πλάτη σε όλους τους βουλευτές, ακόμα και στους κυβερνητικούς, που ψήφισαν για τη μη υπαγωγή μιας σειράς ταμείων Τύπου στον ΕΟΠΥΥ και ξαναπέρασε την επομένη με νόμο μονομπλόκ το «έτσι θέλω του» που είχε στο ξερό του το κεφάλι.

Τότε οι Ενώσεις με προεξάρχουσα την ΕΣΗΕΑ, που είχε τη δύναμη και τον τρόπο, έφαγαν την μπανάνα με τα φλούδια. Και τώρα, που το διακύβευμα βάρυνε αποφάσισαν, πολύ σωστά, να σηκωθούν από την καρέκλα. Δύσκολο. Δύσκολο να πολεμήσουν σε ένα πεδίο μάχης αποψιλωμένο από θέσεις άμυνας για τους εργαζόμενους (γενικά τους εργαζόμενους κι όχι μόνο του Τύπου) και γεμάτο από θωρακισμένες θέσεις για τους «απέναντι». Ήταν σαν να βγαίνεις άοπλος στο ξέφωτο και να σε πυροβολούν από ελικόπτερο.

Κάποτε τα συνδικάτα, ιδιαίτερα το δικά μας, ήταν πανίσχυρα: δεν έβγαινε ούτε μαντήλι για να σκουπιστούν όταν έβηχαν στη μούρη τους. Τώρα το μόνο που κάνουν – για την ακρίβεια: το μόνο που μπορούν να κάνουν – είναι να ρίχνουν άσφαιρα πυρά. Πήγαμε να πολεμήσουμε απεκδεδυμένοι από στοιχειώδη όπλα: με το νομικό εργασιακό ιστό να έχει καταρρεύσει, με τις συλλογικές συμβάσεις σε διακοσμητικές κορνίζες, με τις δικαστικές αποφάσεις εναντίον, με τα μαγαζιά μας ετοιμόρροπα από την κρίση, με την απειλή να χαθεί ακόμα και το πεντακοσάρικο της επαγγελματικής μας επαιτείας.

Και, κυρίως, πήγαμε με μια βάση ανόρεχτη και ανέτοιμη (σε κάποιες, λίγες, περιπτώσεις και… ανέντιμη) να γίνει Ζαν Ντ’ Αρκ στην Ιστορία τής Κρίσης. Γιατί πια το πουλόβερ έχει ξηλωθεί, δεν μας προστατεύει. Μάλιστα, είναι εύκολο να μας κρεμάσουν με το νήμα του από την πύλη τού Βρανδεμβούργου και να μας παρουσιάσουν μετά ως αυτόχειρες. Για να φτάσουμε έτσι σε μια απεργία που μας κατάντησε στο τέλος να είμαστε «ολίγον απεργός». Κάτι που σε βαθμό σοβαρότητας είναι περίπου στο επίπεδο του «ολίγον έγκυος».

Διον. Βραϊμάκης

** Το θέμα αναρτήθηκε χθες ως σχόλιο σε άρθρο του Baddog με τίτλο «ΕΣΗΕΑ, το τελευταίο ζήτω πριν από το μαύρο». Για να το διαβάσετε και για πιθανά σχόλια, πατήστε εδώ.