Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013

Η αποθέωση της υπερβολής

Παρουσίαση βιβλίου με αποχρώσεις Χόλιγουντ. Απίθανο; Πιθανότατο. Πρώτα χορωδία και κάτι σαν χορός επί σκηνής. Ύστερα ένα μουσικό τρίο με μια κιθάρα διασχίζει (ξεκινώντας από την είσοδο) τον διάδρομο περνώντας μέσα από τους θεατές και τραγουδώντας μια αμερικανιά, δεν ξέρω ακριβώς τι ήταν. Πριν από αυτά κόκκινο κρασί σε υπερκολονάτα ποτήρια, γκαρσόνια που περιφέρουν τους δίσκους και πολλή τηλεοπτική πέρλα, με φιλιά, αγάπες, επιφωνήματα «αγάπηηηη μου τι κούκλα που είσαι». Μετά ακολουθεί το πάνελ αλλά αποσπασματικά. Ανεβαίνει η τηλεοπτική περσόνα, ψεκάζει το τοπίο με θαυμαστικά για το πόνημα, καλεί μια δεύτερη που διαβάζει σελίδες επί σελίδων από το αριστούργημα (ως τέτοιο το παρουσίασαν - και μπορεί να είναι, δεν έχω άποψη), κατόπιν ακολουθούν και οι άλλοι που γεμίζουν το τραπέζι με ομιλητές-θαυμαστές τού συγγραφέα. Ο οποίος, σημειωτέον, ως τότε κάνει και χρέη τελετάρχη: δίνει το σύνθημα για να αρχίσουν τα τραγούδια, κάνει σινιάλα στις δεύτερες φωνές κλπ. Οι ομιλητές συναγωνίζονται ο ένας τον άλλον για το ποιος διάβασε γρηγορότερα και απνευστί το εκατοντάδων σελίδων μυθιστόρημα. Σε είκοσι ώρες λέει ο ένας, σε επτά πλειοδοτεί μια άλλη. Όλη η υπόθεση ήταν χάρμα. Απολάμβανες την αποθέωση της υπερβολής αρκεί να το άντεχες ώς το τέλος. Εγώ δεν…