Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013

Η ΕΣΗΕΑ και το τελευταίο ζήτω πριν μαυρίσει η οθόνη...

Η ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΤΗΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΗΓΕΣΙΑΣ. ΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ ΤΙ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΘΕΛΟΥΜΕ: «ΣΤ' ΑΡΜΑΤΑ» Ή «ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ» 

Γράφει ο BADDOG 

Για το τι έκαναν ή δεν έκαναν εδώ και χρόνια οι διοικήσεις της ΕΣΗΕΑ, μπορούμε να συζητούμε έως τις... μεθεπόμενες αρχαιρεσίες τού συνδικάτου και πολύ πιθανόν οι περισσότεροι να συμφωνήσουμε στα περισσότερα. Ομως, τις τελευταίες ημέρες, έπειτα από το ξαφνικό με την ΕΡΤ, προσωπικά νιώθω αρκετά καλά με το σωματείο μου, χωρίς να παραγνωρίζω ότι υπήρξαν πάλι αστοχίες. Κατανοητές μέχρις ενός σημείου· ειδικά μέσα στη «ζάλη του πολέμου» είναι πολύ εύκολο ο εξάντας της συνδικαλιστικής πλοήγησης να τρελαθεί. Γενικά, πάντως, νιώθω καλά με την ΕΣΗΕΑ και ας... νιώθω ότι δεν νιώθουν όλοι το ίδιο μαζί της... Νιώθω ότι, επιτέλους, χρωστάω στην ΕΣΗΕΑ μια καλή κουβέντα (ας χρησιμοποιήσω αορίστως το ακρωνύμιο, διότι προφανώς στο ενδεκαμελές συμβούλιο δεν είναι μια ωραία ατμόσφαιρα, ούτε όλοι φουμάρουν τον ίδιο καπνό). Του χρωστάω του... ακρωνυμίου, διότι μια ζωή τού φορτώνουμε τα πάντα. «Η ανύπαρκτη ΕΣΗΕΑ», «αν η ΕΣΗΕΑ είχε προνοήσει...» κλπ. Κάτι σαν εκείνο το πατροπαράδοτο «το σύστημα φταίει». Νιώθω αρκετά καλά διότι: +/- Δείτε τη συνέχεια

# Η ΕΡΤ έγινε μία μικρή, ειρηνική (μέχρι στιγμής)... Ταξίμ. Χιλιάδες κόσμου εναλλάσσονται εδώ και μέρες στην Αγία Παρασκευή, ενώ το θέμα διεθνοποιήθηκε ώς εκεί που δεν περίμενε κανείς. Ε, δεν μπορεί, ένα credit για όλο αυτό επιμερίζεται και στην ΕΣΗΕΑ.

# Λοιδορήθηκε η ΕΣΗΕΑ διότι κήρυξε, λέει, απεργία σε όλα τα Μέσα, ενώ θα έπρεπε ο κόσμος να ενημερώνεται για τα τεκταινόμενα... Η γνωστή επιχειρηματολογία. Ισχυρός, όμως ο αντίλογος. Εάν δεν κήρυττε απεργία διαρκείας και τώρα, που εν μία νυκτί, κυριολεκτικά, έμειναν στο δρόμο 2.500 νοματαίοι, πότε θα την έκανε; Εξάλλου, μια και όλους τους έπιασε ο πόνος για την ενημέρωση, στο Πολυτεχνείο (παραλληλισμός χάριν της συλλογιστικής και όχι εξομοίωση) δεν έχω ακούσει ποτέ ότι υπήρχε live streaming. Οι ξένοι θα είχαν αποδώσει τόση έμφαση στο λουκέτο και θα πήγαινε τόσος κόσμος στην Αγία Παρασκευή να δει «τι παίζεται» εάν τα ΜΜΕ το είχαν μετατρέψει σε σόου; Η «εκτάκτου ανάγκης» ροή στην πληροφόρηση τόνωσε ή αποδυνάμωσε την αίσθηση εκφασισμού που προκάλεσε το μαύρο στις οθόνες; Και πόσο βέβαιοι είμαστε ότι ΜΕΓΚΑ, και ΣΚΑΪ δεν θα είχαν αλλάξει τεχνηέντως την ατζέντα αυτές τις μέρες, εάν εξέπεμπαν κανονικά ενημερωτικό πρόγραμμα; Και το ότι βγάζουν αφρούς με την ΕΣΗΕΑ η Συγγρού, οι Μπομπολοψυχάρηδες και τα «παπαγαλάκια» τους, δεν είναι παράσημα για το σωματείο;

# Δεν μπορείς να δηλώνεις αριστερός (πολύ ευρύχωρη πλέον η έννοια, μέχρι και ο... Κουβέλης αυτοτοποθετείται εκεί!), ν' αντιπαλεύεις σε κάθε απεργία το αναμάσημα περί ταλαιπωρίας των νοικοκυραίων και από την άλλη να κατακρίνεις την ΕΣΗΕΑ για το ξεβόλεμα του τηλεθεατή.

# Μουρμουρίζουν για την ΕΣΗΕΑ, ότι αφ' ης στιγμής έσπασε η γενική απεργία και, αρχής γενομένης το Σάββατο, κυκλοφόρησαν όλες ανεξαιρέτως οι αθλητικές εφημερίδες και οι περισσότερες (και μεγαλύτερες) πολιτικές, δεν είχε νόημα να τη συνεχίσει. Φυσικά, φέρει και η ΕΣΗΕΑ ευθύνες για το ότι η απεργιακή βάση αποδείχτηκε... ζελές. Δεν φταίει, όμως, μόνο αυτή και καλύτερα να μην αναλωθώ με λεπτομέρειες στις ζυμώσεις επιπέδου «συντεχνιακής κορυφής», που άλλωστε δεν τις γνωρίζω κι επακριβώς... Αλλά γιατί να τη διακόψει; Ποτέ δεν άκουσα τη ΓΣΕΕ ή την ΑΔΕΔΥ όταν μία απεργιακή κινητοποίησή τους δεν έχει μεγάλα ποσοστά επιτυχίας, να τη διακόπτουν πριν από την προγραμματισμένη λήξη. Οι διοικούντες την ΕΣΗΕΑ δεν πέταξαν λευκή πετσέτα και διακινδύνευσαν ακόμη και με ποινικές διώξεις, καθ' ότι το απόγευμα της Παρασκευής το δικαστήριο έβγαλε παράνομη την απεργία. Εντούτοις επέμειναν, βγάζοντας επιπροσθέτως και απεργιακό φύλλο, την «Αδέσμευτη Γνώμη», δίνοντας ακόμη έναν ξεχωριστό τόνο (μικρό, μεγάλο, μικρομέγαλο, υποκειμενική η αξιολόγηση) στο κλίμα των ημερών. Κι όλα αυτά την ώρα που η ΕΤΗΠΤΑ, για παράδειγμα, το σωματείο των τεχνικών του Τύπου, είχε επιστρέψει στη... νομιμότητα (την απεργία την είχε κηρύξει το Διασωματειακό), ενώ το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ έκαναν τα δικά τους. Θα είχε και... πλάκα αν συνελάμβαναν τον Δημήτρη Τρίμη και να κάνει το γύρο του κόσμου η σύλληψη του προέδρου της μεγαλύτερης δημοσιογραφικής ένωσης. Κοινώς, έφτασε να κάνει λίγο παιχνίδι και η ΕΣΗΕΑ...

# Πριν από λίγο καιρό, η βάση των καθηγητών ψήφισε ανυπακοή στην πολιτική επιστράτευση, αλλά η ΟΛΜΕ (και ο ΣΥΡΙΖΑ) την άδειασαν. Τώρα, στα καθ' ημάς, έγινε το ανάποδο: αντί να σπρώχνει η βάση την ηγεσία, συνέβη το αντίθετο. Και η βάση, θες από υπόρρητο εκβιασμό, θες από ωμή απειλή, θες από έλλειψη εμπιστοσύνης στην ούτως ή άλλως ασήμαντη κάλυψη της ΕΣΗΕΑ στους καιρούς που ζούμε, θες από βλακεία (ναι, ήταν πολλοί αυτοί που ασμένως συμμετείχαν στην απεργοσπασία και όχι μόνο επιτελείς), δεν ακολούθησε την ηγεσία.

# Δεν έχει σημασία τι θα βγει στο τέλος. Το πιθανότερο είναι ότι θα στραπατσαριστούμε και ότι την ΕΣΗΕΑ και όλα τα ακρωνύμια του κλάδου θα τα θάψουμε στο κοντινό μέλλον. Όμως, είναι κάτι. Μπορείς να κατηγορήσεις τη διοίκησή της ΕΣΗΕΑ ότι κυνηγάει ανεμόμυλους, ή ότι έχασε μέσα στο μνημονιακό τσουνάμι την μπάλα. Φιλο-εργοδοτική, πάντως, κυρίως μετά τα τελευταία γεγονότα, δεν τη λες.

# Εν πάση περιπτώσει, ας αποφασίσουμε επιτέλους τι θέλουμε (κι εμού συμπεριλαμβανομένου): την ΕΣΗΕΑ «στ' άρματα, στ' άρματα», ή «συγχρονισμένη με την πραγματικότητα της αγοράς», δηλαδή της άνευ προηγουμένου ασυδοσίας και της κατάρρευσης των πάντων; Συλλογικές δράσεις ή και ο σώζων εαυτόν σωθήτω; Αντίθετα, δεν νιώθω καθόλου καλά με τον εαυτό μου και τη δημοσιογραφική βάση. Ξέρω πώς είναι η θέση του αδύναμου, με κατανοώ και τους κατανοώ (εξαιρώ, φυσικά, τους... ασμένως απεργοσπάστες), αλλά, πώς να το κάνουμε, δεν νιώθω καλά. Ούτε μ' εμένα ούτε με τους γύρω. Πάντως, έχω θυμώσει και με τους εκ του ασφαλούς «μάγκες» (διότι πολλοί ξύπνησαν ξαφνικά επαναστάτες). Που κατακεραυνώνουν συλλήβδην εκείνους που «έσπασαν». Εκ του ασφαλούς, διότι εργάζονται όλοι τους σε μαγαζιά όπου τα αφεντικά δεν άσκησαν καμία πίεση για απεργοσπασία. Δηλαδή, δημοσιογράφοι στην «Αυγή» (κομματική επιλογή η απεργία), στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (αυτοδιαχειριζόμενο μοντέλο), στην παραπαίουσα «Ελευθεροτυπία» (που χρωστάει τον ουρανό με τ' άστρα...), στη Ναυτεμπορική, σε νομικά πρόσωπα. Κι επειδή πολλοί γνωριζόμαστε στο συνάφι, ας κάνουμε και καμιά αυτοκριτική μετά από το πρωινό ξύρισμα ή το... eyeliner. Ο καθρέφτης έχει πολλαπλή χρηστικότητα...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Ολίγον απεργός, όπως ολίγον έγκυος

9 σχόλια:

  1. ... κι ανωνύμως επώνυμος.17 Ιουνίου 2013 - 10:03 π.μ.

    Ομολογώ απερίφραστα ότι μου άρεσε το άρθρο. Από τα καλύτερα που έχεις γράψει. Αποτυπώνει όλο τον προβληματισμό και την αμηχανία που παράγουν οι πολιτικές επιλογές, πολιτικών, συνδικαλιστών, απεργών κι απεργοσπαστών.

    Δυστυχώς φαίνεται πως ήρθε ο καιρός, που θα πληρώσουμε ακριβά τις επιλογές μας εκλέγοντας αυτούς τους πολιτικούς κι αυτούς τους συνδικαλιστές, με αυτές τις λογικές που υπακούουν σε αλλοπρόσαλλες κομματοσυνδικαλιστικές λογικές, που δεν συνάδουν απαραίτητα με τα ταξικά συμφέροντα αυτών που εκπροσωπούν.

    Αισθάνομαι την σύγχυση που απλώνεται σ΄ όλο το εργατικό και υπαλληλικό προσωπικό της χώρας και θλίβομαι. Αισθάνομαι αδύναμος και στραγγαλισμένος στις λογικές των κομματοσυνδικαλιστικών φορέων. Αισθάνομαι αδύναμος γιατί νοιώθω ότι οι υγιείς δυνάμεις των πολιτών, που διαθέτουν τον περιβόητο κοινό νου βρίσκονται στην γωνία, δεμένοι με τις αλυσίδες των κομματικών και συνδικαλιστικών πρακτικών, που ταυτίζονται τελικά, περισσότερο με τα συμφέροντα και την δόξα του κόμματος, της παράταξης και των ηγεσιών τους, παρά με τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης, των πολιτών που τα συνθέτουν.

    Παρ΄ όλα αυτά δε μπορώ να κρύψω, πως μέσα σ΄ όλα αυτά διακρίνω και μια νότα αισιοδοξίας, σκεπτόμενος πως όλη αυτή η σύγχυση, κάτι θα γεννήσει, που ασφαλώς θα είναι πολύ καλύτερο, αυτού που γεννήθηκε από την συστηματική καλλιέργεια αποπροσανατολιστικών μύθων, που εδραίωσαν διάφορους μυαλοπώλες στην εξουσία και στην πλάτη μας…

    Μοιραία, θέλουμε δεν θέλουμε, θα πάψουμε ν΄ αγωνιζόμαστε για την δόξα αρκτικόλεξων, που συνθέτουν κόμματα και παρατάξεις και θα περάσουμε σε ανώτερο επίπεδο πολιτικής συνειδητοποίησης, χρησιμοποιώντας (κι όχι υπηρετώντας) τα αρκτικόλεξα, ως εργαλεία για την βελτίωση των συνθηκών της εργασίας μας και της ζωής μας γενικότερα.

    Υπάρχει ελπίδα, αρκεί ν΄ αρχίσουμε ν΄ αγαπάμε περισσότερο τον εαυτό μας από τ΄ αρκτικόλεξα και τους βολεμένους ηγετίσκους τους, να σκεπτόμαστε καθαρά, έχοντας σταθμίσει ξεκάθαρα και με ειλικρίνεια, τις επιδιώξεις μας, τα θέλω μας, τις επιθυμίες μας και τους στόχους μας.

    Υπάρχει ελπίδα αρκεί να κατανοήσουμε πως το ατομικό μας συμφέρον σχετίζεται άμεσα με το συλλογικό και συλλογικό δεν είναι ούτε τα κόμματα ούτε οι παρατάξεις, αλλά η πατρίδα. Τα κόμματα κι οι παρατάξεις είναι μόνον εργαλεία… κι ίσως το ερώτημα που τίθεται στην κοινωνία είναι, αν αυτά τα εργαλεία εξακολουθούν να είναι τα κατάλληλα.... ή μήπως πρέπει να επινοήσουμε άλλα, καλύτερης αποτελεσματικότητας από τα φθαρμένα υπάρχοντα…

    ΥΓ) Καλό θα ήταν ορισμένοι, εργατοπατέρες και κομματομητέρες, αντί κριτικής μετά το ξύρισμα, να κόψουν το λαιμό τους κατά την διάρκεια του ξυρίσματος, μήπως κι εξιλεωθούν πρώτα στα δικά τους μάτια, ενώπιον του καθρέπτη τους… Ξέρουν αυτοί…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παρόλα αυτά και παρά τις φιλότιμες τούτη τη φορά προσπάθειες των Ενώσεων υπό την σκέπη της ΠΟΕΣΥ, φίλε Baddog, χάσαμε! Σήμερα (και χθες) διαβάζω εφημερίδες, ακούω ειδήσεις στο ραδιόφωνο, βλέπω δελτία στα κανάλια. Αλλά… απεργούμε. Με μια συνταγή «ολίγη από απεργία και πολλή δουλειά» κυκλοφορούμε με τις κονκάρδες στο στήθος που κάνουν τις διαφορές μας διακριτές: «Απεργός», «Μη απεργός», «Μερικώς απεργός», «Απεργός κρυφίως εργαζόμενος», «Απεργός με άδεια της Ένωσης».

    Οι Ενώσεις φαίνεται πως αυτή τη φορά είχαν τη καλή διάθεση να παλέψουν. Μια διάθεση που δεν είχαν όταν ο Στουρνάρας γύρισε την πλάτη σε όλους τους βουλευτές, ακόμα και στους κυβερνητικούς, που ψήφισαν για τη μη υπαγωγή μιας σειράς ταμείων Τύπου στο ΕΟΠΥΥ και ξαναπέρασε την επομένη με νόμο μονομπλόκ το «έτσι θέλω του» που είχε στο ξερό του το μυαλό. Τότε οι Ενώσεις με προεξάρχουσα την ΕΣΗΕΑ, που είχε τη δύναμη και τον τρόπο, έφαγαν την μπανάνα με τα φλούδια. Και τώρα, που το διακύβευμα βάρυνε αποφάσισαν, πολύ σωστά, να σηκωθούν από την καρέκλα. Δύσκολο. Δύσκολο να πολεμήσουν σε ένα πεδίο μάχης αποψιλωμένο από θέσεις άμυνας για τους εργαζόμενους (γενικά τους εργαζόμενους κι όχι μόνο του Τύπου) και γεμάτο από θωρακισμένες θέσεις για την εργοδοσία και το κράτος. Ήταν σαν να βγαίνεις άοπλος στο ξέφωτο και να σε πυροβολούν από ελικόπτερο.

    Κάποτε τα συνδικάτα, ιδιαίτερα το δικά μας, ήταν πανίσχυρα: δεν έβγαινε μαντήλι όταν έβηχαν στη μούρη τους. Τώρα το μόνο που κάνουν – για την ακρίβεια: το μόνο που μπορούν να κάνουν – είναι να ρίχνουν άσφαιρες βολές. Πήγαμε να πολεμήσουμε απεκδεδυμένοι από στοιχειώδη όπλα: με το νομικό εργασιακό ιστό να έχει καταρρεύσει, με τις συλλογικές συμβάσεις σε διακοσμητικές κορνίζες, με τις δικαστικές αποφάσεις απέναντι, με τα μαγαζιά μας ετοιμόρροπα από την κρίση, με την απειλή να χαθεί ακόμα και το πεντακοσάρικο της επαγγελματικής μας επαιτείας. Και, κυρίως, πήγαμε με μια βάση ανόρεχτη και ανέτοιμη (σε κάποιες, λίγες, περιπτώσεις και… ανέντιμη) να γίνει Ζαν Ντ’ Αρκ στην Ιστορία τής Κρίσης. Γιατί πια το πουλόβερ έχει ξηλωθεί, δεν μας προστατεύει. Μάλιστα, είναι εύκολο να μας κρεμάσουν με το νήμα του από την πύλη τού Βρανδεμβούργου και να μας παρουσιάσουν μετά ως αυτόχειρες. Για να φτάσουμε έτσι σε μια απεργία που μας κατάντησε στο τέλος να είμαστε «ολίγον απεργός». Κάτι που σε βαθμό σοβαρότητας είναι περίπου στο επίπεδο του «ολίγον έγκυος».

    Υστερόγραφο: Όσο αναφέρω πιο πάνω έχουν τον κίνδυνο να εκληφθούν ως ηττοπαθής θέση. Όμως είναι καταγραφή του εργασιακού και συνδικαλιστικού μας τοπίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ... κι ανωνύμως επώνυμος.17 Ιουνίου 2013 - 12:19 μ.μ.

      Προσωπικά δεν το εκλαμβάνω ως ηττοπαθή θέση αλλ΄ ως νηφάλια κριτική προσέγγιση, που είναι σαφώς πιο χρήσιμη για το γίνεται από εδώ και πέρα. Μόνον με αυτού του είδους τις προσεγγίσεις υπάρχει ελπίδα ν΄ ανάψει κάποιο φωτάκι στο βάθος του τούνελ...

      Διαγραφή
  3. Τσάμπα κόπο έκανα, τα έγραψες πολύ καλύτερα και πολύ πιο μαζεμένα. Δύο παρατηρήσεις μόνο: η μία έχει να κάνει με μία παράλειψή μου - ασάφεια (οι εξελίξεις έτρεχαν όταν το έγραφα, το έγραφα σε... δόσεις μάλιστα κι εν μέσω ''ολίγης απεργίας"), ότι μάλλον περιττή η ανανέωση της απεργίας μετά και την 6η πρωινή της Δευτέρας. Το καλώς επέμεινε το Διασωματειακό και μετά τη δικαστική απόφαση της Παρασκευής, με όλο το σκεπτικό που ανέπτυξα, αφορά στην ήδη εξελισσόμενη απεργία. Η δεύτερη έχει να κάνει με μία ψιλοένσταση (ή όχι απαραίτητα τέτοια): εάν είναι απλώς ιστορική καταγραφή ότι τα σωματεία Τύπου μια φορά κι έναν καιρό ήταν πανίσχυρα, έχει καλώς. Εάν υπονοείς ότι τότε είχαν καλύτερες διοικήσεις, αν και δεν έζησα τις εποχές δόξας, θα έλεγα ότι αν ήταν σήμερα δεν θα είχαν κάνει πολλά περισσότερα. Οι καιροί άλλαξαν δραματικά εις βάρος μας. Νέες τεχνολογίες (πόσο εύκολα να περιφρουρήσεις απεργία όταν ο άλλος στέλνει ύλη μέσω ίντερνετ;), συγκροτήματα φρούρια κι εκδότες χωρίς ιερό και όσιο, δημοσιογράφοι - αστέρες που συνιστούν έναν άλλο κόσμο, υπερπληθωρισμός χεριών διά πάσαν εργασίαν... χίλια δυο που δεν μού 'ρχονται τώρα. Όσο για τα ταμεία, όταν τους επιτέθηκε ο Στουρνάρας, ασφαλώς και η ΕΣΗΕΑ και όχι μόνο αυτή... χάθηκε. Το αποτέλεσμα, βέβαια, θα ήταν και τότε ίδιο. Και το αποτέλεσμα και η εικόνα στα δημοσιογραφικά γραφεία... Πλέον, ό,τι λέμε και ό,τι κάνουμε είναι για τον... καθρέφτη μας. Επί της (υλικής) ουσίας... τέρμα, ώς εδώ ήταν.
    Δεν ξέρω αν είναι ηττοπαθές, απαισιόδοξο πάντως είναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ... κι ανωνύμως επώνυμος.17 Ιουνίου 2013 - 12:31 μ.μ.

      Ίσως σε πρώτη ανάγνωση να φαίνεται απαισιόδοξο. Δεν είναι όμως παρά η ώριμη ματιά ενός επαγγελματία που έχει πολλά χρόνια στην πλάτη του, στον επαγγελματικό χώρο και τα μάτια του έχουν δει πολλά. Είναι φυσικό να βγαίνει μια πικρία γι αυτά που έχουν γίνει, που μοιραία φαίνεται ως απαισιοδοξία.

      Ακόμα κι αν θεωρήσουμε πως έχει νότες απαισιοδοξίας, αυτές είναι αποτέλεσμα της πολύχρονης κούρασης που έχει επέλθει όλα αυτά τα χρόνια, από αγώνες που δεν οδήγησαν πουθενά. Μου συμβαίνει κιι εμένα αυτό κι είναι από αυτά που προσπαθώ να παλέψω με τον εαυτό μου. Το γεγονός όμως, ότι έχουν αρχίσει να προβληματίζουν οι στάσεις που τηρήσαμε όλοι αυτά τα χρόνια, αποδεχόμενοι σιωπηρά τις κομματικές και συνδικαλιστικές μεθοδεύσεις είναι κατ΄ αρχήν θετικό. Σίγουρα πάντως δεν μας γυρίζει πίσω...

      Διαγραφή
    2. ... κι ανωνύμως επώνυμος.17 Ιουνίου 2013 - 12:33 μ.μ.

      Για την αποφυγή παρεξηγήσεων δηλώνω πως δεν είμαι δημοσιογράφος. Μιλώ σύμφωνα με τις εμπειρίες από τον δικό μου επαγγελματικό χώρο.

      Διαγραφή
  4. @ Baddog, νομίζω πως με ακολουθείς στην απαισιοδοξία με το «ώς εδώ ήταν». Κακό που είμαστε απαισιόδοξοι (γιατί πάντα πρέπει να πιστεύουμε ότι κάτι μένει), αλλά πώς αλλιώς να γίνει; Τα κοινωνικά παντοπωλεία δεν πουλάνε τυποποιημένη αισιοδοξία (θα πω το κοινότοπο και πολυχρησιμοποιημένο "απαισιόδοξος είναι ένας καλά ενημερωμένος αισιόδοξος"). Φυσικά και δεν υπονοώ ότι τότε οι Ενώσεις είχαν καλύτερες διοικήσεις. Είχαν όμως νομικό εργασιακό υπόβαθρο, είχαν κάλυψη και, το κυριότερο, δεν είχαν τόσο αποφασιστικούς τούς απέναντι. Αφήνω τελευταίο αυτό το "τσάμπα κόπο έκανα, τα έγραψες πολύ καλύτερα και πολύ πιο μαζεμένα". Είμαι από αυτούς που απαλαμβάνουν τα άρθρα σου, εδώ κι αλλού. Και σπάνια γράφονται, τουλάχιστον από τεχνική άποψη, καλύτερα.

    @ ...κι ανωνύμως επώνυμε (τι δύσκολο nick!), σωστά διέγνωσες πικρία. Η οποία δεν είναι μόνο για τα κλαδικά μας. Κούραση, πάντως, δεν υπάρχει! Αντίθετα, υπάρχει διάθεση για συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συνεχίζουμε λοιπόν κι ό,τι βγάλει...

      Διαγραφή
    2. ... κι ανωνύμως επώνυμος.17 Ιουνίου 2013 - 11:13 μ.μ.

      Την εύχομαι σε όλους μας την διάθεση για συνέχεια. Και μάλιστα την εύχομαι μαχητική. Αν παραιτηθούμε θα έχουμε υπογράψει το κηδειόχαρτό μας και θα περιμένουμε απλά κι ήσυχα το βιολογικό τέλος.
      Όσο για την πιθανή μας κούραση... Κάποιοι λένε ότι, όταν αισθάνεσαι απόλυτα εξαντλημένος κι είσαι έτοιμος να εγκαταλείψεις, δεν έχεις καταναλώσει παρά το 10% των δυνάμεών σου...

      Διαγραφή