Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Αναζητώντας την ομορφιά-ομπρέλα στον κατακλυσμό τής ασχήμιας...

+/- Δείτε τη συνέχεια
Η μοναξιά, τα κοινωνικά αδιέξοδα, το χάσμα γενεών μέσα από γηραιούς περιπατητές σε φόντο από τοίχους με απροσδιόριστα νεανικά γκράφιτι, οι διαρκείς μετακινήσεις στο άγνωστο. Και μαζί πορείες, πολλές πορείες: μέσα από διαβάσεις και ατέρμονους (δια)δρόμους, με πλάτες γυρισμένες στον χρωστήρα του ζωγράφου, με κυρτούς ώμους και κουρασμένες κινήσεις. Αλλά μαζί με όλα αυτά και το αποφασιστικό, θαρραλέο, ελπιδοφόρο βάδισμα ενός κοριτσιού σε ολοφώτεινο (το μοναδικό τόσο φωτεινό) φόντο-άπειρο.

Η έκθεση ζωγραφικής τού Τρύφωνα Κόρμπη με ξάφνιασε ευχάριστα. Όχι γιατί δεν ήξερα το ταλέντο του, τον κοινωνικό προβληματισμό και τις πολιτικής ανησυχίες του. Αλλά γιατί δεν είχα την αίσθηση πως δίπλα μου – κυριολεκτικά δίπλα μου – ύφαινε για χρόνια αθόρυβα, χωρίς να μιλάει γι’ αυτήν, την ενότητα μιας τόσο σημαντικής εικαστικής δουλειάς. Την οποία το βράδυ της Δευτέρας την έβγαλε από το ημιυπόγειο εργαστήριό του όλη μαζί – ή σχεδόν όλη – σε μια έξοχη αποκάλυψη Τέχνης. Και την παρουσίασε στο πολιτιστικό κέντρο «Βίλλα Στέλλα» (καμιά σχέση, κύριε Καμίνη!) του Νέου Ηρακλείου, διακόσια μέτρα από στον σταθμό (για όσους πιθανόν είναι περαστικοί από εκεί, ως τις 5 Ιουνίου).

Μου άρεσε η – τουλάχιστον εξαιρετική – δουλειά. Μου άρεσε η βραδιά. Μου αρέσει να βρίσκω την ομορφιά είτε σε κάποιες θεατρικές παραστάσεις είτε σε αλησμόνητα «μαγικά» ματς σαν το σαββατιάτικο στο Λονδίνο είτε στις εικαστικές αναζητήσεις όπως αυτές του Τ.Κ.

Σημασία έχει να τρέφουμε με σωστά υλικά τις αισθήσεις μας, με οτιδήποτε όμορφο, σε εποχές άγριας ασχήμιας που μας κατακλύζει από παντού!
(Παρακάτω, λίγα μόνο από τα έργα που εκτέθηκαν)


**

**

**

**

**

**