Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

Ο (κάτι σαν) Άκης Πάνου στο ξεχωριστό στολίδι τού Εθνικού Θεάτρου...

Το «Ζεϊμπέκικο» της Λείας Βιτάλη είναι το δράμα στη ζωή τού Άκη Πάνου, αλλά όχι απόλυτα. Η συγγραφέας παίρνει στιγμές και αφορμές από αυτό το δράμα για να φτιάξει ένα δικό της με ήρωα: τον λαϊκό τραγουδοποιό «Λευτέρη» (Νινιός). Ζεστό έργο με πολύ καλή δομή που δεν μένει μόνο στην εξιστόρηση γνωστών γεγονότων, αλλά φτιάχνει χαρακτήρες, σχέσεις (πολύ έντονες!), συγκρούσεις και καταστάλαγμα απόψεων της συγγραφέως. +/- Δείτε τη συνέχεια

Είδαμε και ακούσαμε το «Ζεϊμπέκικο» χθες στο Εθνικό Θέατρο, σε μια πολύ ωραία πρωτοβουλία να διαβαστούν επί σειρά ημερών νέα έργα Ελλήνων συγγραφέων με στοιχειώδη υποκριτική απόδοση – αλλά αρκετή για να πάρεις μια εικόνα τού τι τα μπορείς να δεις όταν με το καλό το κείμενο γίνει ολοκληρωμένη παράσταση. Και η εικόνα που μας έδωσε η δουλειά τής Λείας χθες ήταν πολύ δυνατή.

** Με έναν Γιώργο Νινιό που έσκιζε: απέδωσε από το πετσί του τον ρόλο τού (κάτι σαν) Άκη Πάνου, τραγούδησε και έπαιξε «κανονικό» μπουζούκι, χωρίς να γρατζουνάει απλώς τις χορδές.

** Με μια πολύ γλυκιά σεμνότητα από τη Στέλλα Κρούσκα στο ρόλο τής γυναίκας του.

** Και με μια πολύ καλή παρουσία (ειδικά στο τραγούδι, ελληνικό και ξένο) από τη Μαρία Κατσούλη ως «κόρη» τού τραγουδοποιού .

Αυτά τα λίγα. Περισσότερα όταν το εξαιρετικό κείμενο που είδαμε/ακούσαμε χθες γίνει κανονική παράσταση. Μακάρι σύντομα…

Και κάτι ακόμα: Το Εθνικό – ιδιαίτερα όπως έχει ανακαινισθεί επί των ημερών Κούρκουλου – είναι στολίδι σε ένα κακάσχημο, έως αποκρουστικό, σημείο της Αθήνας. Ένα μαργαριτάρι στην κοιλιά τού όστρακου της Ομόνοιας, μια πραγματική όαση πολιτισμού, αισθητικής και καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Και όπως μαθαίνουμε οι καλές του παραστάσεις που συνεχίζονται μετά το Πάσχα («Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» και οι «Θεατές»), «διώχνουν» κάθε βράδυ κόσμο. Μπορεί, μας είπαν, να φεύγουν και πενήντα άτομα που δεν μπόρεσαν να χωρέσουν. Στενόχωρο για όσους δεν πρόλαβαν, ελπιδοφόρο για όλους μας στους δύσκολους καιρούς που περνάμε.