Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Η ναζιστική κόλαση, το Νταχάου και η δημιουργική κυψέλη του Vault...

Σαν σήμερα, 29 Απριλίου του 1945, απελευθερώθηκε το Νταχάου, στην πύλη του οποίου οι ναζί είχαν αναρτήσει το ψευδεπίγραφο «Η εργασία απελευθερώνει» – εκεί όπου η εργασία σκότωνε με τη βοήθεια των σκυλοποιημένων ανθρωποφυλάκων. Μια μέρα πριν από την επέτειο, χθες Κυριακή, παίχτηκε στο Vault του Βοτανικού η τελευταία παράσταση του Bent. Που είναι ένα έργο-περιδιάβαση στη ναζιστική κόλαση. Μια θεατρική δημιουργία με διαδρομή δυο χρόνων που προσωπικά με εντυπωσίασε για πολλά: +/- Δείτε τη συνέχεια

** για το έργο Μάρτιν Σέρμαν που κατέγραψε μια από τις πολλές κολασμένες γωνιές του πλανήτη στα χρόνια της ναζιστικής λαίλαπας,

** για τη σκηνοθετική διαχείριση της ωμότητας, του κυνισμού, της φασιστικής κτηνωδίας και της ανθρώπινης ψυχής από τον Δημήτρη Καρατζιά (που επίσης έκανε εκπληκτική ερμηνεία του τραγικού κεντρικού ήρωα),

** για την αναπαράσταση μια εποχής – του Βερολίνου τού 1933 – με έναν μαγικό τρόπο: με μίνιμαλ σκηνικό, με ελάχιστο χώρο και με τη μοναδική βοήθεια που δίνει στον σκηνοθέτη η υποκριτική ευαισθησία των ηθοποιών του, ο ήχος, η μουσική και τα φώτα 

Η παράσταση κρατούσε το ενδιαφέρον σου τσίτα ακόμα και στο θεατρικά ιδιαίτερο δεύτερο μέρος, που είναι ένα ατέλειωτο πηγαιν’ έλα των ηθοποιών από τη μια άκρη της σκηνής-Νταχάου στην άλλη, μεταφέροντας πέτρες που τις στοίβαζαν δεξιά και μετά κουβαλούσαν πάλι για να τις ξαναστοιβάσουν αριστερά.


Στα μέσα του περασμένου φθινοπώρου, με ζέστη, άρχισα να βλέπω τις παραστάσεις της σεζόν κάνοντας εκκίνηση από το Vaulτ, καλεσμένος της καλής μου φίλης, της Αθηνάς Τσιλύρα, σε μια από τις εξαιρετικές δουλειές του χειμώνα, το «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει». Κι έκλεισα τη θεατρική χρονιά παρακολουθώντας μια παράσταση πάλι με τσιμπημένη τη θερμοκρασία και πάλι στο Vault. Όπου βεβαιώθηκα για μια ακόμα φορά πως στο Βοτανικό, στον χώρο που οι άνθρωποί του τον έντυσαν και τον ζέσταναν με ευαισθησία και με καλλιτεχνικά όνειρα που τα πραγματώνουν, υπάρχει και αναπτύσσεται μια θεατρική κυψέλη που μπορεί να αφήσει βαθύ σημάδι στη θεατρική ζωή της Αθήνας (φυσικά, Καμίνη επιτρέποντος, που θέλησε να κάνει τους ανθρώπους που δουλεύουν στα αποκεντρωμένα θέατρα της Αθήνας παίδες εν καμίνω με το περίφημο θέμα των αδειών που ανακίνησε και που, προσωρινά, πήρε πίσω) .

** Για το Vault, και τις εντυπώσεις που μου είχε προκαλέσει, είχα γράψει από καρδιάς τον Μάρτιο. Διαβάστε εδώ