Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Ο δημοσιογράφος-υποτακτικός, η πίστη με αμοιβή, το ξύλο και τα κερασφόρα...

Στην αρχή απέναντι στους δημοσιογράφους-οπαδούς είχα συγκατάβαση, μετά κατανόηση, ύστερα ανοχή, κατόπιν αποστροφή, στη συνέχεια απέχθεια. Σήμερα, με καταγεγραμμένες εμπειρίες μερικών δεκαετιών όλα αυτά έχουν αντικατασταθεί με την οικονομική συσκευασία «πολλά συναισθήματα σε ένα», το εξής: σιχασιά! Υπερβολή; Ναι, υπερβολή που δείχνει τι νιώθω για κάποιους (δεν είναι πολλοί) που εξαργύρωσαν την αγάπη τους για μια ομάδα, ένα κόμμα, μια ιδέα πουλώντας συχνά κανιβαλισμό, μπραβιλίκι και ανταλλάξιμη πίστη, για να χτίσουν καριέρες και… σπίτια. Βασιλικότεροι του βασιλέως, προεδρικότεροι του προέδρου και οπαδικότεροι των πιο μαύρων οπαδών παίρνουν θέσεις-θησαυροφυλάκια, γίνονται έμπιστοι, παράγουν λάσπη, συγκαλύπτουν αλητείες και εξευτελίζουν αυτό τον όρο και την έννοια «δημοσιογράφος». +/- Δείτε τη συνέχεια

Δεν μιλάω για εκείνους που αγαπούν μια ομάδα, ένα κόμμα, μια ιδέα και το δείχνουν. Μιλάω για αυτούς που «φτιάχτηκαν» κανιβαλίζοντας. Που γίνονται παπαγάλοι με αποζημίωση. Που μπορεί να δέρνουν καμιά φορά όπως ακριβώς δέρνει και ο μπράβος οπαδός. Που εξελίσσονται σε παράγοντες. Που το παίζουν αυθεντίες της ενημέρωσης – την οποία για να κατέχουν ξεπούλησαν την επαγγελματική τους αξιοπρέπεια και την αυτοεκτίμησή τους.

Αυτά. Και παρακαλώ αποφύγετε τις (παρ)ερμηνείες...

Κάτι ακόμα: Το να χτυπούν δημοσιογράφους στα γήπεδα, στα προπονητήρια, στους δρόμους και στα σπίτια τους δεν είναι τωρινό χόμπι. Γνωστοί συνάδελφοι, από αυτούς που λέγονται «αναγνωρίσιμοι» (αλλά και λιγότερο γνωστοί), έχουν υποστεί τη βία, ακόμα και από επίσης αναγνωρίσιμους παράγοντας ή προπονητές κι όχι απλώς κερασφόρα τού ανώνυμου πλήθους. Την υπέστησαν στο σκοτάδι τού δρόμου, στο προσωπικό τους γραφείο, στο φως των δημοσιογραφικών θεωρείων, παντού. Το κακό δεν θα (εκ)λείψει, το πήραμε απόφαση. Εν τέλει, θα έλεγα, δεν είναι και τόσο τραγικό. Το να είσαι δημοσιογράφος που εκτίθεσαι δημοσίως είναι πράγματι επικίνδυνο, αλλά «πιο επικίνδυνο είναι να δουλεύεις σε ανθρακωρυχείο» είχε δηλώσει μέσα στην παντοτινή επαγγελματική της ταπεινότητα η τόσο πρόωρα χαμένη Αριστέα Μπουγάτσου – μια εξαιρετική ρεπόρτερ που έβγαλε πραγματικά επικίνδυνα ρεπορτάζ. Τραγικό είναι που υπάρχουν δημοσιογράφοι αφιερωμένοι και ταμένοι στην αδρά αμειβόμενη μειωτική δουλειά τού υποτακτικού.

… Και κάτι επιπλέον: Πριν από περίπου μια εβδομάδα, σε ένα άλλο άρθρο μου για τον επαγγελματικό μας χώρο (είχε τίτλο «Η δημοσιογραφική – πονεμένη – ταυτότητα και η έπαρση του κλάδου μας») ένας σημαντικός συνάδελφος (εμφανίστηκε με το μικρό του όνομα: Νίκος) έγραψε στο τελευταίο σχόλιο αναγνωστών. Το μεταφέρω γιατί με λίγα απλά λόγια εννοεί πολλά και σοβαρά:

«Ετσι είναι Διονύση, όπως ακριβώς τα γράφεις. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα (ΣΗΜΕΡΑ!) όταν συνάδελφοι μού στέλνουν SMS για να ευχηθούν, συνήθως καταλήγουν γράφοντας: "Πάντοτε επιτυχίες". ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ! Τι ακριβώς εννοούν; Όπως εγώ τουλάχιστον αντιλαμβάνομαι και πλέον είμαι πεπεισμένος, ο "επιτυχημένος" ή "καλός" ή "σοβαρός" δημοσιογράφος, είναι εκείνος που έχει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΕΣ, "πηγές" από ανθρώπους που συγκροτούν κάθε είδους εξουσία και (αναπόφευκτα) κυριολεκτικά βουτηγμένους στη διαπλοκή. Όποιος το αρνείται, θαρρώ πως ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ συνειδητά τον ίδιο του τον εαυτό. Δείτε για παράδειγμα, πώς οι περισσότεροι "αναγνωρίσιμοι" συνάδελφοι μιλούν, συζητούν και φέρονται σε δημοσιογράφους που για οποιονδήποτε λόγο δεν έχουν... πολλά πολλά με τους κάθε λογής εξουσιαστές. Με ύφος χιλίων και βάλε Καρδιναλίων. Ασφαλώς οι πάντες έχουν δικαίωμα να αμφισβητήσουν τη συγκεκριμένη άποψη, μόνο που η πραγματικότητα είναι πάντοτε μία και δεν αλλάζει. Τι να κάνουμε τώρα...»

Για τη γραφή και την αντιγραφή τού τελευταίου σχολίου

Διον. Βραϊμάκης 

17 σχόλια:

  1. Συμφωνώ μέχρι κεραίας
    (και δεν είμαι ο Νίκος του σχολίου)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σαφώς και δεν είσαι εσύ, με το τόσο χαρακτηριστικό ύφος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εσύ προφανώς το ξέρεις, αλλά διαβάζουν κι άλλοι το μπλογκ και οι τακτικοί σχολιαστές «γνωριζόμαστε». Όχι ότι θα γινόταν κάτι αν τυχόν το συγκεκριμένο το «χρεωνόμουν» από κάποιον, αλλά να... έτσι... μην αδικήσουμε και τον αυθεντικό συντάκτη του σχολίου...

      Διαγραφή
  3. Σχόλιο για το θέμα στο fb3 Απριλίου 2013 - 12:18 π.μ.

    Γενικά, η Ελληνική Δημοσιογραφία είναι μια πολύ δύσκολη δουλειά για άτομα με σταθερές αρχές που αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει ένα ποσοστό λειτουργήματος "στη δουλειά τους". Ομως, η τέχνη στρέβλωσης της αλήθειας αμείβεται με καταλληλότητα για θέσεις Δημοσιογράφων ή Πολιτικών ή τοπικών Αρχόντων - Παραγόντων. Η Αριστέα δεν θα "φτιαχνότανε" ποτέ ακόμα κι αν ζούσε 150 χρόνια. Απλά, τελειοποιήθηκε ως άτομο μέχρι τα 49 της και ήταν έτοιμη να πάει για... πάνω.

    Γ. Ριζεάκος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επωνύμως Ανώνυμος κι Ανωνύμως Επώνυμος3 Απριλίου 2013 - 3:17 μ.μ.

      Ίσως να είναι το πιο εμπεριεκτικό σχόλιο. Συμφωνώ και προσθέτω, ότι σαν την Αριστέα υπάρχουν πολλοί σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους, μα στην ουσία είναι λίγοι μπροστά στο πλήθος της ανώνυμης, άμορφης κρεατομάζας, που χωρίς να το δηλώνει επίσημα, άλλοτε υποσυνείδητα κι άλλοτε συνειδητά, επικροτεί τις πρακτικές και θαυμάζει αυτούς που την μανιπουλάρουν, αποκρύβοντάς της την αλήθεια και τους αποδίδει την ιδιότητα του καπάτσου, καθιστώντας τους ως πρότυπα για τα παιδιά της. Κι έτσι η κρεατομάζα σταδιακά μαθαίνει ν΄ αναπαράγεται μόνη της... Όσοι καταφέρνουν να ξεφύγουν από τα μαντριά - κόμματα - ιδεολογίες και κοινωνικο-οικονομικές θεωρίες, βασιζόμενοι σε πραγματικές αξίες, το μόνο καταφύγιο που μπορούν να βρουν είναι ο Θεός -άντε και δυό τρεις παιδιόθεν φίλοι- στην αγκαλιά του οποίου κατέφυγε κι η Αριστέα εγκαίρως κι απαλλάχτηκε μια και καλή, από τον φασισμό της άνοης κρεατομάζας και των ταγμένων στην υπηρεσία Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης και Κομματικών Οπαδοτροφικών" Μονάδων, καθοδηγητάδων της.

      Διαγραφή
  4. δεν καταλαβαίνουν τίποτα αυτοί κύριε Διονύση, η ματαιοδοξία τους θα τους θαμπώνει για πάντα. Στέλιος Ευαγγελακόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτοί δεν καταλαβαίνουν τίποτα, Στέλιο, εμείς πολλά. Δεν είναι πάντως θέμα ματαιοδοξίας. Υπάρχουν ουσιαστικότεροι λόγοι....

      Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  5. Περίεργος συνάδελφος3 Απριλίου 2013 - 8:36 π.μ.

    Όλα ωραία αλλα πες και κανενα όνομα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μεγαλύτερη επιβεβαίωση δάσκαλε Διονύση από την ίδια την πραγματικότητα και την απαξίωση που έχει υποστεί όλος ο κλάδος μας δεν υπάρχει. Εύστοχος και αλάνθαστος κριτής όπως πάντα.

    Γ.Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου φίλε Γ.Κ.! Τι δάσκαλος; Ακόμα μαθαίνω - κι έχω πολλά ακόμα. :)

      Διαγραφή
  7. Επωνύμως Ανώνυμος κι Ανωνύμως Επώνυμος3 Απριλίου 2013 - 2:46 μ.μ.

    Αν κι ουτοπικό, φαντασθείτε πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν αντιλαμβανόμασταν αλλιώς την συναδελφική αλληλεγγύη, καθαιρώντας εγκαίρως από τους συλλόγους μας όλους αυτούς, που αντί να γίνουν υπηρέτες του λειτουργήματός τους, έγιναν υπηρέτες σκοτεινών συμφερόντων, μετατρέποντας το λειτούργημα σε επαγγελμα ;

    Μήπως θα ήταν καλύτερα η αντίσταση ν΄ αρχίσει, όχι με το κρέμασμα των 300 της Βουλής στο Σύνταγμα, αλλά με το ξεκαθάρισμα όλων αυτών που βρώμισαν τους χώρους μας, με κάθε τρόπο, νόμιμο ή μη, ακόμα και με δημόσιους προπηλακισμούς και γιατί όχι...; Με συνοπτικές διαδικασίες δικών και στήσιμο ικριωμάτων στους επαγγελματικούς μας συλλόγους. Κι όταν ξεμπερδέψουμε με δαύτους, βλέπουμε τι κάνουμε με τους 300 βολεμένους, της Βουλής των Διαπλεκομένων Ελλήνων. (Εννοείται ότι μιλώ μεταφορικά).

    Αισθάνεστε καλά, όταν έχετε συνάδελφο τον Πρετεντέρη, τον Παπαδημητρίου, την Τρέμη, τον Καμπουράκη, τον Πρωτοσάλτε και άλλα κόπρανα, του απόπατου του δημοσιογραφικού λειτουργήματος ; Αισθάνεστε άνετα όταν τους βλέπετε στους χώρους εργασίας σας και τους απευθύνετε τον χαιρετισμό "Καλημέρα συνάδελφε" ; Τους θεωρείτε πράγματι συν-αδελφούς σας ; Σταματείστε έμπρακτα να τους αναγνωρίζετε, κόψτε τους και την καλημέρα και δώστε μάχες να τους πετάξετε έξω από τον χώρο σας. Το ίδιο ισχύει για όλους τους χώρους. Απομονώστε τα λαμόγια και συντρίψτε τους επίορκους. Βάλτε επιτέλους πραγματικές κόκκινες γραμμές κι απομονώστε τους. Διαφορετικά, όλα αυτά που διαβάζω, δεν αποτελούν παρά ανόητους βερμπαλισμούς, που μεγενθύνουν την απογοήτευση και σπρώχνουν στην κοινωνική και προσωπική παραίτηση. Αν δεν μπορείς ή δεν θέλεις να κάνεις τίποτα γι αυτά που διαπιστώνεις, καλύτερα να μη μιλάς καθόλου. Πήξαμε στην θεωρία, αλλά τα μανίκια δεν λένε να σηκωθούν με τίποτα... Πήξαμε στις διαπιστώσεις που δεν καταλήγουν ποτέ σε συμπεράσματα και σε αποφάσεις.

    Μιλάμε για να μιλάμε ικανοποιώντας την αυταρέσκειά μας, διαπιστώνουμε πόσο καλά τα είπαμε και πάμε για ύπνο ήσυχοι, για να ξυπνήσουμε το πρωί ν΄ αντικρύσουμε εκ νέου το πρόβλημα που παραμένει αταλάντευτα στην θέση του, για να ξαναρχίσουμε πάλι το ίδιο μονότονο διαπιστολόγιο, που θα δώσει με την σειρά του την θέση του στο ευχολόγιο, με το "δια ταύτα" να μην έρχεται ποτέ... Βαρέθηκα ν΄ ακούω τα ίδια και τα ίδια. Στο εξής όπου κι όταν διαβάζω ανάλογα... η μοναδική μου τοποθέτηση θα είναι... Καλά σας κάνουν και μας κάνουν... αρχίζοντας από τους συνταξιούχους, που μόλις πριν λίγο διάβασα πως θα τους κόψουν κι άλλο τις συντάξεις. Αυτοί οι συνταξιούχοι δεν ήταν που ψήφισαν σε συντριπτικό ποσοστό τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ...; Το 85% των ψηφοφόρων άνω των 65 ετών (αν δεν κάνω λάθος) ψήφισε τα γνωστά μνημονιακά κόμματα εξουσίας, αδυναντώντας να ξεφύγουν από τα στερεότυπά τους και την ψυχασθενική ιδεολογία... να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Καλά να πάθουν λοιπόν κι εύχομαι να τις κόψουν κι άλλο, όπως εύχομαι να πάρουν ακόμα σκληρότερα μέτρα, μέχρι τελικής εξαθλίωσης, μήπως κι αντιληφθούμε κάποτε ότι οι αγώνες δεν δίνονται στα πληκτρολόγια και στα θλιβερά καφενεία, δίχως βέβαια να εξαιρώ τον εαυτό μου, αν και δεν ψήφισα σαν αυτούς, ούτε καταναλώνω τον χρόνο μου στα καφενεία της πολιτικής αυνανοκουλτούρας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λήσταρχος Νταβέλης3 Απριλίου 2013 - 3:36 μ.μ.

      Karnik

      Διαγραφή
    2. Αν το να χαιρετάω δωρικά είναι φασισμός, τότε ναι, έτσι θα λέω καλημέρα3 Απριλίου 2013 - 4:13 μ.μ.

      "Διαφορετικά, όλα αυτά που διαβάζω, δεν αποτελούν παρά ανόητους βερμπαλισμούς, που μεγενθύνουν την απογοήτευση και σπρώχνουν στην κοινωνική και προσωπική παραίτηση. Αν δεν μπορείς ή δεν θέλεις να κάνεις τίποτα γι αυτά που διαπιστώνεις, καλύτερα να μη μιλάς καθόλου. Πήξαμε στην θεωρία, αλλά τα μανίκια δεν λένε να σηκωθούν με τίποτα... Πήξαμε στις διαπιστώσεις που δεν καταλήγουν ποτέ σε συμπεράσματα και σε αποφάσεις."

      Ξεκίνα να κάνεις πράξη όσα λες για το καλό παράδειγμα.

      Διαγραφή
    3. Επωνύμως Ανώνυμος κι Ανωνύμως Επώνυμος3 Απριλίου 2013 - 5:12 μ.μ.

      Τι σύμπτωση βρε Λήσταρχε ! Όταν τα έγραφα, εσένα είχα στο κεφάλι μου και τον δωρικοχαιρετούρα... τον από κάτω σου, τον κολλημένο με τον φασισμό και τα σύμβολα του προηγούμενου αιώνα...

      Κι επ΄ ευκαιρία που το θυμήθηκα...

      "Δημοσιεύθηκε η Κοινή Υπουργική Απόφαση ... ΚΥΑ 4426/117/12.03.2013 (ΦΕΚ 681/22.03.2013 τεύχος Β’) η οποία υπογράφεται από τον Υπουργό Εξωτερικών Αβραμόπουλο, εσωτερικών Αθανασίου και υφυπουργό Εργασίας Κοιν. Ασφάλισης και Πρόνοιας Παναγιωτόπουλο, σύμφωνα με την οποία πρόκειται να έρθουν με τη μέθοδο της μετάκλησης, δηλαδή μετακλητούς εργάτες από τρίτες χώρες, η οποία λειτουργεί ως Δούρειος Ίππος εισόδου λαθρομεταναστών οι οποίοι νομιμοποιούνται κανονικότατα."

      Μπορείτε κι οι δυο σας να μου εξηγήσετε γιατί ενω έχουμε τόσους άνεργους Έλληνες, έπρεπε να ψηφιστεί αυτός ο νόμος ; Μήπως θ΄ ανοίξουν τόσες πολλές δουλειές, που δεν θα φτάνουν οι Έλληνες...; Τι λένε γι αυτό οι προοδευτικές - δημοκρατικές δυνάμεις καθώς κι οι προοδευτικοί σύντροφοι, που αγωνίζονται σκληρά για το καλό του εργάτη ;

      Διαγραφή
    4. Δωρικά χαιρετίζων περιώνυμος αρχαιολάτρης ευπατρίδης3 Απριλίου 2013 - 8:07 μ.μ.

      Προφανώς ψηφίστηκε για να λειτουργούμε εμείς οι Έλληνες επιχειρηματίες τις επιχειρήσεις μας και να ενισχυθεί η υγιής ελληνική επιχειρηματικότητα. Τόσα χρόνια στο χώρο, ένα πράγμα έχω καταλάβει : οι Έλληνες εργάτες είναι άτιμη φάρα. Οι υπόλοιποι εργάτες του ελληνικού χώρου γιατί πληρώνονται φθηνότερα; Άρα οι Έλληνες είναι άτιμοι που δε δέχονται να δουλέψουν για τις ελληνικές επιχειρήσεις. Πώς θα πάει μπροστά η χώρα αν δεν στηριχτεί η ελληνική επιχείρηση; Αν δε θέλουνε οι Έλληνες να μας στηρίξουνε θα στηριχτούμε και σε ξένα χέρια. Για την Ελλάδα μας!!!

      Διαγραφή
  8. Επωνύμως Ανώνυμος κι Ανωνύμως Επώνυμος3 Απριλίου 2013 - 4:56 μ.μ.

    Άσχετο με το άρθρο, αλλά σχετικό με το την πε-ΦΩΤΗ-σμένη αντίσταση... στο σχόλιο που είναι ανηρτημένο, πάνω κι αριστερά της ιστοσελίδας :

    Το στεντόρειο, δυναμικό, σθεναρό, πατριωτικό, ανυποχώρητο, αδιαπραγμάτευτο, αμετακίνητο, ιστορικό ΠΑΡΩΝ της ΡΗΜΑΔ, πρέπει να διδάσκεται στα πανεπιστήμια Πολιτικών Επιστημών όλων των χωρών του κόσμου, ως κορυφαία εξέλιξη της πολιτικής έκφρασης, μέσα στην οποία αποτυπώνεται με σαφήνεια, η ύψιστη τέχνη της πολιτικής να πείθει, ότι μπορεί να φτιάξει ομελέτα χωρίς να σπάσει ούτε ένα αυγό.

    Ο κυρ Φώτης της ΡΗΜΑΔας της καρδιάς μας ... που δεν έχει πει ποτέ κακή κουβέντα για κανέναν... που δεν έχει θίξει ποτέ... που δεν έχει υψώσει ποτέ τον τόνο της φωνής... μ΄ έναν υπέροχα στρογγυλεμένο -σαν πεντανόστιμο κεφτεδάκι- πολιτικό λόγο, που τα λέει όλα και τίποτα συνάμα... που είναι το υπόδειγμα της πολιτικής ευγένειας και της πολιτικής ορθότητος... μαζί με τ΄ άλλα παιδιά της παρεούλας (καλά νάμαστε να πίνουμε τις μπυρίτσες μας, να ποζάρουμε όλο γοητεία σε δυναμικές Φερράρι και να συνωστιζόμαστε και με την επιφανή και διεθνώς ανεγνωρισμένη ιστορικό κ. Ρεπούση) δίνει στην πολιτική την γοητεία του μαγικού, ανεβάζοντάς την σε δυσθεώρητα ουράνια και μεταφυσικά επίπεδα, που δύσκολα αγγίζει ο κοινός νούς.

    Ο κυρ Φώτης με την στεντόρεια, δυναμική, σθεναρή, πατριωτική, ανυποχώρητη, αδιαπραγμάτευτη κι αμετακίνητη στάση του μπροστά στα σπασμένα τσόφλια… δίνει μια ιερή διάσταση στο ιστορικό ΠΑΡΩΝ, ανυψώνοντάς το σε ιεροφάνεια, με την έννοια της αποκάλυψης του ιερού στον άνθρωπο, καθιστάμενος ο ίδιος Αρχιερέας της Θείας αυτής Ανύψωσης, αναδυόμενος πάνω στο φλεγόμενο άσπαστο χρυσό αυγό της ουράνιας πολιτικής ομελέτας.

    Ο κυρ Φώτης είναι το γλυκό σοκολατένιο κουνελάκι της Λαμπρής του οικονομικά ισχυρού και ταυτόχρονα το λιπαντικό της εμπεπηγμένης σούβλας στον πισινό του οικονομικά ανίσχυρου , που θυσιάζεται στην ίδια Λαμπρή.

    Στην πραγματικότητα ο κυρ Φώτης της ΡΗΜΑΔας της καρδιάς μας αδικείται μέσα στο χαμερπές κι ευτελές πολιτικό μας σύστημα. Ο μόνος πολιτικός που θα μπορούσε να σταθεί επάξια δίπλα του είναι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ως κάτοχος κι αυτός του θαυμάσιου χαρίσματος, ν΄ αποτελεί ο ίδιος προσωπικά, τον συνεκτικό κρίκο ανάμεσα στο άπειρο και στο τίποτα…

    ΑπάντησηΔιαγραφή