Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Φασίστες, παικτάκια, κακομαθημένοι μοναχοφάηδες και ελληνικό δράμα...

Οι πεινασμένοι, άνεργοι, χρεωμένοι, σκλαβωμένοι της Ευρώπης, έχουν τα δικά τους ντέρτια.
- Με την μπάλα.
- Και με τον φασισμό που κοιμάται μέσα τους.

Τον φασισμό τού οπαδού που αποδοκίμασε τον φασιστικό χαιρετισμό τού Έλληνα Ντι Κάνιο, αλλά ενεργεί φασιστικά όταν βλέπει να χάνει όχι μόνο το παιχνίδι αλλά ολόκληρη την παρτίδα στέλνοντας την ομάδα του στην κόλαση. Φασισμός στο ΟΑΚΑ (αυτό σημαίνει η εισβολή εκείνων που δεν δέχονται τη νίκη του άλλου) και απέραντη παράνοια σε όλα τα πλάτη των ελληνικών γηπέδων.

** όπου ο Ατρόμητος δεν τολμάει να μπει στο ημίχρονο στα αποδυτήρια,

** όπου μια από τις τρεις πιο ισχυρές ομάδες του πρωταθλήματος πάει στο «Βικελίδης» μισή, αδιάφορη, κομμένη στη μέση και συντρίβεται,

** όπου το Καραϊσκάκη πυρπολείται με καπνογόνα και τραμπουκισμούς πριν από την έναρξη και με αποδοκιμασίες πριν από τη λήξη. Γιατί οι κορεσμένοι, κακομαθημένοι, μοναχοφάηδες οπαδοί τρώνε τίτλους μονοφάι σε ένα πρωτάθλημα «πολλά με λίγα» αλλά αυτό δεν τους φτάνει. Θέλουν κομματιασμένους τους ονομαστούς αντιπάλους τους. Και δεν τους καλύπτει μια ισοπαλία σε ντέρμπι. Αποδοκιμάζουν, τσακώνονται στα επίσημα με τον πρόεδρο, φωνάζουν στους παίκτες «βγάλτε τη φανέλα» κι όταν στο τέλος οι εκείνοι τους χαιρετούν, αυτοί γιουχάρουν. Γιατί η χαρά των τίτλων πέρασε και το στομάχι τους γουργουρίζει,

** και όπου παικτάκια (κυριολεκτικά: παικτάκια, σε ηλικία σε αγωνιστικό ανάστημα, σε μυαλό) που τη μια αγωνιστική εγγράφουν στο σχεδόν μηδενικό βιογραφικό τους το φάγωμα ενός προπονητή και την άλλη βάζουν την προτελευταία υπογραφή σε κάτι μοναδικό στην ποδοσφαιρική ιστορία τού τόπου: τον υποβιβασμό της  ΑΕΚ.

6 σχόλια:

  1. Δεν ήμουν ούτε εννιά ετών όταν με πήρε ο πατέρας μου να πάμε να δούμε Ολυμπιακός - ΠΑΟΚ (σ' εκείνο το ματς που έληξε 0-4). Σαν να μην πέρασε μια μέρα: στη λεωφόρο Ποσειδώνος, καθ' οδόν προς το Καραϊσκάκη, με το όχημα να φέρει διακριτικά του ΠΑΟΚ (λόγω ποδοσφαιρικών φρονημάτων του οδηγού) και τους διερχόμενους «ερυθρόλευκους» να υπόσχονται πολλά γκολ, άντε και κανένα «θα σας σκίσουμε, ρε... μπιπ». Κίνδυνο πραγματικό δεν αισθανθήκαμε. Ούτε όταν φτάσαμε στο στάδιο (τέτοιο ήταν τότε το Καραϊσκάκη). Δεν λέω, και σ' εκείνες τις εποχές έπεφτε καμιά ψιλή, ενίοτε και... χοντρή (οι παραστάσεις των παλαιοτέρων είναι εγκυρότερες από τις δικές μου), αλλά ουδέποτε εξέδωσε ανακοίνωση ο Ολυμπιακός -όπως προχθές-, καλώντας τους φιλάθλους να μην πάρουν μαζί τους παιδιά σε ντέρμπι!
    Δεν ήμουν ούτε 11 ετών στον επικό αποκλεισμό της ΚΠΡ από την ΑΕΚ. Θυμάμαι ότι το πρωί πριν από τον αγώνα της Νέας Φιλαδέλφειας (ρεβάνς του 3-0 του «Λόφτους Ρόουντ») μάς είχαν βάλει στη γραμμή και μας πήγαιναν εκδρομή με το σχολείο. Κι εμείς τραγουδούσαμε: «Περνάω από ένα γήπεδο κι ακούω ένα ζήτω, ήτανε η Ένωση που έβαζε το τρίτο»! Και ας μην ήταν ΑΕΚτζήδες οι περισσότεροι στην τάξη. Εθνική ομοψυχία, που λένε. Ναι, τρία γκολ στην ΚΠΡ και όχι... μισό - μηδέν και με πέτσινο πέναλτι όπως προσεύχονταν πολλοί πριν από το σημερινό «τελικό» με τον Πανθρακικό. Το σύνθημα δεν έλεγε ότι πρέπει να νικήσει η ΑΕΚ επειδή είναι... μοναδική και οι Λονδρέζοι πατσαβούρια. Ούτε έλεγε το παιδικό σύνθημα ότι δεν θα έχει αξία το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ χωρίς την -και καλά- «κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος» ΑΕΚ... Και, βέβαια, οι πραγματικοί πρόσφυγες δεν θα μπορούσαν φέρονται σαν Τσέτες όπως οι χθεσινοί εισβολείς...
    Εκείνα τα χρόνια, επίσης, έκανα συλλογή, όπως όλοι οι νορμάλ συνομήλικοί μου (οι «φύτουλες» μάζευαν γραμματόσημα...), από χαρτάκια με πορτρέτα ποδοσφαιριστών. Είχα από τον Παναθηναϊκό τον Δομάζο, τον Αντωνιάδη, τον Δημητρίου και άλλους πολλούς. Ακόμα τις θυμάμαι τις φάτσες τους. Τώρα, είναι εν ενεργεία παίκτης ο... Μπαρμπαρούσης. Προ ολίγου τον έβλεπα στην τηλεόραση, αλλά αύριο θα έχω ξεχάσει πάλι το πρόσωπό του. Όπως το είχα ξεχάσει και την επομένη τού Παναθηναϊκός - Πανιώνιος.
    Θυμάμαι ακόμη ότι εκείνα τα χρόνια βλέπαμε τις ελληνικές ομάδες ελάχιστες φορές στην τηλεόραση. Ή σε τελικό Κυπέλλου, ή σε διεθνή οργάνωση κι εκεί όχι πάντα, ή εκτάκτως. Τον Άρη, επομένως, τον πρωτοείδα να παίζει... μεγάλος, κάπου στα 14 μου χρόνια. Τότε, που έπαιρνε το σκαλπ της Περούτζια. Που έπαιζε με τη Σεντ Ετιέν. Μόκαλης, Φοιρός, Σεμερτζίδης, Βάγγης... Δεν θυμάμαι τότε στα παιχνίδια στου Χαριλάου (δεν το είχαν βαφτίσει ακόμη «Κλεάνθης Βικελίδης») διάφορους περίεργους να κόβουν βόλτες, έτοιμους ν' αναλάβουν δράση στο γρασίδι έτσι και στραβώσει κάτι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. (συνέχεια)

    Λένε ότι η αυτοβιογραφική μνήμη αλλοιώνει τα περιστατικά. Λένε, επίσης, ότι αν αρχίζεις να ζεις με τις αναμνήσεις είναι ένδειξη γήρατος. Στην περίπτωσή μου, το πρώτο δεν νομίζω ότι ισχύει. Το δεύτερο... μπορεί. Πάντως, γεγονός είναι ότι με τα χρόνια η μαγεία που μου ασκούσε κάποτε το ελληνικό πρωτάθλημα χάνεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το άλλο για τον κ. Τριτσώνη το μάθατε? ..... Τί ήτανε αυτό που τον "εμπόδισε" να συνεχίσει το παιχνίδι έστω για 1 λεπτό??? .... να απειλούν μέσω μηνυμάτων για την ζωή του... ωραία πράγματα......Τρομοκρατία... φασισμός.... Ζήτω η Ελλάδα... κλπ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανεξάρτητα με το θέμα Τριτσώνη.......την ΑΕΚ ... την αποτελείωσαν οι παλαίμαχοι.... και ο νοών νοείτο... "Τους ευχαριστούμε"!!!

      Διαγραφή
  4. Πολύ καλά έκανε ο Τριτσώνης και δεν συνέχισε. Την ΑΕΚ την αποτελείωσαν οι ΑΕΚάρες. Παράγοντες και οπαδοί και το έγκλημα δεν ήταν στιγμιαίο, αλλά είχε αρχίσει από χρόνια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το σενάριο να ήταν "άτομα" του Ψωμιάδη με σκοπό την κατρακύλα της ομάδας στην Γ'Εθνική (γιατί εκεί θα πέσει) με σκοπό τον μηδενισμό των χρεών του προς την ΑΕΚ, είναι επιστημονικής φαντασίας????? 42 εκατ. είναι λίγα???

    .... και ο νοών νοείτο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή