Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

Vault, ίσως ο πιο ζωντανός πολυχώρος

Όσο περνούν τα χρόνια όλο και περισσότερο βεβαιώνεσαι ότι η θεατρική αξία έχει διακτινιστεί στις «επαρχίες» της Αθήνας. Στον Κολωνό, στου Ζωγράφου, στο Μεταξουργείο, στον Κεραμεικό, στο Ρουφ, στον Νέο Κόσμο, στον Βοτανικό  έχουμε δει από τις καλύτερες παραστάσεις. Τον τελευταίο χρόνο οι θεατρικές ακτίνες πέρασαν από το Vault και καταγράφουν διαδοχικές επιτυχίες. Πριν από δυο μήνες είδα εκεί μια σειρά από θεατρικές μαμάδες («Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει») σε εκπληκτικούς αρθρωτούς μονολόγους. Όλοι σπόνδυλοι της ίδιας ραχοκοκαλιάς. Όλοι χωριστά και όλοι ένα σε μια αλυσίδα δραματικών εσωτερικών σχέσεων μαμάς-κόρης. Και όλοι με καταπληκτική γραφή, φοβερές συγκρούσεις, απολαυστική υποκριτική, χαμηλών τόνων σκηνοθεσία για ερμηνείες υψηλών επιδόσεων. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ξαναβρέθηκα την Τετάρτη στο Vaultτ, στον Βοτανικό, και εντυπωσιάστηκα από τα θεατρικά δρώμενα. Αυτή τη φορά με μια κωμωδία που πραγματεύεται ένα πικρό θέμα, την ανεργία (την ανεργία των ηθοποιών εν προκειμένω), και το γλυκαίνει σε βαθμό απερίγραπτο. Κυριολεκτώ όταν λέω «απερίγραπτο»: Μόνο άμα δεις την παράσταση (το «Elizadeth») που έχει τόσο συσσωρευμένο ταλέντο, περίπου μιας δεκάδας νεαρών ηθοποιών, θα καταλάβεις τι λέω.

Όπως θα καταλάβεις πώς ένας απλός χώρος, όπως αυτός του Vault, μπορεί να γίνει για την αθηναϊκή Περιφέρεια μια γεμάτη ζωντάνια θεατρική κυψέλη όπου ούτε ξέρω πόσες παραστάσεις παίζονται ταυτόχρονα την εβδομάδα: απογευματινές, βραδινές, μεταμεσονύχτιες! Δυο, τρεις, πέντε – μπερδεύτηκα από τις αφίσες στο μπαρ-φουαγιέ όπου στο τέλος μένεις για ένα ποτό και κάποιες φορές ακούς (και βλέπεις) ζωντανή μουσική.
Απλά και λιτά. Σε ένα έξυπνα και ευαίσθητα φτιαγμένο καλλιτεχνικό τοπίο με πλατύ, μακρινό, ορίζοντα που λες και αποτελεί το κέντρο της θεατρικής αποκέντρωσης!