Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Πού τα λες αυτά, Θόδωρε;

ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ Ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΑΛΛΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ. ΤΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑ- ΤΙΚΟΤΗΤΑ 

Ο Πάγκαλος δηλώνει αριστερός. Και πρώην κομμουνιστής. Το ίδιο επανέλαβε σήμερα στον Βήμα FM, στην εκπομπή όπου φιλοξενείται κάθε Τρίτη. Είπε λοιπόν ότι στα νιάτα του, επειδή ήταν αριστερός, δεν τον έκαναν έφεδρο αξιωματικό στο Βασιλικό (μετέπειτα Πολεμικό) Ναυτικό, μολονότι είχε πτυχία και μιλούσε δυο ξένες γλώσσες. Τον έκαναν, απλώς, ναύτη διαχειριστή. Αλλά πού τα λέει αυτά και ποιον πείθει; +/- Δείτε τη συνέχεια

Καταρχάς τότε στο Ναυτικό οι περισσότεροι πήγαιναν με μέσον γιατί επικρατούσε η άποψη ότι περνούσες εκεί καλύτερα από τον Σίγμα Ξι, όπως τον έλεγαν (Στρατό Ξηράς). Αλλά αν από σύμπτωση ή λόγω συνθηκών (σε περιόδους που χρειαζόταν περισσότερο προσωπικό στα πλοία) κατατασσόσουν στο Ναυτικό, σε καμιά περίπτωση δεν σου έδιναν ειδικότητα διαχειριστή αν ήσουν ακόμα και… Ένωση Κέντρου. Πολύ περισσότερο αν ήσουν κομμουνιστής σε διέλυαν. Σε έκαναν ναύτη αρμενιστή (ή, στην καλύτερη περίπτωση, ναύτη πυροβολητή). Που πάει να πει ναύτης καταστρώματος, μούτσος σαν να λέμε. Η δουλειά σου ήταν με κρύα και με καύσωνες στους κάβους, στον εργάτη της άγκυρας, στους καθαρισμούς, στα ματσακόνια, στα βαψίματα. Και υπηρετούσες πάντα καράβι, σχεδόν ποτέ υπηρεσία ξηράς. Χειρότερη μετά από εκείνη την ειδικότητα ήταν μία: ο ναύτης «άνευ ειδικότητας». Ο τίποτα δηλαδή. Μια «ειδικότητα» που έδιναν στους ελληνικής ιθαγένειας μουσουλμάνους. Οι οποίοι ουδέποτε υπηρετούσαν σε καράβι, αλλά περνούσαν τη θητεία τους καθαρίζοντας καμπινέδες, κουζίνες και στρατόπεδα. Δεν έπαιρναν όπλο ούτε για την προπαίδευσή τους και το μόνα εφόδια της μαχητικότητάς τους ήταν η σκούπα, το φαράσι και το σφουγγαρόπανο.

Αντίθετα με την ειδικότητα του αρμενιστή, εκείνη τού διαχειριστή σπανίως πήγαινε σε καράβι. Γιατί ο διαχειριστής ήταν γραφιάς, παιδί τού γραφείου, κολλητός των ανωτέρων. Κι αν τον έστελναν σε καράβι γινόταν συνήθως είτε Γραφείο Κυβερνήτη (περίπου ο εξ απορρήτων τού πλοιάρχου) είτε «διαχειριστής κρύπτο», δηλαδή που μάθαινε κάποια κωδική γλώσσα για να «σπάει» τα υπερ-απόρρητα (τα κρύπτο) σήματα που έρχονταν από το Αρχηγείο. Φανταστείτε σε αυτή τη θέση να έβαζαν έναν κομμουνιστή διαχειριστή σαν τον Πάγκαλο.

Ο διαχειριστής ήταν η δεύτερη τη τάξει καλύτερη ειδικότητα. Ο αφρός των ειδικοτήτων. Έπρεπε να είχες οκτάρι (στην ορολογία του Πολεμικού Ναυτικού το οκτάρι σημαίνει ό,τι το βύσμα στον Σ.Ξ.) για να γίνεις διαχειριστής. Ειδικότητα όνειρο. Μόνο μια ήταν καλύτερη από αυτήν: τηλεφωνητής! Για να την πάρεις έπρεπε να είχες σούπερ οκτάρι: ναύαρχο, γενικό γραμματέα υπουργείου, υπουργό, αυλάρχη – κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Μετρημένοι στα δάχτυλα οι τηλεφωνητές. Οι οποίοι υπηρετούσαν πάντα σε υπηρεσίας ξηράς που είχαν τηλεφωνικά κέντρα. Που λέει ο λόγος έβγαιναν από το ασανσέρ του σπιτιού τους και έμπαιναν στο ασανσέρ της υπηρεσίας τους.

Πώς, λοιπόν, Θόδωρε, όντας κομμουνιστής (άρα με φάκελο πολιτικών φρονημάτων που σε ακολουθούσε πάντα και γι αυτό, όπως λες, δεν σε έκαναν έφεδρο σημαιοφόρο) έγινες διαχειριστής; Και πού υπηρέτησες; Σε ποιο πλοίο-θηρίο; Ή μήπως σε γραφείο στεριανό; Άλλωστε όλοι οι πτυχιούχοι δεν γίνονταν αξιωματικοί, αφού σε κάθε σειρά ο αριθμός τών μη μάχιμων έφεδρων αξιωματικών που χρειαζόταν ήταν συγκεκριμένος και περιορισμένος. Στο κάτω κάτω εσύ σπούδασες Νομικά. Τι ειδικότητα σημαιοφόρου να σου έδιναν; Αξιωματικοί ειδικοτήτων γίνονταν συνήθως οι οικονομολόγοι (σημαιοφόροι οικονομικοί, νομίζω με άσπρο σιρίτι) και οι γιατροί (πάλι νομίζω με κόκκινο σιρίτι).

Με κατά πολύ μεγαλύτερη συχνότητα γίνονταν αξιωματικοί (μάχιμοι σημαιοφόροι) οι ανθυποπλοίαρχοι του Εμπορικού Ναυτικού (τρίτοι καπετάνιοι κατά το λαϊκότερο). Και μάλιστα συνήθως χωρίς μέσον, μόνο με την αξία τους. Αλλά αυτοί ήταν υπερπολύτιμοι στις κινήσεις τών πλοίων, κάλυπταν οργανικές θέσεις, ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΝ ΑΜΕΣΑ, γιατί ήξεραν ναυσιπλοΐα, ωκεανοπλοΐα, γνώριζαν να παραβάλουν το πλοίο, να το δένουν, να το αγκυροβολούν. Και τα γνώριζαν όλα αυτά σε μερικές περιπτώσεις καλύτερα και από τους μόνιμους λόγω της επαγγελματικής τους εμπειρίας.

Πώς, λοιπόν, ο Πάγκαλος θα γινόταν σημαιοφόρος; Και πόσο ριγμένος ήταν που του έδωσαν την ειδικότητα-λουκούμι τού διαχειριστή όντας κομμουνιτής; Τώρα αν νιώθει καλύτερα ως κατατρεγμένος αριστερός είναι μια άλλη υπόθεση. Που αφορά τα κολπάκια των πολιτικών.