Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Ο Ξυλούρης στα χρόνια της Λήδρας

... ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΤΑ «ΚΑΘΑΡΑ ΧΕΡΙΑ» ΜΑΣ ΕΣΦΙΓΓΑΝ ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ

Ο Ξυλούρης ήταν το ανατρεπτικό μουσικό άκουσμα στα χρόνια της εφηβείας μου και της πρώτης αντρίλας. Όχι τόσο από τα λονγκ πλέι που αντικατέστησαν τα 45άρια (δισκάκια, όχι όπλα…), αλλά από τις πολύ συχνές επισκέψεις στις μπουάτ της Πλάκας. Στη Λήδρα κατά βάση. Θυμάμαι στην παρέα είμαστε χωρισμένοι σε Χατζηδικούς (Κώστας Χατζής) και Ξυλουρικούς. Και όλοι μαζί είμαστε Σαββοπουλικοί – εκεί καμιά διαφορά. Όπως και Μαρκοπουλικοί. (Για Θεοδωρακικούς και Χατζηδακικούς δεν μιλάμε: αυτοί ήταν κοινή ομάδα, η Εθνική μας σαν να λέμε).

Ο Χατζής ήταν κατά κάποιο τρόπο ο «λάιτ» στα σκοτεινά χρόνια. Ωραίος, «μπαλανταδίστικος», συναισθηματικός, ποιητικός («Tα νιάτα του έφαγε ο Στρατής/ στα ναυπηγεία ολημερίς/ φτιάχνει τα πιο γερά σκαριά να παν οι άλλοι μακριά/ να ταξιδέψουνε τη γη/ οι τυχεροί, οι τυχεροί»).

Ο Ξυλούρης ήταν η υποψία του λόγου που την έβγαινε στους συνταγματάρχες. Η μέχρι βεβαιότητας αίσθηση ότι ήταν φωνή και στίχος ανατροπής. Γι’ αυτό έμπαινες στην κατάμεστη μπουάτ (δεκάδες νέοι μια αγκαλιά) με τα «καθαρά χέρια» τού Λαδά να σε σφίγγουν στον λαιμό κι έβγαινες απελευθερωμένος, με αφράτη πάλι την ελπίδα. Λόγου χάρη τα «αγρίμια κι αγριμάκια μου, λάφια μου μερωμένα» ή το «μπήκαν στην πόλη οι οχτροί», έκρυβαν πίσω από το χαρακτηρισμό «παραδοσιακό» ή ό,τι άλλο, κάτι πολύ περισσότερο που το έλεγες, το καταλάβαινες εσύ μαζί με τον «συνένοχό» σου και δεν το έπιανε ο δυνάστης.

Το ’80, τέτοια μέρα, 8 του Φλεβάρη, λιγότερο από έξι χρόνια μετά τη Νέα Απελευθέρωση της Ελλάδας, ο Ξυλούρης έφυγε και την ίδια στιγμή γεννήθηκε ο μύθος του, όπως έγραψε πριν από λίγο ο φίλος Μανώλης Γρηγοράκης. Τώρα, 33 χρόνια μετά, διαπιστώνω με ευχαρίστηση ότι στην ομάδα των Ξυλουρικών έχω συμπαίκτες όχι μόνο από τη γενιά μου και τις λίγο κατοπινές, αλλά από τους σημερινούς νέους/νέες της Νέας Άλωσης.
+/- Διαβάστε κάτι ακόμα για Ξυλούρη , αλλά και Μάρκο

O Harddog έγραψε απόψε στο facebook

«Τι μέρα μνήμης και αυτή που φεύγει! Στις 8 Φεβρουαρίου του ‘80 μάς άφησε ο Ξυλούρης (εμάς τα αγριμάκια στα αγρίμια), στις 8 Φεβρουαρίου του ΄72 ο Βαμβακάρης. Χώρια η απίστευτη τότε τραγωδία του Καραϊσκάκη, στις 8 Φεβρουαρίου του ΄81. Το πρωί που μπήκα στην διαδικτυακή γειτονιά και το βράδυ που ξαναπέρασα, διαπίστωσα ότι το διαδίκτυο τίμησε ιδιαιτέρως τον Ξυλούρη και ελάχιστα τον Μάρκο. Φυσικά και το άξιζε το παλικάρι από την Κρήτη (που έβαλε ο Θεός σημάδι). Καμιά ενόχληση (κάτι λίγο ανεβάζουμε σε… λίγο στο μπλογκ – με πολλή αγάπη και νοσταλγία). Αλλά αξίζει και του ρεμπέτη ένα αφιέρωμα. Για λόγους επικαιρότητας διάλεξα τον «Πρωθυπουργό», αν και τον αντιπροσωπεύουν απείρως καλύτερα, άπειρα άλλα. Κοπιάρω και ένα μέρος των στίχων: 

Όσοι γενούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν
τους κυνηγάει ο λαός για τα καλά που κάνουν (x2)
όσοι γενούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν

Βάζω υποψηφιότητα πρωθυπουργός να γίνω,
να κάθομαι τεμπέλικα, να τρώω και να πίνω (x2)
βάζω υποψηφιότητα πρωθυπουργός να γίνω.

Και ν' ανεβαίνω στη Βουλή εγώ να διατάζω
να τους πατώ τον άργιλε και να τους μαστουριάζω (x2)
Και ν' ανεβαίνω στη Βουλή εγώ να τους διατάζω»

1 σχόλιο:

  1. Δεν είχα ιδέα για τη σύμπτωση των ημερομηνιών.
    Υπήρχαν μήνες ολόκληροι που άκουγα-γρατζουνούσα αποκλειστικά Μάρκο. Έχουν περάσει χρόνια αλλά είμαι Βαμβακαρίτσα κατά βάθος. (από το Ρουβίτσα)
    Ο Ξυλούρης είναι η πιο ανατριχιαστική ελληνική φωνή που έχω ακούσει. Αξεπέραστος.
    Είστε τυχεροί που τον ζήσατε και άτυχοι να μην τον ακούσετε από κοντά.
    Να ακούσετε Γιάννη Χαρούλη αν δεν έχετε ακούσει. Θυμίζει κάτι από Ξυλούρη χωρίς να αντιγράφει. Έχουνε και κάποια συγγένεια.

    μΒ

    ΑπάντησηΔιαγραφή