Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Το τέλος του Newsweek και οι συνεχείς «κηδείες» τών ελληνικών εκδόσεων...

Ο ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ. Η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ (ΠΑΡΑ)ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΕ ΣΑΪΤ ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΘΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΑΧΑΛΙΝΩΤΟ ΣΕΞ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΘΡΙΑΜΒΕΎΟΥΝ ΟΣΟΙ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΓΡΗΓΟΡΟΙ ΣΤΟ ΚΟΠΙ-ΠΕΪΣΤ.

Ο Τύπος αλλάζει, συρρικνώνεται, προσαρμόζεται σε ένα περιβάλλον που μέχρι πριν μια δεκαετία τού ήταν άγνωστο. Και ταυτόχρονα για να επιζήσει δημιουργεί παρακαμπτηρίους – όπως ακριβώς κάνει ο ανθρώπινος οργανισμός που όταν φράζει μια αρτηρία προσπαθεί, και πετυχαίνει κάποιες φορές, να δημιουργήσει παράπλευρες διόδους για να συνεχίσει το αίμα τη ζείδωρη ροή του. Το Newsweek, ένα αμερικανικό περιοδικό με παγκόσμια εμβέλεια, τερματίζει τη ζωή του κάτι λιγότερο από δύο μήνες πριν γιορτάσει τα ογδοηκοστά γενέθλιά του. Ένα ακόμα τραύμα στα πολλά που έχει υποστεί ο Τύπος τής Υδρογείου, και φυσικά περισσότερο ο ελληνικός. Πόσες εκδόσεις δεν συνοδέψαμε στην τελευταία τους κατοικία, στις άκρες τής μνήμης μας δηλαδή; Τεθλιμμένοι συγγενείς, φίλοι και… τέκνα αποχαιρετήσαμε την Αθλητική Ηχώ (τη δικιά μας…), την Ελευθεροτυπία, το ημερήσιο Βήμα, τον Φίλαθλο, την Απογευματινή, τον Ελεύθερο Τύπο στην πρώτη σύστασή του – κι άλλες εφημερίδες και περιοδικά που έγραψαν ιστορία γράφοντας την ιστορία μας. +/- Δείτε τη συνέχεια

Το Newsweek, το τελευταίο τεύχος τού οποίου αναγγέλλεται με το εξώφυλλο που βλέπετε, πριν από 4-5 χρόνια είχε κυκλοφορία μεγαλύτερη από τρία εκατομμύρια τεύχη. Αλλά ακολούθησε βουτιά στο κενό. Βασικός υπαίτιος (αλλά όχι μόνο), το ίντερνετ. Που είναι, λένε, το μέλλον του Τύπου. Αν το μέλλον που διαγράφεται έχει τα χρώματα και τα συστατικά τού παρόντος, ασ’ το καλύτερα! Ακόμα και σάιτ μεγάλων συγκροτημάτων (για την Ελλάδα μιλάω) είναι γεμάτα από λάθη, ασυνταξίες, γλωσσικές βαρβαρότητες, πάμπολλα φάουλ δημοσιογραφικής δεοντολογίας, κακές επιλογές φωτογραφιών, ανωνυμογραφίες σε σχόλια που πρέπει κάποιος να τα υπογράψει και άλλα πολλά που ο θωρακισμένος με σωστά επιτελεία έντυπος λόγος δεν θα τα άφηνε εύκολα να πλησιάσουν στα τείχη του (όχι πως κι αυτά δεν είχαν υποστεί ρωγμές εκ των έσω στη διαδρομή τής δημοσιογραφικής ιστορίας).

Όσο για τα μικρότερα σάιτ, όπου εκκολάπτονται σαν από αυγά μύγας εκατοντάδες «νέο-εκδότες», εκεί ο μεγάλος τους εθισμός είναι το αχαλίνωτο, μανιασμένο σεξ με την αντιγραφή. Τα συντακτικά επιτελεία είναι μωρά τής (παρα)δημοσιογραφίας που δεν έχουν απογαλακτιστεί καλά καλά από το σχολείο και σε αυτά θριαμβεύουν όχι όσοι έχουν δημοσιογραφική παιδεία, δημοσιογραφικό ένστικτο και δημοσιογραφικό λόγο, αλλά όσοι είναι πιο γρήγοροι στο κόπι-πέιστ και στη λογοκλοπή. Και το κάνουν απρόσεκτα, ασύντακτα, ανεύθυνα, χωρίς διασταυρώσεις – σε βαθμό που στις ειδήσεις τους τυχαίνει να πεθαίνουν ζωντανοί και να ζωντανεύουν από καιρό πεθαμένοι.

Κλείνοντας να προσθέσουμε ότι το Newsweek (να το λέγαμε αντίπαλο δέος για το μαζικότερης αναγνωσιμότητας Time που συνεχίζει απτόητο;), γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1933, κατέγραψε στα οδόντα του χρόνια πολύ μεγάλα ιστορικά γεγονότα και τώρα μετασχηματίζεται από κάμπια σε πεταλούδα του ίντερνετ: γίνεται διαδικτυακό. Είχε αναγγείλει από καιρό τη συνέχισή του ως Newsweek Global και αυτήν την εβδομάδα υπογράφει την απόσυρσή του από την έντυπη ιστορία με ένα έξυπνο, εκφραστικό, τρόπο: ασπρόμαυρη φωτογραφία (παραπομπή στο παρελθόν) που απεικονίζει την περιοχή με το μέγαρο όπου στεγάζονται τα γραφεία του και αναγγελία τής τελευταίας έντυπης έκδοσης με κολλημένες τις λέξεις και με τη δίεση «#LASTPRINTISSUE» (που παραπέμπει στο tweeterικό παρόν). Επιτυχημένο εξώφυλλο, αν και κάποιοι στην Αμερική το περιέγραψαν σαν την προσπάθεια του ετοιμοθάνατου να αποκαλύψει μέσα στο ψυχορράγημα το όνομα του δολοφόνου του.

Διον. Βραϊμάκης

3 σχόλια:

  1. Και η ειρωνεία, τουλάχιστον εις ό,τι αφορά στις ελληνικές εφημερίδες, είναι ότι τις δεκαετίες του 90 και του 00 που προσβλήθηκαν από... παλιαρρώστιες βελτιώθηκαν πολύ, και εικαστικά και σε περιεχόμενο (και ας τις καταλογίζουν διάφορα), σε σχέση με τα... ηρωικά φύλλα που πουλούσαν "τρελά".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα και χρόνια πολλά, Bad. Πραγματικά οι εφημερίδες τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως από την στιγμή που η φωτοσύνθεση αντικατέστησε τη λινοτυπία και το "μάρμαρο" στα τυπογραφεία, σημείωσαν εντυπωσιακή βελτίωση στον τομέα της αισθητικής (κασέ και γενικότερα λέι-άουτ), αλλά και στην ποσότητα και στην ποικιλότητα της ύλης. Έγιναν «πολυμορφικά» έντυπα που είχαν πάμπολλες σελίδες, σέξιον, ένθετα περιοδικά και μια γκάμα θεματολογίας τεράστια με μόνιμες στήλες ή και σελίδες: για την υγεία, την τεχνολογία, τη γυναίκα, το παιδί, τις επιστήμες, την οικονομία, το ίντερνετ, το αυτοκίνητο. Στα αθλητικά υπήρξε η μεγαλύτερη άνθηση. Κάποτε οι πολιτικές εφημερίδες κάλυπταν τα σπορ σε μονόστηλο ή δίστηλο και αργότερα κάποιες ξεπέρασαν σε πλούτο ακόμα και τις ίδιες τις αθλητικές εφημερίδες. Οι οποίες πριν χρόνια, μέχρι και τη δεκαετία του ΄80 νομίζω, κυκλοφορούσαν τετρασέλιδες (μεγάλο σχήμα) και κατόπιν εξασέλιδες, με το μεσαίο φύλλο να αποχωρίζεται από το κυρίως σώμα έως ότου στα κυλινδρικά πιεστήρια μπήκε κόλλα που το κρατούσε στη θέση του. Φυσικά και δεν υπάρχει σύγκριση των παλιών εφημερίδων (με τη φύρδην μίγδην καταχώρηση της ύλης, και τα σεντονοειδή θέματα) με τις νεότερες. Νομίζω, όμως, ότι εκείνες οι εφημερίδες, οι παλιές, είχαν πολύ και δυνατό ρεπορτάζ, με συντάκτες που έτρεχαν και... έσκαβαν καθημερινά την επικαιρότητα για να τα εξασφαλίσουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έχετε χασει την μπάλλα! Αφού απολύει και ο ριζοσπαστης τι μιλάτε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή